Er is eigenlijk maar een vraag die een zwemliefhebber vandaag moet wakker houden, en hopelijk houdt ze ons wakker: zetten we de wekker of blijven we gewoon op? Voor de mensen die niet weten waarover ik spreek, deze nacht wordt de 100 meter vrije slag gezwommen in Peking en gewonnen door Pieter Van Den Hoogenband in 47.28. Ik typ dat niet omdat ik het echt geloof, maar omdat ik het zo hard hoop.
Van Den Hoogenband is zonder twijfel een van de grootste zwemmers aller tijden: hij maakte de late jaren van Tsaar Popov mee en stootte hem van de troon, hij overleefde de Thorpedo en staat vier Spelen na elkaar in de finale van het absolute koningsnummer – men vergeet wel eens dat de 18-jarige Flying Dutchman in 1996 ook al vierde was. Dit is ongezien in de zwemsport en daarom hoop ik, en met mij elke zwemliefhebber, dat hij het pakt. Het verse wereldrecord van Eamon Sullivan lijkt me niet haalbaar, maar het zou niet de eerste keer zijn dat een wereldrecord in de voorrondes niet meer wordt geëvenaard in de finale.
Als Pieter drie Spelen op rij wint, moet een eigen geloof voor hem opgericht worden. Als hij niet wint, minstens een vrijstaat. Een honderdtal vierkante kilometers paradijs lijken me billijk.
Update: Doeme toch!
Ik was zo één van die gekken die zijn wekker hééft gezet. Het was waarschijnlijk zelfs de eerste keer in mijn leven dat ik vrijwillig op zo’n ontieglijk uur uit mijn bed kroop, want mijn slaap is heilig. Ik zat er dan ook niet echt zo enthousiast bij als anders, maar het is toch leuker om wedstrijden te kunnen bekijken als je de afloop nog niet kent. Enfin, ik had me vooraf goed geïnformeerd en wist dat ik op een half uur tijd dan wel ineens wat kon zien dat de moeite zou zijn. Twee Chinese meisjes, waarvan we de Spartaanse trainingsvoorgeschiedenis gegarandeerd liever niet kennen, heb ik in een nieuw WR zien zwemmen naar de plaatsen 1 en 2 op de 200m vlinderslag. Ik heb gezien dat de Franse “Hulk” WR-houder Sullivan met enkele cm verschil versloeg voor de Olympische titel op het koninginnenummer; sad but true, maar de Keizer kwam er op geen enkel moment nog aan te pas: zijn rijk is duidelijk uit. Ik zag dat Elise Mathysen nog een paar jaartjes borstkas zal moeten kweken, maar als ze daarin slaagt, dan zwemt ze over 4 jaar waarschijnlijk nog wel een paar finales meer. En nadat de niet onaardige Stephanie Rice met haar kompanen op de 4 x 200 crawl haar 3de gouden plak met alweer een collectief WR versierde, was het tijd om aan deel 2 van mijn dutje te beginnen. Die tweede keer inslapen was niet echt evident, maar we waren toch weer maar eens live getuige van een mooi staaltje van tot wat een menselijk lichaam in staat is. Zwemmen op topniveau, het is een streling voor het oog. Topsport, het is en blijft fantastisch en fascinerend. De Olympische Spelen, het is een vergiftigd geschenk. Gelukkig dat het maar één keer om de 4 jaar is.
En ergens tussendoor zwom de Grootste Olympiër Aller Tijden zich nog naar de halve finales van de 200 wisselslag, maar dat was uiteraard een routineklus.