Manu militari

Ik heb geen leven. Al een chance dat ik een moeder heb die de leegte van mijn dagen weet op te vullen. Met beloftes, aan andere mensen. Dit weekend word ik uitgeleend aan mijn broer voor een klus in Wilrijk. Kwam er zo’n vaag moederlijk telefoontje op het werk, het ging over geld dus mijn aandacht zweefde al door het venster richting Plas van Rotselaar. Het enige wat ik begrepen had, is dat er zaterdag bij mijn broer gewerkt wordt en dat ik kom helpen. Fijn dat je op de hoogte wordt gehouden.

Een kleine mailronde later wist ik mijn hand te leggen op de originele mail van ons moeder, waaruit ik met graagte hier een stukje citeer. Dana Corleone schreef:

herman inclusief, arriveert zaterdagmorgen met pikkeur in antwerpen, (dus H. zal na moederlijke instructie vrijdag laat in Pelt verwacht worden…of manu militari vrijdag in L opgehaald worden) met remorque en troeffels en werkhanden om den ouwe boel op te breken.

Ik ben vermoedelijk de enige Belg, geboren na de late jaren ‘50, die naar de militaire school trok om aan een totalitair strak georchestreerd regime te ontsnappen. De sfeer was daar los in vergelijking met het regime van de huis-, tuin- en keukenkolonel. Afijn, nu ga ik mijn grote mond maar een beetje houden, want ik zal dit weekend al wel weer genoeg kunnen uitzweten.  Tot zaterdag, in A! Ik ben tevreden met een friet van ‘t kot of een pizza van aan ‘t station.

De band werd groter en groter

Hij bleef maar duren, zonder een motor!

Mijn eerste week of het fenomenale Feesboek zit erop en ik heb 33 vrienden. Dringend tijd om mijn terras te vergroten en kebablampen en een extra barbecuestel te kopen. Slaapruimte heb ik straks voldoende, als mijn living is leeggeroofd na de grote verhuis. De meeste vrienden hebben mij gevonden, mijn eerste hoogst persoonlijke aanwerving was het Centenmenneke, omdat hij zelf te trots is om mijn of eender wiens vriendschap te vragen, denk ik toch. Het Centenmenneke wordt zelf gevraagd. Misschien eens kijken hoeveel vrienden hij al heeft met zijn tactiek.  (Sorry Dikke, maar met  àlles mag gelachen worden!)

Alles, behalve een man …

Deze middag ging het over slakken en spinnen. En dat alles in de natuur zijn nut heeft. Behalve een man in huis, zei het gevatte jonkie, jolige lolbroek van een collega ben ik toch. Ik overdrijf, ik vervul nog altijd mijn taken in de keuken. Alleen niet meer zo zorgvuldig. Volgende week verhuist mijn ex-lief definitief. Loopt ze de zetels en de tafel op te meten terwijl ik daar als mijn lamme zelf lig het volmondig eens te zijn met een artikel over depressie en de vuile rol die de farmaceutische industrie, mijn stiekeme vijand, daarin speelt. Haar domein overigens, geneesmiddelenontwikkeling.

Der prozess

Dat van Fränk Schleck is gemaakt. Lees er de kranten vandaag op na: Schleck gaat hangen. Voorpagina’s om van te smullen, tenminste dat is de indruk die onze journalisten willen wekken. Hij wordt immers extra in de gaten gehouden deze Tour, zijn vader is van de weg geplukt én hij heeft in dezelfde ploeg gereden met laffe hond Birillo oftewel de vorige volgende Tourgod Ivan Basso. Een ploeg die nota bene wordt geleid door monsieur soixante pourcent himself. Meneer viérenzestig procent, zoals de soigneur durft te beweren in zijn memoires, waarvan het tweede deel op dit moment wordt geschreven.

Ex-leeghanger

Ik zag deze middag de leeghanger terug. Hij herkende me en we sloegen een babbeltje. Hij wilde weten waarom ik hier nog rondhing, na al die jaren. Ik had hem willen vertellen over Gods hand en de slagen die Hij uitdeelt maar kwam er niet toe. De leeghanger stelt geen vragen omdat hij een antwoord verwacht, hij stelt vragen om zijn monologen wat in te kleuren.

Gezichtboekdelen

Ik weet veel van de wereld en daarom ben ik een graag geziene gast in kwisploegen - nee, die gedachte moet ik bijstellen. Ik weet veel dingen die andere mensen niet weten. Ik maak het verschil, omdat mijn brein de meest pietluttige onnozelheden onthoudt. Ik kan mijn eigen telefoonnummer op het werk niet onthouden en al mijn paswoorden zijn hetzelfde. Ik ken wel de volledige naam van Botticelli (Alessandro di Mariano Filipepi), en pakweg de laatste vijftien presidenten van de VS uit het hoofd. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het in mijn hoofd zit en niet wil wijken. Dat is een handicap, maar een leuke.

De nacht is mooier dan de vangst

Ons moeder belde vrijdag op het werk dat ons vader graag naar de Nacht van de Atletiek wou. Zelf bevestigde hij dat in een, zoals gewoonlijk, formeel geschreven email. Ik dus zondagochtend onder een mooie blauwe hemel op de koersfiets naar Pelt. Ik moest kiezen tussen een t-shirt voor thuis of een regenjasje voor-het-geval-dat, mijn rugzakje is nogal klein. Het werd een t-shirt. Ik werd mestnat. In Diest zag het er al naar uit dat het niet goed ging komen en van Beringen tot Hechtel was het dikke kassa. Natte sokken zijn stom.

Maar ze hebben ‘Nummer één’ niet gespeeld!

De Kreuners op Beleuvenissen! Hoeveel geluk kan een mens in deze barre tijden van politieke en economieke crisis eigenlijk ten deel vallen? Moet ik er echt bijvertellen dat ik ijlend en kwijlend mijn berg afdaalde als een slecht doorvoede Rotweiler die mee mag de klein mannen afhalen aan de crèche?

Mijn zieke geliefde

In mijn tienerjaren was juli een passionele t-maand: trainen, tokkelen en Tour. Vroeg uit de veren om wat kilometers te malen in het zwembad, een paar uurtjes de solo’s van John Frusciante vakkundig de nek omwringen, namiddagje Tour. Na de rit een sprintje naar het zwembad voor nog wat baantjes, een paar uurtjes zwoegen op Clapton – ons ma en pa hadden spreekuur en dan moest het rustig – en een paar Tourjournaaltjes op verschillende zenders er achteraan.
(Je kreeg toen in het Tourjournaal nog effectief beelden van de renners te zien in plaats van wijndrinkende leuteraars. Vaak werden de beelden op prachtige muziek gezet. Ik herinner mij de opgave van Frank Vandenbroucke op de tonen van ‘I see a darkness‘ van Bonnie Prince Billy.) Rustdagen waren kutdagen, zowel in het zwembad als in de Ronde.

Route in kaart gebracht

Ik heb mij de moeite getroost om mijn route min of meer uit te stippelen met mapmyride. Sommige mensen waren daar immers nieuwsgierig naar. Ik merk dat mijn eigen aftandse computer niet veel goesting heeft om het via deze link te laden, laat dus iets weten als het niet lukt de route te laden en dan zoek ik naar een oplossing – op mijn rug tatoeëren en mezelf inscannen of zo.
Ik heb niet binnen de lijntjes gekleurd en veel van de fietswegen die ik gevolgd heb, vind je niet op de kaart. Toch zal ik nooit verder dan een vijftal kilometer van de effectief gevolgde wegen zitten en voor 99 % van de wegen zelfs niet verder dan 250 meter. Op mijn fietscomputertje staat ongeveer 400 km meer dan op deze route, dat is dus het verschil tussen rijden en in de gauwte je route natekenen.

Ik heb ook een vijftiental foto’s op het www geflickrd. Dat zijn er niet zo veel, ik heb er in totaal meer dan 300, maar eerlijk gezegd ben ik een lousy fotograaf en heb ik geen goesting om de hele zwik er dan maar op te gooien. Er zijn wel wat beeldjes die ik achter de hand houd om eens een stukje over te schrijven als ik met een schrijversblok zit, maar dat zien we dan wel weer.