Alles, behalve een man …

Deze middag ging het over slakken en spinnen. En dat alles in de natuur zijn nut heeft. Behalve een man in huis, zei het gevatte jonkie, jolige lolbroek van een collega ben ik toch. Ik overdrijf, ik vervul nog altijd mijn taken in de keuken. Alleen niet meer zo zorgvuldig. Volgende week verhuist mijn ex-lief definitief. Loopt ze de zetels en de tafel op te meten terwijl ik daar als mijn lamme zelf lig het volmondig eens te zijn met een artikel over depressie en de vuile rol die de farmaceutische industrie, mijn stiekeme vijand, daarin speelt. Haar domein overigens, geneesmiddelenontwikkeling.

Mijn levensstructuren brokkelen zienderogen af. Beloof ik een student om naar een optreden van zijn groepje te gaan, kom ik er zaterdagochtend achter dat het vrijdag was. Ik had nochtans echt willen gaan. En wat heb je dan uiteindelijk gedaan, behalve tot een kot in de nacht naar goeie drieledige films kijken? Ik eet op onregelmatige tijdstippen, geraak niet meer in mijn bed en blijf er zeker niet lang genoeg in liggen. Een mens zou bijna zeggen dat er gelukkig nog werk is, de zegen van de georganiseerde dwang.

De boedelverdeling, nog zo’n kalvarieberg! In mijn omgeving wordt er op gewezen dat ik te laks ben, dat ik moet uitkijken, dat ik te goed ben – sinds wanneer is nonchalance een deugd? Dat ik moet vechten, mij niet moet laten doen. Terwijl het mij allemaal niet uitmaakt, zolang ik maar niets moet doen, maar rustig in mijn zetel kan blijven liggen het eens zijn met de goede boeken die ik eindelijk lees, die al zo lang op mij lagen te wachten, en mijn vertrouwen is zo groot, zij zal dat wel goed en eerlijk en doordacht doen, en ik zal wel knikken, als een mossel, zonder ruggengraat, lekker in mijn schelp.