One for the road

We zijn net zes uur gepasseerd, dat is het uur waarop ik de komende weken gewoonlijk op mijn fiets zal springen. Deze nacht licht geslapen, wakker geworden van een regenbui: het beloofde topweekend dat men begin deze week voorspelde zit er precies niet in. Waar is de tijd dat Armand Pien ons op zo’n momenten nog wist te troosten met een wortel in de vorm van Alaska …

Mijn rendez-vous met de federale belastingsdienst is uiteindelijk snel afgehandeld. Voor de zekerheid het sublieme Rewinder van El Fish opgezet ter begeleiding, maar na Ain’t gonna hurt you anymore was ik er al door. Eigenlijk stelt het toch weinig voor, als je bezigheden niet al te complex zijn. Ik heb het niet kunnen laten om toch nog wat verder te luisteren, tot na People in traffic, wat misschien wel een themanummer voor volgende maand kan worden.

Voor het ontbijt nog even de route inladen – “jaja, en maar doen alsof het niet voorbereid is, dikke poseur.” Het plan is om naar de brouwerij van Hoegaarden te rijden, daar zet ik mij op de Ravel tot in Namen en dan de Maas volgen ’till we call it a day. Misschien volg ik de Maas uiteindelijk wel een stuk Frankrijk in, het hangt ervan af waar ik Zwitserland wil doorkruisen. Ik twijfel nog tussen Zurich – Liechtenstein – Splugenpass en Neuchatel – Interlaken – Locarno, maar dat is dus iets om later bezorgd over te zijn.

Enfin, tijd om de boel hier af te sluiten, op mijn gemak te ontbijten en afscheid te nemen van de liefde. Zo knuffelen zonder schuurpapier op de wangen, zou dat iets zijn?

De laatste lappen

Het gaat stilaan naar middernacht. De fietstassen zijn gereed, half Europa is in de gps geladen (gewone straatmappen, City Navigator NT Europe). Ik ben net al eens de straat uitgewandeld, 420 meter aan een gemiddelde snelheid van 2.8 miles/hour. Perfect de weg teruggevonden, dat kan hier dus al niet stuk.

De tassen zijn zorgvuldig en doordacht gelaten. De routine zit er duidelijk nog in. Om een idee te krijgen wat je zoal nodig hebt voor een maandje op reis: zijtas links bevat de slaapzak, wat flexium gel en zonnecrème. Zijtas rechts een klein gasvuurtje, gamellen, bestek en een zakmes en wasgerief voor mens en kleren. Bovenop een slaapmatje, sneldrogende handdoek, een lange broek die afgeritst kan worden tot short, een t-shirt met en een zonder mouwen en een fleece. Twee onderbroeken, twee paar sokken. Alle kleren zo oud als ik kon vinden – waar ik eigenlijk dus ook mee ga werken. Tent op de tassen. Links in het buideltje een regencap voor de tassen, rechts het enige echt onmisbare gerief voor de kampeerder: stritsers - zo noemden we die kabelbinders toch op de KSJ. Regenjasje en andere fietsspullen in een klein fietsrugzakje dat boven op de camelbak komt.

De tijd kort. De laatste frieten zijn gegeten, het laatste pintje is net op. Ik heb mij geschoren. All the way, althans op het gezicht. Ik ben nu een babyface met uitslag, maar ik heb vier weken om voor een volle snor te sparen. De fijnste taak heb ik tot het laatste bewaard: mijn belastingbrief ligt hier nog naar mij te lachen. Maar wie laatst lacht …

We’re all bourgeois now!

Want we kunnen hier wel de low-budget, avontuurlijke, links-progressieve oermens uithangen, maar intussen al wel dik een half maandloon aan accessoires erdoor gedraaid. Op het menu:
- een simpele digitale kodak (pentax optio E50)
- nieuwe ultralichte slaapzak
- nieuwe gamellen, bestek, …
Maar vooral:
- gps (Garmin eTrex Vista)

Allemaal zeer last minute aangekocht, absoluut schuldig – procrastination is my middle name, op dat gebied ben ik nog steeds student. Gebruikerservaringen, vooral voor de gps, zullen hier binnenkort wel verschijnen voor de geïnteresseerden maar eerst nog twee avonden studeren op de basishandleiding, de wegenkaarten geïnstalleerd krijgen op de micro-chip en op de gps zelf. Het is voor mij absoluut de eerste keer dat ik technologie toelaat op mijn rugzaktochten. Hopelijk neemt dit ongebreidelde kapitalisme niet te veel romantiek weg … (“Want dat is wat het doet! Altijd!” – “[meewarig] Jaja, leftie, ga maar wat fietsen.”)

But we are all bourgeois now
Once there was class war
But not any longer
Because we are all bourgeois now
So go out and make your way in the world
[McCarthy]

On the road again …

Even vage plannen, dezelfde goesting en een paar jaren wijsheid verder, dat is vandaag. Toen ik pas afstudeerde fietste ik Frankrijk in om uiteindelijk in San Sebastian te belanden. De Pyreneeën brachten me een kust verder, een fles wijn met een zatte Zwitser later sliep ik buiten de EU. De Maginotlinie leidde me terug naar huis waar een bestaan als werkmens wachtte.

We zijn dus een paar jaar verder en zaterdag ga ik opnieuw de weg op. De meren in Noord-Italië, dat is zo’n beetje de idee. Oostenrijk en Duitsland om terug te komen. Vermoedelijk. Ik heb vier weken verlof, wat uiteraard belachelijk weinig is. Ik heb op dit moment nog niet echt een beeld van afstanden en haalbaarheid, maar ik heb besloten om dat onderweg wel ergens uit te vissen.

Waarom dan deze blog? Toch vooral omdat ik de vorige keer bijna uitsluitend traceerbaar was via mijn bankverrichtingen. Dat schijnt moeilijk te liggen voor een moederhart. Ik ga dus proberen om tijdens die vier weken regelmatig een verslagje te maken. Wat je moet verstaan onder regelmaat weet ik eigenlijk zelf nog niet. We zullen zien – ik vrees dat dit zo’n beetje de slagzin van mijn reis is.

Jaren na ‘On the road’ heeft Jack Kerouac naar het schijnt zijn tocht ook willen overdoen. Het bleek een desillusie. Zal het bij mij ook zo zijn? We zullen zien. Wat gebeurt er met deze blog begin juli? Uhuh …

Moest je als onverwachte onbekende op deze blog belanden, een korte voorstelling. Ik ben Herman, zwemmer, studiebegeleider aan een bekende onderwijsinstelling en op een punt gekomen waarop de wereld en ikzelf elkaars bestaan hebben leren accepteren. Vermoed ik.