Min re’hte ip antwoord!

Het is een zwaar en een leuk weekend geweest. Een plezante ton met vele oude vrienden, een kort opruimdagje en slechts één vergissing aan de cocktailbar vandaag. De laatste mojito, zijnde de mijne, kreeg in plaats van 5 cl rum en 3 cl rietsuikersiroop 5 cl rum en 3 cl rum mee. Door het enthousiasme waarmee ik mijn takenpakket afwerk, durft al eens een kortsluitinkje op te treden. Desalniettemin heb ik acht kinderen-tot-pubers kunnen entertainen zonder mij geestelijk de mindere te voelen en mij te laten intimideren door nieuwe gsm’s, paarlen kettingen, magickaarten en zandheuvels.

Ik heb ook toffe commentaren op mijn blog gekregen. Dat verschillende moeders mijn blog graag lezen – tussen mij en moeders kan het al jaren niet meer stuk. Dat het ook zo geweldig fijn geschreven is, een leuke afwisseling tussen humor en ernst, tussen waargebeurde en verzonnen verhalen. Qué? Verzonnen!? D’er staat hier geen gebenedijd verzonnen woord op dat hele spel!

Het is mijn energie!

Het gaat goed, wat zeg ik, schitterend met mijn illegaliteit. Ik heb namelijk mijn eerste ‘aan de bewoner van dit pand’-brief gekregen, een nieuwe mijlpaal in mijn jonge leven. Ik durf dat hier enkel te zeggen omdat ik intussen alles weer op pootjes heb en dus moederlijke sancties niet meer hoef te vrezen. Het zou anders een warm weekendje worden in Pelt – het zal een warm weekend worden, want Frank van het weer heeft het gezegd. Mijn cocktailbar zal zondag zondig voenken.

Atletenschuw

Na de claustrofobische ervaring tijdens de start en eigenlijk ook een groot deel van het vervolg van Damme-Brugge ben ik aan het twijfelen geslagen. Die marathon van Eindhoven, dat is me precies toch een te massaal gebeuren. Ook Dwars door Hasselt, de voorbereidingsloop die ik in gedachten had, is een volkstoeloop. Ik kan daar echt niet mee om. Ik blijf een klein autistisch zwemmertje dat zijn eigen baantje nodig heeft en niemand die hem komt lastig vallen, aanraken of in de weg liggen. Ik denk dat ik dus ga passen, een wintertje rustig opbouwen en dan via studenten(halve)marathon en Bike & Run (33 km, enkel Run in mijn geval) opnieuw naar de Maasmarathon trek. Evenementjes van een paar honderd man, dat moet nog lukken. En anders zit er niks anders op dan een Forrest Gumpke uithalen. Zou je lang lopen tot Vladivostok?

Brugse meppen

Vandaag was weer de jaarlijkse hoogmis van de patroonheilige van alle dingen die we toch nog doen maar waar we eigenlijk veel te oud voor geworden zijn. Ik heb het over de zwemrecreathlon Damme-Brugge, 4 kilometertjes peddelen. Vorig jaar had ik nog enigszins een doel, maar aangezien alle wankers dit jaar forfait gaven viel er weinig eer te rapen in de Damse Vaart. De doortocht viel blijkbaar ook niet samen met een of andere belangrijke triatlon, waardoor van een recreatieve sportgebeurtenis eigenlijk geen sprake meer kon zijn. Recreatie, zouden triatleten dat woord kennen?

Onderweg naar Brugge begon het fors te dretsen. Ideaal weer om de mannen van de mietjes te scheiden, maar zoals gezegd had dit proces zich bij voorbaat al gemanifesteerd. Een zorgvuldige temperatuurmeting gaf 18° Celsius op het rapport, maar kou is vooralsnog een mentale kwestie (lees: kou is voor mietjes). Tweederde nam de start in een thermospak, waaronder uiteraard alle tri’tjes, de rest van het veld bestond uit echte mannen (m/v).

Ik ijver bij de organisatie al jaren voor een dubbel klassement: pak versus niet-pak. Enerzijds omdat je met een pak, zeker in deze omstandigheden, een voorsprong hebt die toch wel in de minuten loopt. Anderzijds omdat ik al jaren de eerste ben in de categorie zonder pak. Dat lijkt een geweldige prestatie, en blijf allemaal maar geloven dat het ook echt een geweldige prestatie is, maar iedereen die een min of meer schappelijk resultaat wil neerzetten zwemt eigenlijk in pak, wegens de voordelen. En merkt niet dat hun ambitie lijnrecht ingaat tegen de kernidee van een recreatieve doortocht.

De start was de meest hectische die ik in de afgelopen drie edities heb meegemaakt. Wegens de koude mochten eerst de pakkers in het water, daarna pas de zwembroekers. Ik zwom tot aan de startlijn en merkte dat het halve veld nog voor mij lag. Hoewel zij werden teruggefloten door de organisatie, bleven ze – veel triatleetjes gezien – stoïcijns liggen. Bij het aftellen naar de start begonnen de eikeltjes te zwemmen op nummer 5. Met als gevolg dat ondergetekende een ruime 500 meter kon worstelen om eindelijk een beetje uit het pak te geraken. In de tussentijd was ik twee keer kopje onder geduwd, drie keer gestopt en een keer bijna mijn brilletje kwijt. En toch slechts even mijn ervaring in het waterpolo – de smerigste sport ter zee, en eigenlijk ook ter land en in de lucht – uitgespeeld. Zelfs na 2 kilometer blijken triatleten het nog nodig te vinden om op je bovenbenen te komen leunen.

Uiteindelijk zijn we er toch in geslaagd vrij fris de finish te bereiken, ergens rond plaats 15, uitslag is nog niet bekend. We kregen een mooie t-shirt – hoeven we weeral niet op de solden dit jaar. Aan het EHBO-tentje was het dringen voor een warme deken, een kop thee en voor sommige zwemmers een draagberrie. Zelf hadden we daar geen behoefte aan, dronken een pintje en taffelden naar de douches. Geen wachtrijen dit jaar, de douches waren koud. Aangezien er te weinig kandidaten waren, heb ik dus maar zelf al het water opgedoucht. Misschien worden ze toch nog slim bij de organisatie?

Literator / irritator

Staf De Wilde uit De Haan heeft nog lang haar gehad! Het staat er, zwart op wit, op pagina 30 van Humo 3546. Ik stootte op dit wereldnieuws op mijn favoriete troon in het kleinste kamertje. Moest je geen flauw idee hebben waar dit weer naar toe moet, het gaat over één van mijn grote pathologische passies: het lezen van lezersbrieven en -commentaren in zowat elk medium dat mij onder ogen komt. En dan kom ik af met mijn favoriete uitvlucht, namelijk dat ik het doe uit sociologische interesse. Net zoals ik nog steeds geen identiteitskaart heb uit sociologische interesse. Of hoe een diploma sociologie toch nog ergens van pas kan komen.

Staf De Wilde is zowat de Michael Phelps van de lezersbriefschrijvers. Winnaarstype, overheersend, spectaculair maar eigenlijk eerder onaantrekkelijk. Ik heb het meer voor Roger Liekens, de Eric Moussambani onder de lezersbrievers. Roger, die ik in een ver verleden nog mocht interviewen voor studentenweekblad Veto, schreef zijn brieven met de hand en verbeterde fouten met tipp-ex. Zo’n potje, met een borsteltje. Zou dat nog bestaan in deze woelige tijden? En zou dat door kleine Chineesjes onder zware dwang gebotteld worden tegen iets minder dan een half hongerloon?

Ik denk dat lezersbriefschrijvers vervelende ventjes zijn, die spreken voor hun beurt en altijd te veel zeggen. Ze onderbreken, weten het beter en dragen het grote gelijk in zich. Ze schrijven brieven omdat ze niks beter te doen hebben en te weinig vrienden die nog naar hun gezaag willen luisteren. Nochtans vinden ze zichzelf afschuwelijk interessant. De wereld is te dom en te blind om het Licht dat zij brengen te herkennen. Ik denk dat het schoentje mij wel past en dat ik dringend lezersbrieven moet gaan schrijven. Met deze blog kan ik immers onmogelijk voldoende mensen irriteren. Maar eerst nog door een dikke 300 commentaartjes worstelen op Het Laatste Nieuws punt bee ee omtrent de schitterende zege van Tia Hellebaut. (Met mijn belastinggeld! Onverdiend want ze sprong niet! En maar poen pakken bij Pizza Hut! Terwijl gewone werkende mensen … Als JMDD minister wordt … !)

Er is vrees als Bob (uit)vaart!

Het interview van Christophe Vandegoor met Bob Maesen en Kevin De Bont moet verplichte kost worden op elke topsportschool, in elke nationale beloftenploeg en in de wachtkamer bij elke sportpsycholoog. Geen enkel Belgisch sporttalent mag nog opgroeien zonder dit interview gezien, gehoord, geanalyseerd, van buiten geblokt en gedroomd te hebben. De beelden moeten beroemder worden dan de tranen van boogschutter Paul Vermeiren in Atlanta, meer bekeken dan de demarrage van Vandenbroucke op La Redoute, meer ophef maken dan de bekentenis van Museeuw après. Dan, en alleen dan zal Bob niet voor niets als een pater geleefd hebben.

Zelfs mijn fietsschoenen zingen Benny Lava!

Grote doelen zijn er om gehaald te worden en dus heb ik nu de volle 100 vrienden op het dolle Beestenboek. Ben ik mij even de Bèr Populair van de week, zeg. Sinds ik zelf wat aan het recruteren geslagen ben, vraag ik me af of er überhaupt nog grenzen zijn in dit ondermaanse, there ’s no stopping me now.

Peltenaar in Peking

Vandaag is een grote dag voor Overpelt, want Tom Vangeneugden zwemt de 1500 meter vrije slag op de Spelen in Peking. Mijn ex-dorpsgenoot, ex-schoolgenoot, ex-clubgenoot en ex-ochtendtrainingsmakker (over generatie-X gesproken) heeft in België deze afstand opnieuw naar internationaal niveau getild en staat in eigen land al jaren op eenzame hoogte. Hij heeft zich echter nooit laten vangen door gemakzucht, het gemakkelijke succes om rond de kerktoren een vedette te zijn. Tom is blijven verbeteren en concurrentie opzoeken, waardoor hij nu traint onder de grote Marcel Wouda in Eindhoven. Alleen al voor die moedige beslissing verdient hij tonnen respect.

Zal ik voor de niet-zwemmers eens een geheim verklappen? De 1500 meter is een rotafstand. Niet alleen vraagt deze afstand tientallen saaie trainingskilometers per week, zwemtraining blijft mentaal enorm afstompend, maar ook de wedstrijd zelf is afschuwelijk zwaar. Op het moment dat je volledig verzuurd bent en het zwart wordt voor je ogen, moet je gewoonlijk nog wel een meter of 300-400. Ik had er vroeger een absolute hekel aan, maar van onze trainer moest het tweemaal per jaar. Dat waren de stilste autoritten naar een zwembad en ook terug, want gegarandeerd voelde het na het loszwemmen alsof je triceps zeven centimeter gekrompen zijn. Drie minuten na de 1500 ben je niet in staat om je armen gestrekt boven je hoofd te steken.

Ik hoop dat Tom een reden krijgt om toch zijn armen de lucht in te werken. Door opnieuw een fenomenaal Belgisch record en, wie weet, een plaatsje in de finale. Een mens moet durven dromen.

Wordt de keizer eindelijk God?

Er is eigenlijk maar een vraag die een zwemliefhebber vandaag moet wakker houden, en hopelijk houdt ze ons wakker: zetten we de wekker of blijven we gewoon op? Voor de mensen die niet weten waarover ik spreek, deze nacht wordt de 100 meter vrije slag gezwommen in Peking en gewonnen door Pieter Van Den Hoogenband in 47.28. Ik typ dat niet omdat ik het echt geloof, maar omdat ik het zo hard hoop.

Van Den Hoogenband is zonder twijfel een van de grootste zwemmers aller tijden: hij maakte de late jaren van Tsaar Popov mee en stootte hem van de troon, hij overleefde de Thorpedo en staat vier Spelen na elkaar in de finale van het absolute koningsnummer – men vergeet wel eens dat de 18-jarige Flying Dutchman in 1996 ook al vierde was. Dit is ongezien in de zwemsport en daarom hoop ik, en met mij elke zwemliefhebber, dat hij het pakt. Het verse wereldrecord van Eamon Sullivan lijkt me niet haalbaar, maar het zou niet de eerste keer zijn dat een wereldrecord in de voorrondes niet meer wordt geëvenaard in de finale.

Als Pieter drie Spelen op rij wint, moet een eigen geloof voor hem opgericht worden. Als hij niet wint, minstens een vrijstaat. Een honderdtal vierkante kilometers paradijs lijken me billijk.

Update: Doeme toch!

Ikea stelt nieuwste pakket voor: de Herman!

Grootse praktijken hebben zich geopenbaard: ik heb mijn eigen Ikeaproduct! Ik ben opgenomen als volwaardig lid van de blije Ikeamensjesfamilie! Mensen zullen op straat hun hoed voor me afnemen en schuchter groeten, op de site van Het Laatste Nieuws zullen lezers giftige commentaartjes over mij publiceren, JMDD zal twijfelen aan mijn zuiverheid. Ik zal handtekeningen zetten op blote meisjesbuiken en de wereld zal mij herinneren als het product, zonder eigenlijk nog goed te weten naar wie het nu alweer genoemd is. Napels zien en sterven, ik weet vandaag wat ze er mee bedoelen.