Jongens die snel kunnen zwemmen zijn ook leuk

Ik stootte mijn lief aan. ‘Zie je die jongens daar? Die ken ik van op het internet.’ Ik was even in haar winkel geweest, net voor sluitingstijd, ook waren we aan het station een cheeseburger gaan eten in een brasserie. Daarna zetten we ons in een stoeltje en wachten op de eerste groep. Ik probeerde te tellen hoe lang de avond zou duren maar het was onbegonnen werk. Ik vroeg me af wie in de zaal de jury zou zijn van Humo’s Rock Rally. Mijn lief zei dat het de mensen waren die even voor ons zaten want die hadden een blocnote bij.

Zou er aan de Jos veel vlees zijn?

Ik was op zoek naar een restaurant om zaterdag te gaan eten. Ik kwam uit op een menukaart met een oervlaamse keuken en volgend intrigerend gerecht.

Stoofvlees, huisbereid met vlees van Jos Theys, gebracht met een royale salade en wederom de vers gesneden frieten

Ik veronderstel dat Jos Theys een Brabantse versie van Jos Ghysen is. Dat wordt smullen!

Liever dat hij de bokser was

Er lag een portefeuille op straat, een bruin lederen oudemensenmodel. Hij zag er wat versleten uit maar ik draaide toch terug om hem op te rapen. Ik deed hem open en zag een briefje waarop in meisjesgeschrift iets stond geschreven. Ik zie je graag, liefje, dat stond er. Ik zocht verdere gegevens en vond eerst een sis-kaart met een naam en een geboortejaar, 1992. Ouderwetse voornaam. Een voornaam die je je kinderen niet meer meegeeft, zoals Herman, een naam op de groei. Maar dan geen Herman. Eerder een naam voor een ambachtsman. Kloefkapper of scharensliep, daarvoor diende deze naam. Herman is de naam van een schoolmeester die in het eerste leerjaar blijft lesgeven omdat hij zelf de negenproef niet kan uitvoeren, ondanks herhaalde pogingen van het schoolhoofd deze uit de doeken te doen. Een kleinburger die neerkijkt op ambachtslui omdat hij hun talent benijdt.

Vier zwemmers en een onuitgesproken fetisj

Vier zwemmers. Je hebt vier zwemmers nodig om coöperatief baangedrag af te dwingen. De ongeschreven zwembadregel zegt dat je altijd zwemt aan de rechterkant van de zwarte streep, met de rechterschouder tegen de lijn dus. Bij het keerpunt zet je zo af dat je in de andere baanhelft belandt. Dat is een verwachtingsverwachting, om het even op zijn sociologees te zeggen, en als iedereen zich ernaar gedraagt kan je gemakkelijk met een man of vijftig in een bak water dobberen zonder elkaar al te zeer te hinderen. Zonder de regel hooguit met een man of tien. De spelsituatie van het prisoner’s dilemma gaat hier echter niet op: freeriders die niet coöperatief zijn, kloten ook zichzelf. En net dat was wat een juffrouw gisteren deed, zichzelf en de andere mensen in de baan kloten, door ostentatief een halve baan in te palmen.

Het jaar waarin we grote plannen hadden

Er is een quiz op teevee die doorgestoken kaart is maar als je er niet op let valt het niet echt op. Elke keer als ik sneller dan de kandidaat een goed antwoord geef kijk ik even naar jou om te zien of je me gehoord hebt. Het moment waarop je terugkijkt schuif ik een stukje naar voor in de zetel. Er komt een dag dat we via televoting de slimste mens ter wereld kiezen en we zullen denken aan die keer dat Yves Leterme de Gouden Schoen won, ook jij, en we zullen ons afvragen in welk jaar dat ook al weer was. Ik zal zeggen dat het het jaar was waarin we al die grote plannen hadden en we zullen denken aan wat daar juist mee gebeurd is, met die plannen. Het zal niet meespelen in de televoting, het feit dat Leterme de Gouden Schoen won. Die man is bij voorbaat verloren.

Die dag zal een rustige dag zijn

In de Amsterdamse grachten duikt een man elke nacht onder in het ijskoude water. Hij laat zijn lichaam langzaam wennen aan de winterkou, stapt kalm het water in. Hij neemt drie keer diep adem voor hij zijn hoofd onder het wateroppervlak werpt in een onrustige, bijna agressieve beweging, die de scène verstoort. Hij draagt een zwembril. Hij ziet het zwart van het water. Na een minuut, misschien iets langer, komt hij boven. Hij trekt zich op aan stenen en een oude meerpaal en plooit zijn linkerbeen zo dat zijn voet op de kant voldoende grip vindt om zijn lichaam het water uit te hijsen. Op de kant geeft hij een korte brul, met zijn handen wrijft hij het water uit zijn haren. Hij doet een badjas en slippers aan en wandelt terug naar huis.

Taxi sociologie

Ik hoorde een man op televisie verklaren dat iedereen die een diploma sociologie wil behalen minstens een half jaar als taxichauffeur zou moeten werken. Ik was het niet met hem eens maar begreep wel waar hij naar toe wilde. Hij had de moed te denken dat er echt zoiets als wetenschap over de samenleving kan bestaan. Hij wilde nog geloven dat de sociologie een wetenschap is en dat het belangrijk is je wetenschappelijke bevindingen in de praktijk, in dit geval die van de taxichauffeur, te testen. Falsificatie, de basis van de wetenschap na Popper, quoi? Columnist Koen Meulenaere – van wie dringend een verzamelbundel Kwaad Bloed moet samengesteld worden – wist wel beter. Wie zelf sociologie studeert, wordt immers verplicht beter te weten. Ook ik, zeker ik.

Groenboek witboek lolbroek

De schertsvertoning van minister van Pensioenen Michel Daerden in de Senaat is een welgekomen bladvulling voor de media nu onze vermoorde jongeren begraven zijn. Uiteraard heeft het fenomeen reeds een aantal eigen facebookgroepen (wat geen facebookgroep heeft, bestaat niet). Het filmpje zal u niet ontgaan zijn: Geert Lambert, in wie ik een bekwaam politicus vermoed maar van wie ik me niet voor de geest kan halen of hij nog steeds voor een politieke partij zetelt en welke dat dan wel mag zijn, stelt aan Daerden een vraag over het huidige pensioenbeleid waarop de geliefde papa in zijn geheel eigen stijl een antwoord bijeen bazelt.

‘Ik hoop van harte om in de komende werken (sic) een eerste tussentijds verslag te kunnen indienen bij de regering. Voor mij. Voor mij. Dit verslag zal een soort groen-boek worden. Groenboek worden. Hahaha. Dat hopelijk de goede vragen zal stellen. Ja, ik hoop dat. Ha… Aan het einde van deze brede discussie, hoop ik voor het einde van de eerste helft van 2010 – 10 hè, hè – een samenvattend verslag, wit-boek, witboek, witboek op dat ogenblik, witboek, hè, te kunnen voorleggen aan de regering. Groenboek en daarna witboek, hè.’

Sketches for my sweetheart

Vandaag zwom ik tijdens mijn middagpauze een prachtige reeks longbusters in vrije slag. Je zwemt vijfhonderd meter waarin je binnen elke honderd meter in de derde lengte maar één keer ademt, exact in de helft van de lengte. Dan zwem je vierhonderd meter waarin je enkel ademt aan de kant waar je van nature niet gaat ademen. In de volgende driehonderd meter adem je in het opgaan steeds maar twee keer. Vervolgens zwem je tweehonderd meter waarin je de laatste twee slagen voor het keerpunt en de vier slagen na het keerpunt niet ademt. Ten slotte zwem je honderd meter waarin je in elke lengte precies één keer ademt. Je lichaam schreeuwt om lucht maar went ook langzaam aan de discipline om niet onmiddellijk op die behoefte in te gaan. Je bloed stroomt op een nieuwe manier door je lichaam, het wordt licht in je hoofd en de belletjes die in het water van je handen afspringen veranderen in sterren.

Maar eigenlijk gaat het daar niet over. Het gaat wel over mijn Project, ik denk dat ik het wel met een hoofdletter mag schrijven. Toen Michel nog schreef, maakte hij een prachtige woordenwolk van zijn arbeid met wordle. Ik liet een voorlopige versie van iets meer dan twintigduizend woorden van de schetsen voor mijn liefje door de machine gaan. Hiermee is dus een tip van de sluier gelicht en kan ik even een tweede adem zoeken.

De ultieme zingever

Stefaan Engels is de marathonman en de marathonman is een moedig man. Hij is de marathonman omdat hij in 2010 elke dag een marathon wil lopen. Dat zijn elke dag 42 kilometer en 195 meter op loopschoenen. Hij is een moedig man omdat zijn loodzware objectief eigenlijk totaal zinloos is. Het is volstrekt zinloos om 365 dagen lang elke dag 42 kilometer en 195 meter te lopen en dat is meteen het aantrekkelijke van deze onderneming. In het volstrekt zinloze zou immers weleens de sleutel tot geluk kunnen liggen.