Cyberpesten met Sarko

Dat het Internet eigenlijk een grote database voor blote tetten is, heb ik ook wel eens ergens gelezen. Ik vind het zever: het Internet is eerder een wereldwijd pestmedium, een virtuele speelplaats waar iedereen op tijd en stond in zijn blootje wordt gezet. Die tetten, dat is dan gewoon een latente functie van het www. Cyberpesten is intussen al lang een classic in het lijstje paperonderwerpen voor studenten Communicatiewetenschappen.

En nu heeft Nicolas Sarkozy het dus vlaggen, met zijn Berlijnse Muuruitspraak. Er was al een leuke gimmick over Jos Ghysen, nu duiken her en der “Sarko was er bij”-photoshops op. Vind ik dus allemaal geweldig lollig en het blijft een van de redenen waarom Internet meer mijn medium is dan radio of televisie. Kort op de bal en verstoken van elke politieke correctheid. De geestigste kwam in mijn ogen van De Standaard. Btw: wie weet op welk lichaam het kopje zo mooi geplakt is?

[kopieerrecht: De Standaard uiteraard]

Passie en democratie

Zal ik eens een bekentenis doen? Ik heb het wel voor Michiel Hendryckx, fotograaf en begeesterd mens in zowat alles wat hij doet. De passie waarmee de man over ongeveer elk onderwerp vertelt vind ik aanstekelijk. Deze week mag de man de achterpagina van Veto vullen en hij doet daar wel een paar interessante uitspraken waarover ik graag mag reflecteren. Ik ben het niet volledig met de man eens, misschien draag ik daarvoor nog iets te veel idealisme in mijn hart, maar ik volg wel zijn redeneringen over de passie van het lesgeven en de onbedoelde gevolgen van de democratisering van het onderwijs.

Whereabouts

Je hoort weinig mensen het Vlaamse dopingbeleid goedpraten en ook ik zal geen poging doen. Dopingbestrijder Hans Cooman probeert het goed te praten door de inspanning te minimaliseren. (“Je moet mààr één uur op vierentwintig duidelijk opgeven en beschikbaar zijn, en je kan het zelfs sms’en.” “We geven sléchts de minimumstraf die door het WADA wordt aangegeven.”) De commanditaire loftsocialist (credits aan Koen Meulenaere) probeert het ook in De Morgen, maar slaagt daar nog minder in dan de dopingbestrijder. De nadruk leggen op het belang van regels is in deze flauw, verwijzen naar andere landen dom en verklaren dat het maar tien minuutjes per maand kost is een teken van ongeïnformeerdheid. Hoezo?

Wie schrijft, overdrijft

Walter Pauli stelt vandaag in een opiniebijdrage in zijn zwalpende schip De Morgen dat elke persoonlijke fout van een politicus in Vlaanderen tot een halszaak wordt gemaakt door de boekskes.  Dat doet hij om Kabouter Drift, de opstappende Krunkel van de Vlaamsnationalistische liberalen, een beetje uit de wind te zetten. Hij geeft daarbij een aantal voorbeelden. Het zijn net die voorbeelden die zijn eigen stelling (elke privékwestie wordt een halszaak) ondergraven. Pauli overdrijft of heeft niet de tijd kunnen nemen zijn voorbeelden deftig uit te werken.

Neem nu het geval Koninckx, aan de kant gezet in verkeer en politiek met een borrel te veel achter de kiezen. Overkomt iedereen, toch? Maar laat de man nu net zijn bekendheid en mandaat te danken hebben aan veilig verkeer. Krijgen we dezelfde reacties als notoire hardrijder Dedecker zich zo laat vatten? Ik vermoed van niet. Dokter Beaucourt dan weer wel, wegens … Het gaat in mijn ogen dus niet om zomaar een privékwestie. Zomaar een privékwestie, dat is de scheve schaats van een politicus, de benoeming van maîtresses op mooie postjes, het stiekem roken van al dan niet legale substanties. Daarover wordt hier toch niet overdreven gemekkerd, of wel? Pauli mag als commentator een en ander wel eens in perspectief plaatsen.

En zo vallen de jaren als bladeren op de natte grond

Die laatste week in Galicië miezerde het onophoudelijk en roodbruine bladeren vielen van de bomen. De vreemdste zomer van mijn leven zat erop en het zou niet lang meer duren voor de klok naar winteruur werd verzet. Ik zou ’s morgens met een extra trui naar het werk moeten en ’s avonds zou het beginnen schemeren als ik weer terug naar huis moest. Ik zou door het raam kijken naar de donkere wereld en vaststellen dat ik een oude jongen geworden was.

Under construction

Ik weet het, belachelijk om een pagina under construction op je blog te zetten, maar ik blijf het maar uitstellen om mijn praktische tips eens online te zetten, en dus staat er nu een voorlopige pagina vol taalfouten. Bedoeling is dat ik dat elke dag zie staan als een schop onder mijn luie kont en dus uit schuldgevoel maar wat verder werk. De camino is waarschijnlijk de meest egocentrische tocht die ik ooit gemaakt heb maar zo hoop ik er toch andere mensen een plezier mee te doen. Er komt in december waarschijnlijk ook nog een presentatieavond, georganiseerd door een nonkel en een moeder, maar dat is ook een beetje … under construction ja. Als je geen schot in deze beloften ziet komen, mag je de virtuele kontschop gerust irl een keertje uitvoeren.

Marktkramer in domheid

Waarde Michael Freilich,

ik heb niets tegen Joden – belachelijker kan je een brief aan de hoofdredacteur van Joods Actueel waarschijnlijk niet beginnen – maar het is zo: ik heb niets tegen Joden. Wat mij betreft leeft iedereen op gelijke voet in dit ondermaanse waar domheid regeert. En dat domheid regeert, kan u niet ontkennen. U bent zelf een voortreffelijk verkoper van domheid. Dat stelde ik een tijdje geleden samen met komiek Philippe Geubels reeds vast, maar u valt graag in herhaling. De domheid floreert slechts als volgehouden inspanning. Ik zou kunnen stellen dat u als marktkramer geboren bent maar zo beland ik bij clichés over Joden die u waarschijnlijk voor het hoofd stoten.

Denken aan begraven dromen

Toen ik nog een luie, werkschuwe stinkzwam was – het lijkt wel gisteren, of deze morgen – dacht ik dat journalist een goed beroep was voor luie, werkschuwe stinkzwammen. Ik had toen nog nooit van managers gehoord. Ik droomde ervan celebrityreporter voor TV-Story te worden (dat doe ik nog steeds! Thomas Siffer, bel mij! Of nee, want ik heb geen telefoon. Bel mijn lief, dan vindt ge mij ook wel.) en godganse dagen en avonden als een showbizzbartbeest te vullen met het opslijmen van hasbeens en waar-zou-ik-die-eigenlijk-van-moeten-kennens. Mijn stukjes zouden zo tongue in cheek zijn dat de spataders op mijn nonchalant ongeschoren kaaklijn zo zichtbaar zouden zijn als negertanden in een blacklightwinkel. Die droom heb ik opgeborgen, net als de meeste Vlaamse journalisten blijkbaar.

God woont aan de overkant

De hemel ligt op de top van La Redoute. Het Godenkind kijkt de tegenstand in de ogen, versnelt genadeloos, schakelt buitenblad. Minachting trekt om zijn mondhoeken maar de pretoogjes schitteren. Smalend wacht hij in de hemel op de achtervolgers, de veldslag is gewonnen en de oorlog zal snel volgen. Hoogmoed komt voor de val, zeggen ze, en ze maken zich op om het Godenkind ten val te brengen.

Vroege zomer 2008. Ik rijd de Passo Gavia op, waar een week eerder de Giro passeerde. Er staan wat boodschappen op het wegdek, voor Ricco en Sella, engelen voor de val, maar de meeste aandacht gaat naar Pantani. “Pirata sei mitico,” zo lees ik. Ik weet niet eens of het juist gespeld is. Pirata en il Bimbo di Oro, de twee voor wie ik het hardst gesupporterd heb in mijn carrière als wielerzot. Ik mis Pantani, de grote ronden interesseren mij al jaren niet meer.

Nazomer 2009. Ik rijd met mijn lief geen Leuvense helling op zonder ergens halverwege recht op de trappers te staan en uit te roepen “Vandenbroucke gaat, Vandenbroucke maakt het gat!” Ik beklaag mij dat ik niet naar de koers in Leefdaal of de Beverbeek Classic ging om mijn held aan het werk te zien. De klassiekers interesseren mij minder en minder, ik mis de panache van het Godenkind. Maar hij zal terugkomen, en hoe!

Pantani wint volgend seizoen de Giro, Vdb wint Luik. Helden gaan niet dood, ze sterven alleen een beetje.

Oh Gertje, ik word daar zo moe van, van peilingen!