Vandaag was weer de jaarlijkse hoogmis van de patroonheilige van alle dingen die we toch nog doen maar waar we eigenlijk veel te oud voor geworden zijn. Ik heb het over de zwemrecreathlon Damme-Brugge, 4 kilometertjes peddelen. Vorig jaar had ik nog enigszins een doel, maar aangezien alle wankers dit jaar forfait gaven viel er weinig eer te rapen in de Damse Vaart. De doortocht viel blijkbaar ook niet samen met een of andere belangrijke triatlon, waardoor van een recreatieve sportgebeurtenis eigenlijk geen sprake meer kon zijn. Recreatie, zouden triatleten dat woord kennen?
Onderweg naar Brugge begon het fors te dretsen. Ideaal weer om de mannen van de mietjes te scheiden, maar zoals gezegd had dit proces zich bij voorbaat al gemanifesteerd. Een zorgvuldige temperatuurmeting gaf 18° Celsius op het rapport, maar kou is vooralsnog een mentale kwestie (lees: kou is voor mietjes). Tweederde nam de start in een thermospak, waaronder uiteraard alle tri’tjes, de rest van het veld bestond uit echte mannen (m/v).
Ik ijver bij de organisatie al jaren voor een dubbel klassement: pak versus niet-pak. Enerzijds omdat je met een pak, zeker in deze omstandigheden, een voorsprong hebt die toch wel in de minuten loopt. Anderzijds omdat ik al jaren de eerste ben in de categorie zonder pak. Dat lijkt een geweldige prestatie, en blijf allemaal maar geloven dat het ook echt een geweldige prestatie is, maar iedereen die een min of meer schappelijk resultaat wil neerzetten zwemt eigenlijk in pak, wegens de voordelen. En merkt niet dat hun ambitie lijnrecht ingaat tegen de kernidee van een recreatieve doortocht.
De start was de meest hectische die ik in de afgelopen drie edities heb meegemaakt. Wegens de koude mochten eerst de pakkers in het water, daarna pas de zwembroekers. Ik zwom tot aan de startlijn en merkte dat het halve veld nog voor mij lag. Hoewel zij werden teruggefloten door de organisatie, bleven ze – veel triatleetjes gezien – stoïcijns liggen. Bij het aftellen naar de start begonnen de eikeltjes te zwemmen op nummer 5. Met als gevolg dat ondergetekende een ruime 500 meter kon worstelen om eindelijk een beetje uit het pak te geraken. In de tussentijd was ik twee keer kopje onder geduwd, drie keer gestopt en een keer bijna mijn brilletje kwijt. En toch slechts even mijn ervaring in het waterpolo – de smerigste sport ter zee, en eigenlijk ook ter land en in de lucht – uitgespeeld. Zelfs na 2 kilometer blijken triatleten het nog nodig te vinden om op je bovenbenen te komen leunen.
Uiteindelijk zijn we er toch in geslaagd vrij fris de finish te bereiken, ergens rond plaats 15, uitslag is nog niet bekend. We kregen een mooie t-shirt – hoeven we weeral niet op de solden dit jaar. Aan het EHBO-tentje was het dringen voor een warme deken, een kop thee en voor sommige zwemmers een draagberrie. Zelf hadden we daar geen behoefte aan, dronken een pintje en taffelden naar de douches. Geen wachtrijen dit jaar, de douches waren koud. Aangezien er te weinig kandidaten waren, heb ik dus maar zelf al het water opgedoucht. Misschien worden ze toch nog slim bij de organisatie?
Lezersbriefjes