Dat van Fränk Schleck is gemaakt. Lees er de kranten vandaag op na: Schleck gaat hangen. Voorpagina’s om van te smullen, tenminste dat is de indruk die onze journalisten willen wekken. Hij wordt immers extra in de gaten gehouden deze Tour, zijn vader is van de weg geplukt én hij heeft in dezelfde ploeg gereden met laffe hond Birillo oftewel de vorige volgende Tourgod Ivan Basso. Een ploeg die nota bene wordt geleid door monsieur soixante pourcent himself. Meneer viérenzestig procent, zoals de soigneur durft te beweren in zijn memoires, waarvan het tweede deel op dit moment wordt geschreven.
Ik geef toe dat het voor mij een zware klap zal zijn moest Schleck werkelijk buiten de lijntjes gekleurd hebben. Ik geloof in de Schlecks, in alle drie, ze hebben de afgelopen ronde mijn wielerhart gestolen op een moment dat mijn liefde voor de sport op sterven lag. Naïef en onnozel, okee, maar het is de enige mogelijke manier om nog van de sport te kunnen genieten. Ik geloof dus echt oprecht dat er nog zuivere renners zijn en dat zij nog kunnen presteren in een grote ronde. En ja, ik zit zelf vaak op de fiets en weet wat het is om een col op te rijden.
Ik was echt content toen Riccó en Piepoli mochten opkrassen, omdat het er zo vingerdik oplag. Ik heb op die mannen gevloekt zoals ik destijds vloekte op Riis. Ik blijf het moeilijk hebben met de aanwezigheid van Schumacher. De man zal door de wielerinstanties wel correct aangepakt zijn, maar dan zou ik wensen dat het zo bij iedereen liep, van Vdb tot Boonen. Schumacher is drié keer in opspraak geweest – geantidateerd briefje van moeder die dokter is na zijn eerste successen enkele jaren geleden, verdachte bloedwaarden voor het WK en positief op amfetamine vlak na het WK. Maar wel het mooie weer maken in deze ronde! Mogen we dan stellen dat het Tourbeleid niet uitblinkt in consequentie? (Of doen we dan eigenlijk hetzelfde als wat we hier aanklagen?)
Het geval-Schleck dan. De Schlecks rijden een schitterende Tour, hoewel enkel Andy een toekomstige winnaar is. Gisteren werd vader Johnny door de douane langs de kant gezet. De media stonden er op, net zoals ze massaal langs de wagen van Saunier Duval stonden toen Riccó uit de Tour werd gezet. Met hun glibberige grijpgrage vingertjes en hun laffe kraaloogjes en hun kwijlende vuilspuitbekjes. Eerste bedenking: hoe kan het toch dat de media blijkbaar altijd ingelicht zijn voor de renners? Wordt dat bewust gedaan? En nog meer: is dat deontologisch correct? Heeft het publiek recht op deze beelden, en overklast dat recht dan even de rechten van de renners? In mijn ogen absoluut niet!
Om dan over de berichtgeving te zwijgen. Mijn eerste beschuldigende vinger moét uitgaan naar Sporza, het net dat ik toch zelf sponsor. Gedurenden enkele uren stond er onder de foto bij het bericht over Johnny Schleck zeer tendentieus iets in de stijl van ‘Vallen de Schlecks door de mand?’ De berichtgeving van Michel Wuyts, die ik als wielerverslaggever nochtans wel kan hebben, ging in dezelfde trend. Bestaat er nog zoiets als een vermoeden van onschuld en een bewijs van schuld? In Het Laatste Nieuws niet meer, maar dat lees je alleen om te lachen met de reacties van domme lezers. Zelfs in het commentaarstuk van Walter Pauli in De Morgen niet. Maar mogen we van een openbare omroep wat meer verwachten? Of wat minder, minder sensatiezucht?
Ten gronde over de zaak beweert de Süddeutsche Zeitung dat men vermoedens heeft dat Schleck wel eens de ‘Amigo de Birillo’ op de Fuenteslijst kan zijn – de andere media doen vrolijk mee, hebben misschien zelfs het gevoel dat ze moeten. Misschien heeft Schleck dus boter op het hoofd, maar hoe zijn die vermoedens weer bij de pers geraakt en is een vermoeden genoeg om een renner, een méns, publiekelijk aan de schandpaal te nagelen? Want op dit moment is het proces van Schleck gemaakt. Als er niks wordt gevonden, heeft hij het goed kunnen wegsteken, maar is hij evenzeer schuldig. Rutger Beke zal tot het einde van zijn dagen een dopingzondaar zijn. Dankzij rechter media – ook nu valt het woord epo-affaire nog vaak in de schaarse artikels over Beke. Zonder verdere uitleg, dat laten we aan de fantasie van de lezer over.
Pfff. Ik heb geen goesting meer in gazetten en beelden. Ik denk dat ik mijn loopsloffen maar eens aantrek om wat negatieve energie af te werpen.
Doe wel en kijk niet om, Herman.
Kijk naar de Tour de France zoals naar James Bond. Geniet van het spektakel, maar voel niet de behoefte om het na te doen of het te vertalen naar de realiteit. Er zijn stuntmannen die wel wat kunnen, maar het meeste is getrukeerd.
We mogen het kind niet met het badwater weggooien en alle (wieler)sportevenementen niet over de zelfde kam scheren als de TdF. De TdF heeft echter veeleer met topgeneeskunde dan met topsport te maken, getuige één van de recentste generatiemedicamenten waarop Ricco werd betrapt. Of zoals een kameraad zei: men zou op het einde van elke etappe beter de respectievelijke ploegarts van de eerste, tweede en derde renner naar het podium roepen.
Ik moet ook eerlijk bekennen: toch spijtig dat ‘m weer voorbij is.
Bij James Bond-films heb ik net hetzelfde: van zodra ik de cinema uitloop kijk ik al uit naar de volgende. 007 en TdF, dat is gewoon verstand op nul. Pure ontspanning. Genieten van wat mooie beeldjes en van telkens weer een straf scenario.