Over wendingen en voornemens

Ik ga nog schrijven. Ik ben verknecht aan deze blog, ik doe het dus voor mezelf. Dat is ongetwijfeld een egoïstische instelling maar aangezien ik meer dan waarschijnlijk een tijdje in het luchtledige ga trappen, zou dit misschien een houvast kunnen zijn.

Wat er dan nog gaat komen? In de eerste plaats ga ik van deze webpagina proberen een echte blog te maken, dus werken met hyperlinks en categorieën die het mogelijk moeten maken om de schrijfsels beter te lezen, volgens en tussen de lijnen. Dat betekent dat ik de voorbije stukjes ga bijwerken. Ik zie mezelf ook nog een tijdje kauwen op deze fietsvakantie, vooral ten behoeve van rookies die zelf een trip plannen. Talking ’bout glory days. Er zullen ook een aantal nieuwe thema’s en formats komen om het wat aan de gang te houden. Over de tomaten die ik nog moet kopen en zo, want dat lezen mijn collega’s graag. Voor de rest ga ik het werk er zoveel mogelijk buiten houden. Werken moet buiten mijn kantoor zo weinig mogelijk bestaan.

Ik begrijp niet veel van de automatische statistiekjes die deze blog genereert, maar ze maken me wijs dat meer dan honderd mensen dagelijks hun weg naar mijn schrijfsels hebben gevonden met een hoogtepunt van net geen driehonderd op een dag. Ik weet niet of dat iets voorstelt, maar in mijn ogen is dat veel. Ik vermoed dat de examenperiode er iets mee te maken had.

Ik ken geen honderd mensen.

(Ik kan meer dan honderd mensen bij naam noemen, omdat in mijn ogen interesse hebben in je studenten een taak is voor een monitor en interesse begint bij een naam, maar is dat kennen?)

Fietstocht in cijfers

29 dagen waarvan 27 met neerslag, 3266 kilometers door 7 landen, 162 fietsuren, 27 campings en 1 hotel “Chez Maman”, 7 gebroken spaken en 3 fietsdokters, 1 lekke band, 4 cols buiten categorie (+ 2000m), gezwommen in 3 zwembaden en 5 meren, 0 batterijen moeten vervangen voor gps of kodak, 4 kilootjes kwijtgespeeld, 44 blogs gepost, 83 reacties gekregen, 3 verschillende toetsenborden – qwerty, qwertz en azerty, vandaar soms de vele typfouten, 8 mensen die door mij getrakteerd zullen worden voor de prijsvraag – te lui om een onschuldige kinderhand af te hakken voor de lottrekking (help mij er zelf maar aan denken, moest ik het vergeten), 1 gigantische egotrip met een hangover die waarschijnlijk nog wel even zal blijven hangen …

Raining in darling

Zaterdag 28 juni: Overpelt – Heverlee
75.37 in 3u43

Darling
I can stay awake all night
But I would make mistakes alright
And the body asks so much

Sweet thing
I give you what I reach
Taken what I had to teach
And re-rendered it with such

Oh it don’t rain anymore
I go outdoors
Where it’s fun to be
[Will Oldham]

Hotel-restaurant “Chez Maman”

Vrijdag 27 juni: Labbeck – Overpelt
109.8 in 5u27

Tijdens een licht buitje mijn boeltje gepakt en opnieuw naar Kevelaer. Ik vond dat het tijd werd om ook eens iets cultureel te doen, dus fiets ik naar het grootse en altijd bruisende Overpelt.

Onderweg moeten we alle zeilen bijzetten: wind op de kop, twee keer schuilen voor een stortbui en … een lekke band! De eerste, langs het kanaalpad richting Weert. Terwijl ik mijn fiets ondersteboven zet, waait een stukje uit mijn jeugd voorbij via een of andere bedrijfsradio. “I hate everything about you!” van het fantastische tweehitwonder Ugly Kid Joe.

In Overpelt is er een prachtige camping. Er is echter ook hotel-restaurant “Chez Maman”, waar ik voor een kort maar kostenloos verblijf nog steeds welkom ben. De kat, waar ik allergisch voor ben, ligt te luieren onder het terras, de gazet ligt klaar op tafel. Straks neem ik een bad, ga ik bij de grootouders iets drinken en lig ik, na vier weken, opnieuw in een bed. Vreemd gevoel.

Zo vreemd ook om die laatste kilometers te rijden, kilometers die je al honderd keer hebt gereden en die je bijna blindelings kent. In dit geval zijn het de wegen vanaf de sluis van Lozen. Er rest nog één rit, Overpelt-Leuven, een traject dat ik intussen ook al tientallen keren heb verreden. Ik ga proberen wat nieuwe paden te zoeken, vanaf Leopoldsburg naar Scherpenheuvel of zo. Vier weken, ‘t is veel te kort. Waar is de vakbond als ik hem nodig heb …

Onze-Lieve-Strekenmadam

Donderdag 26 juni: Keulen – Labbeck
155.5 in 8u13

Zo graag had ik mijn laatste kampeernacht doorgebracht in de zachte armen van Onze-Lieve-Vrouw van Kevelaer. Het was de bedoeling daar vrijdagavond te arriveren maar toen had ik het nog niet in Keulen horen donderen.

In Duisburg, na mijn wereldwijde dagboekverrichtingen, dong ik al even naar Onze-Lieve-Vrouwes hand, maar zonder resultaat. Nu weet ik uit ervaring dat het niet is omdat een vrouw je pakweg 7 maal (of was het 7 x 77 maal) afwijst, dat je daarom twee jaar later niet met haar kan samenwonen. Door doorzettingsvermogen, nietwaar, bereikt de slak de ark. En trouwens, via google, dat is zo prepuberaal, alsof een vriendje het moet gaan aanvragen. Dus zelf erop af!

In Sonsbeck, een kleine tien kilometer voor Kevelaer, toch nog even nagevraagd. Camping in Kevelaer, pfoe, dat weten we niet. In Xanten wel, als je dat bergje over rijdt en bla bloody bla … Maar dat had ik niet gevraagd. Trouwens, ik zou zelf ook niet weten of er in, laat ons zeggen, Kaulille een camping is. For all I know ís dat trouwens een tentenkamp gelegen rond café Dynamite, vaste indrinkplaats voor de Jenevernachten. Enfin, op naar Kevelaer dus!

Dikke blauwe! Afgewezen, met lege handen terug naar huis, nog geen tegelplakkerke rond de klok van twaalven kon ervan af. Onze-Lieve-Strekenmadam van Kevelaer heeft blijkbaar geen behoefte aan een sterke, stoere, zindelijke en zelfbedruipende manspersoon. Edoch, zoals Rick De Leeuw het zong:

We blijven allemaal op zoek
De jacht is mooier dan de vangst.

(De vijftien kilometer terug richting Rijnland naar een camping waren overigens zeer mooie kilometers.)

De onweren maken de man

Woensdag 25 juni: Hattenheim – Keulen
182,4 in 8u28

Bij het opstaan (5u30 astemblieft!) was de lucht al vreemd. Zwoel zweetweer, geen wolken maar een mistige sluier die over de Rijnheuvels viel. De Lorelei smachtte en zong zachtjes mijn naam.

Ik was Koblenz al voorbij toen het plots terug nacht werd. Geen honderd meter verder goot het. Ik zat al een tijdje in the middle of nowhere langs een Rijnpad. Ik zocht vergeefs beschutting onder wat bomen terwijl de hemelsluizen openstonden. Mijn regentassen bedekte ik met een cover, voor mezelf was het te laat: de regen gutste over me als een te koude, maar dankbare douche.

Flits! Ik tel mee – een en twin tig, twee en twin tig, drie – brrrrrrm. Flits! Een en twin tig, twee en twin – broooaammm. Flits – een en tw – bèm! Spannend, en het duurt en duurt, een kwartier, een half uur, een uur. Een uur in de gietende regen en ik ben gewoon in extase. Ik schreeuw en ik lach, ik leef en geniet.

En ik weet, voel dat ik dit twee weken geleden niet had kunnen verdragen, dat ik eerst weer onthecht moest worden. In de regen stap ik weer op de fiets, de benen zijn stijf maar ik rijd. De gutsen worden druppels, de druppels miezers en het klaart op. Ik zing here comes the sun – tudututu, met dat geniale akkoordenschema (zou George Harrison vaak door de regen gefietst hebben?) en ik voel me sterk, oermens een knettergek.

Droog ben ik niet meer geraakt. Voor Keulen is het nog twee keer beginnen gieten. Een keer ben ik gaan schuilen in een tramhokje, de tweede keer ben ik maar doorgereden en blijven doorrijden – tot de winkels bijna naar sluitingstijd gingen en ik toch maar een camping genomen heb. Duitsland speelde zich – in mijn ogen onterecht – de finale in en de rest van de nacht heeft Keulen getoeterd. Het burgertjesmensenleven had mij weer te pakken maar ik weet dat de nooduitgang intact is.

Lazy on a sunny afternoon

Dinsdag 24 juni: Mainasschaff – Hattenheim
106,9 in 5u03

Het thema herhaalt. ´s Nachts een buike, ´s morgens koel fietsen terwijl de oven opwarmt, ´s middags een camping en dan meteen onder de grill. Ditmaal een openluchtzwembad met vergelijkbare faciliteiten, alleen te druk om te zwemmen. Het bad zit vol jengelende joenkskes en de wei ligt vol valley girls, zoals Frank Zappa ze zou noemen. Heerlijk mensen kijken en all I got´s this sunny afternoon.

Tijd kwijt, zon gevonden!

Maandag 21 juni: Lohr – Mainasschaff (Aschaffenburg)
128,3 in 6u03

Ik volg de Main nu al enkele dagen in al haar hoeken en kanten, gaten en kieren, bochten en bochels. Het weer blijft uitstekend: deze nacht een buike zodat het ´s ochtends lekker koel is om te vertrekken.

Ik lig hier aan een plaatselijk meer van Rotselaar, iets groter zelfs, dat ik met een man of vijftien moet delen. Dat lukt. Intussen is mijn lief thuis terug centen aan het vergaren en lopen de studenten richting laatste examens – ik mag de datums dan een beetje kwijt zijn, ik denk dat dit toch allemaal wel klopt. Ik had toch nog niet terug in het thuisland moeten zijn? Anders sorry, ik haal dat werk allemaal wel weer op …

Een tip voor de studenten: het doet enorm deugd om soms je boek eens stevig tegen de muur te smijten. Smijt altijd met de rug van het boek naar de muur, dan is het boek indien nodig nog redelijk onbeschadigd voor gebeurlijke extra zittijden. Controleer ook eerst de muur uit waarborgbehoud. En doe dat vooral nog zeer goed!

Een zwemmeke doen

Zondag 20 juni: Schwarzenau – Lohr
100,0 in 4u38

Würzburg lust mij niet. Gisteren al een paar keer doodgelopen op een route die naar deze onneembare vesting zou leiden, vandaag weer prijs. Altijd houden de pijltjes van de routes plots ergens op. Deze keer ploeg ik door een bos, een wei en een veld om terug aan de Main te belanden.

Het is schitterend weer en de route zit vol wielertoeristen, zondagsfietsers, lopers en rollerbladers. En dat verloopt allemaal keurig netjes zonder problemen (gründlig) dank u wel. Ik had met mezelf afgesproken niet voor km 100 en niet voor 12u te stoppen, maar om 11u50 sta ik met 98,2 km op de teller voor een camping aan een openluchtzwembad. Gelukkig moet ik in het stadje nog flappen gaan tappen en met een extra rondje rond een rondpunt (de flosj getrokken) sta ik met exact 100 km om 12u voor de receptie.

In de campingprijs inbegrepen: een sleutel met gratis toegang tot het paradijs, een vijftigmeterbad met zes banen, een kinderbadje, een speelbad met schuifaf en een zijbadje met drie springtorens. Soms kan het leven zo zalig simpel zijn! Ik leg me te bakken, om de 20 minuten duik ik in het water en doe daar iets wat met een beetje goede wil voor een embryonale vorm van zwemmen kan doorgaan.

Om 16u trekt plots de hemel dicht en krijgen we een onweerke. Ik vlucht de stad in naar de bierfeesten, lekkere plaatselijke pils. Een uurtje later is het weer klaar en het zwembad leeg. Ik haal de Daan in mezelf boven – hij zat ergens diep verscholen maar is wel al “schoon bruin” – en ga plichtsbewust, ondanks mezelf, een half uurtje baantjes trekken. En stiekem doet dat enorm deugd na drie weken zonder. Gelukkig heb ik een zwembrilletje bij voor noodgevallen als deze – geen paddels, anders was ik nu nog aan het zwemmen.

De honger aangescherpt terug het stadje in voor pizza en rooie die zeer bevalt.

Wat een bestaan
Wat een luizenleven
Het kan niet stuk, nee
Wat een geluk

Rode wijn, rode wijn
Kom laat ons vrolijk zijn
(Bram Vermeulen)

I can´t help (falling in love with Deutschland)

Zaterdag 19 juni: Bamberg-Schwarzenau
117,5 in 5u18

Je kan veel zeggen van de Duitsers, en dat doen we dus gemakshalve ook, maar wat ze doen, doen ze goed. Vraag maar aan Gary Lineker. Gründlichkeit, of hoe noemen ze dat (en schrijven ze dat)? Noem me gerust een bekeerd man – of een onnozelaar – maar ik ben stilaan weg van Duitsland. Zalige fietsroutes, over het algemeen zeer vriendelijke mensen, overal een degelijk ontbijt te krijgen en ze zorgen tenminste voor degelijk weer. Dat laatste moet je ze toch ook meegeven.

De Main gevolgd en uitgekomen bij een camping met een zwembad van tien bij vier. Ik had me voorgenomen om 100 meter te zwemmen, maar bij 70 krijg ik acute pijn aan mijn goesting, dus ben ik maar terug de braadworst gaan uithangen in de zon. De dichtsbijzijnde geopende winkel is op een kleine tien kilometer, dus steun ik noodzakelijkerwijs de plaatselijke horeca – ook dat is een vorm van Duitse gründlichkeit.