Toon mij een pelgrim en ik toon jou een leugenaar!

Siena – Altopascio

Mijn Jezus, wat is er veel gebeurd! Behalve dan dat etentje met de maagden van Siena, want pelgrims eten apart. Dat kwam de ubercoole Suor Ginette (67 jaar) nog even melden toen ze op haar step door het klooster raasde om mij een flesje schuimwijn aan te bieden. Dus keek ik maar wat Italiaanse filmpjes op youtube met de vrijwilligers van het klooster over hoe vrouwen ondergeschikt moeten zijn aan mannen. De volgende dag verdwaalde ik volledig in Siena en moest een kaart kopen om er op de juiste plaats uit te geraken. Ik besloot dan maar een lange dag te stappen naar het veertig kilometer verderop gelegen adelaarsnest San Gimignano.

Wandelen is gemakkelijker dan vliegen

Radicofani – Siena

De laatste dagen loop ik van de veertig kilometer gewoonlijk al een vijfendertigtal in de juiste richting. Dat scheelt een pak als je uiteindelijk ergens wil geraken. Maar jullie willen natuurlijk horen hoe het met de gaylord is gegaan. Ik heb gratis gegeten in een schitterend restaurant, heb geslapen in een eigen slaapkamer in een prachtig, maar een beetje vervallen landhuis op een Toscaanse heuvel en ben deze morgen zonder problemen op de gewenste plaats kunnen vertrekken.

De heer zalft en slaat …

Iedereen die ik tegenkom is naar iets op zoek en loopt vol verwachtingen. Ze willen antwoorden op vragen, van zichzelf of van God, ze zoeken zichzelf. Ik wilde enkel de romantiek van de lonesome traveller ervaren. Ik verwacht geen mystiek maar rondom mij zie ik dingen die mij enorm raken. De dankbaarheid die sprak uit de ogen en de woorden van Giuliano gisteren aan tafel, oprechte dank dat hij en zijn vrouw Anna vreemden mogen aanvaarden aan hun tafel. De vaderlijke kracht die hij, ondanks zijn pijnlijke rug, in de omhelzing stak om mij een goede reis te wensen, als een vader die een zoon de wijde wereld instuurt. De nederigheid van mama Anna, die aanvaardt wat de Heer van haar vraagt en neemt, zoals ze het zelf zegt. Ik zou kunnen wenen bij de goedheid van deze mensen maar weet dat ik hen beter wat meer tot voorbeeld zou nemen. Ik zocht niet en toch worden dingen mij toegeworpen. (Amen)

De adelaar van Toscane

Viterbo – Radicofani

Er zijn drie termen in de buurt van Viterbo. Aan de termi dei Papi (of zoiets) was het gezellig maar daar moest ik niet zijn. In de bulligame ging ik even bubbelen, die dingen zijn 50 graden of zo, maar ook daar kon ik de weg niet vinden. En dus ging ik maar terug naar Viterbo, met een kilometer of vijftien extra in de poten, en kocht mij het Italiaanse boekje over de Via Francigena. Milow was op de Italiaane televisie met Ayo Technology. Ik werd daar wat te enthousiast van en dus vrees ik dat ik Milow homo gemaakt heb in de Grote Laars met mijn geblabla – misschien is het wel goed voor zijn carrière. Uiteindelijk wees men mij opnieuw de weg naar de bulligame, dus legde ik daar tegenover mijn versgekochte kaarten uit het boekje voor aan de wachten van dienst. Die wezen mij uiteindelijk de juiste termen, een kilometer of vijf verderop. Daar nam ik maar terug een bad, terwijl het een paar kilometer verder boven Viterbo lekker onweerde.

De theorie over de weg vragen aan Italianen

Ik moet wel eens in mijn beste Italiaans de weg vragen aan mensen en ik heb besloten dat enkel te doen bij mannen tussen 40 en 55 jaar. Ik heb een kaartenboek met kaarten die nogal moeilijk lezen als je ze voor het eerst ziet. De clichés over vrouwen en kaartlezen wil ik zelfs niet bovenhalen. Jonge vrouwen gaan van mij lopen omdat ik ongeschoren ben en een beetje stink. Oude vrouwen kijken niet naar de kaart maar vragen mij uit over “la mama” en of zij niet heel ongerust is als xe niet weet waar ik slaap. Geen vrouwen dus.

Jonge mannen willen te snel gaan en nemen niet de moeite om de kaart onder de knie te krijgen. Oude mannen zien een plaatsnaam en beginnen de halve geschiedenis van die plaats te vertellen. Allemaal mooi, maar hoe meer ik er op wijs dat ik niet zo goed Italiaans versta, hoe meer ze zich uitputten in details en hoe langer ik sta of zit te schilderen. Mannen tussen 40 en 55 zitten op hun gemak in een bar, nemen de tijd om de kaart te bestuderen, leggen hem voor aan kameraden om te beslissen welke weg de beste is en als ze na veel gesticuleren het ideale voorstel hebben, lopen ze een eindje mee naar buiten om je de weg zelf aan te wijzen. Ze wensen je een goede reis en daar ga je! Ze knoeien misschien met conserven, maar vriendelijk zijn ze wel, die Italianen.

Alle wegen leiden naar Rome (behalve de SS Cassia)

Roma-Viterbo

Italianan zijn geen voetvolk, dat is een eufemisme zoals Jacky Lafon wordt geen voorzitter van Mensa. De eerste dagen zijn moeilijk geweest. De wegmarkeringen lijken nergens op, alle kleine wegjes lopen dood. Je vertrekt dan op een wegje naar NO en na een paar kilometer loop je ZW. En nog een paar kilometer verder dood. Ik heb geprobeerd door velden te gaan en sliep de eerste nacht in een gigantisch onweer even voorbij La Storta. De tweede dag kwam ik na een kilometer of twintig in … La Storta. Daar ontmoette ik Juan, een veertigjarig Spaans kind op weg naar Compostela dat stempels verzamelt. We spreken Spaans want mijn Spaans is beter dan zijn Engels.

Camino Roma – Santiago

27 juni – 20 september

Behandel mij heel zacht …

Wie zal deze porseleinen wereld helen na deze zwarte showbizzweek? De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het niet zal zijn. We zijn minder dan 24u voor mijn vertrek, het werk is afgerond, het materiaal verspreid over mijn appartement, klaar om de rugzak in te gaan. Mijn belastingsbrief is gepost, ook dat ja. De laatste schelpen wogen het zwaarst, maar deze verkreeg ik uiteindelijk gratis in de viswinkel in de Mechelsestraat. Ik ben nog niet eens pelgrim en mensen behandelen me reeds als een schooier. De schelpen zouden me moeten beschermen onderweg en geven gemakkelijker toelating om in kloosters en aan kerken te overnachten, een homp brood en een schietgebed mee te pikken.

Alles in gereedheid voor de camino

Hehe, vluchten zijn geboekt. Zaterdag om 8u30 vlieg ik op Rome, een uur of vijf later hoop ik te vertrekken op het Sint-Pietersplein met de stellige overtuiging die avond al ergens buiten de stad te kunnen wildkamperen. Op zondag 20 september vlieg ik om 10u30 van Santiago naar Londen en om 17u plaatselijke tijd van Londen naar Eindhoven, waar hopelijk kleine broer mij staat op te wachten. Wat ik in de tussentijd doe, staat minder vast, hoewel ik wel een idee heb van de verschillende routepaden die ik ga volgen.

De eerste honderden kilometers probeer ik de Via Francigena te volgen, ergens tot in de buurten van Piacenza. Daarna zou er een Europese Route (nummer 7) moeten gevonden worden die mij tot aan de Pyreneeën leidt. De Pyreneeën ga ik waarschijnlijk doorkruisen met de GR 10, hoewel GR 11 ook een optie is. Dat is een beetje afhankelijk van de vraag of ik mijn Frans of mijn Spaans wat wil oefenen. In Saint-Pied De Port stap ik dan over op de drukbewandelde Camino Francès die mij in Compostela zou moeten brengen.

Op maandag 21 september sta ik om 14u voor een aula nieuwe gezichten die Sociale wetenschappen komen studeren. Ik denk dat dit nog de meest onrealistische opgave in dit verhaal is …

Babyschattigvinder

Ik, die toch altijd tegen het bestaan van baby’s geweest ben – kinderen zouden op zevenjarige leeftijd geboren moeten worden; ik begin plots zo’n babyschattigvinder te worden. Mijn imitatie van Jean-Luc Dehaene is een dikke winner bij mijn petekind, waarmee ik zaterdag voor het laatst in enkele maanden danste en rondzeulde. Ik kijk in wiegen als ze voorbij komen. Ik moest daarnet lachen met een niet onknappe dame die tegen haar kleine stond te zingen aan het rode licht. Ik keek naar de kleine! Wat gebeurt er met mij? Ik word een vrouw! Of nog erger, een nieuwe man! Gelukkig kan ik vanaf zaterdag drie maanden gaan stinken in mijn tent …