Hoe gaat het ondertussen eigenlijk met schrijver dezes? Moest ik een filmmaker zijn, dan zou ik het kunnen samenvatten in het beeld van vorige week: dinsdagavond om 19u30 zit ik in mijn onderbroek aan het stuur van onze sandwich op wielen en vraag aan het meisje dat enkele dagen voordien nog mijn lief was om de sleutel van het onding om te draaien want zelf heb ik er de moed even niet voor.
We hebben allebei hard nagedacht over ons – we hebben daar tenslotte de tijd voor gehad. Onze onderzoeksresultaten zijn zeer gelijklopend. De conclusies blijken echter uiteen te liggen. “Nieuwe impulsen!”, zo schreeuwt het al een tijdje in mij. “Uit elkaar gaan,” zo eindigt haar zin. Ik loop niet alleen tegen een muur maar vooral tegen de wetten van de logica aan: voor mijn idee moet je met twee zijn, het hare is eenzijdig uitvoerbaar. Ik verlies op punten.
Voorlopig blijft ze inwonen, we hebben twee slaapkamers voor iets. Ik blijf baas in de keuken, zij doet de was, zoals het altijd geweest is. Gemakkelijkste oplossing, er verandert weinig (er verandert veel! Alles verandert!).
Warm weer als je terugkomt van het werk. Rotselaar, zwemmeke doen. Met z’n tweeën want er zijn geen andere kandidaten. Het gaat vlot in het water, zwemmen is altijd het rustpunt geweest. Je komt jezelf in het water tegen en besluit het erop te wagen: gewoon terug dat lichaam in.
Op het strand blijkt je broek gestolen. Portefeuille, huis- en werksleutels weg. Even zak je zelf ook weg. Over druppels en emmers gesproken. Terug thuis wint de praktische geest: cardstop bellen, reservesleutels van het appartement opvissen. Morgen naar bank en politie voor de aangifte.
- Je hebt een pasfoto nodig.
- …
- Anders kan ik geen voorlopige documenten opmaken.
- Ik heb een foto op de databank van de KUL, kan die …
- Nee, een foto om op de documenten te gebruiken. Andere documenten, rijbewijs, …
- Nou, waar zouden die zitten?
- Kom morgen anders terug.
- Naar de bank gaan heeft dus …
- Geen zin, nee.
Ze zijn vriendelijk bij de Leuvense politie, dat meen ik. Maar ik kan mijn identiteit niet bewijzen, ik heb geen identiteit! Ben ik onderweg ook nog even kwijtgespeeld – er zit gründlichkeit in mijn verlies. De optimist in mij veert op – ik zit in een surrealistisch toneel! Zo absurd , recht van mijn wolkje getuimeld. Ik lach op straat terwijl de lucht dichttrekt voor wat onweer.
Ik landloop over straat, zonder zekerheden, zonder geld of betaalmiddelen, zonder identiteit. Ik ben een man zonder eigenschappen. Even stap ik in de romantische schim die ik zo koester: de zwerver zonder verleden en toekomst, de meester van het heden. En ik ben volmaakt ongelukkig.
Spijtig te horen dat het gedaan is tussen jou en Sara. Opvang van zwervers doen we in Wilrijk nog wel (zo lang wonen we dan ook nog niet in ‘t Stàd), dus je bent altijd welkom als je’t even niet meer zo ziet zitten. Leuven – Antwerpen zal ook nog wel kunnen na al die afgelegde kilometers…
Kop op!
elke
Herman en Sarah, waarschijnlijk kennen jullie deze al maar ik moet er vaak aan denken.
Geluk
Geluk is geen kathedraal,
misschien een klein kapelletje.
Geen kermis luid en kolossaal,
misschien een carrouselletje.
Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,
maar nu en dan een zonnetje. Zonnetje
Geluk dat is geen zeppelin,
‘t is hooguit ‘n ballonnetje.
(toon hermans)
Miljaaaar.
En gij kunt daar nog over Schrijven ook… Toch zal ik je bij deze eerder sterkte dan proficiat wensen…
Tot binnenkort, voor een pint.
Dat de zon maar zo snel mogelijk terug schijnt…
je schrijft zo mooi over water, en zo droef,
zoals jou naamgenoot,
en mijn lievelingspoëet “de coninck”
vol melancholie ,
en ook wel eens met hartepijn over water schreef…
Water.Soms loopt het rechtdoor
als een ideologie,een vastberaden stoet
van stilte, naar de zee,
de grote internationale
waar alle water zijn overtuiging haalt
(om desnoods dijken te breken).
Soms hangt er nevel over:
dromend water:het droomt dat het zweeft
en dan zweeft het ook.En later, oud geworden,
trekt het zich terug in een vijver
met een rijk innerlijk leven.
Water, alle schijn draagt het met zich mee
en blijft altijd zichzelf, altijd anders
en altijd water
in een ander week moment schreef hij ook eens…
liefje,
laat mijn verdriet altijd groter wezen
dan het jouwe
zodat het eromheen kan liggen
als armen.
Hey Herman, Sarah,
nu begrijp ik waarom ‘Fiets-, zwem en zovel ander mans’ der eerder suf en wezenloos bijreed langs de Voer. Het leek wel of ie der haast ging inbollen. Na al die fietsende kilometers kon ik daar echt niet bij. Ik vermoedde er alleen een acute drang naar gezwem achter – evenwel ter granskant uren gecancelled. Dit laatste ongetwijfeld wegens de staat van het haast verkozen sop.
Hoedanook idd jammer dat het nu wat botst en her en der resulterend built. Niet teveel getreurd: ge beschikt immers over de essentiële kunst van het somtijds en alleszins zinvol/deugdzaam alleen – onderweg – te zijn. Ons
beschieden inziens de clou van het verhaal als ge duurzaam met zijn twee door dit aardse bestaan over berg en dal wilt struinen.
Kop op Kerel en Dame,
erwin en chantal
Als je verdriet hebt mag je nergens je hoofd op laten rusten, want het ligt altijd verkeerd.
Blijven schrijven!
[...] supermarkt, gesteld dat Hij daarvoor Zijn Hand zou markeren. Wel wil ik een vervolg breien aan mijn identiteitscrisis in het Leuvense administratieve landschap. Voor de nieuwsgierigen die niet verder zullen [...]
[...] aanvragen wordt een kruistocht in zeven maal zeventig bedrijven, daarover heb ik al enkele malen geschreven. Met het opruimen van het papier vond ik echter de brief terug om mijn definitieve e-ID [...]