Het is mijn energie!

Het gaat goed, wat zeg ik, schitterend met mijn illegaliteit. Ik heb namelijk mijn eerste ‘aan de bewoner van dit pand’-brief gekregen, een nieuwe mijlpaal in mijn jonge leven. Ik durf dat hier enkel te zeggen omdat ik intussen alles weer op pootjes heb en dus moederlijke sancties niet meer hoef te vrezen. Het zou anders een warm weekendje worden in Pelt – het zal een warm weekend worden, want Frank van het weer heeft het gezegd. Mijn cocktailbar zal zondag zondig voenken.

De brief kwam van onze vrienden van Electrabel en waarschuwde dat ik binnenkort wel eens zonder electrische energie zou kunnen vallen. Meer moet je dus niet doen om een plaatsje als erecertificaat op mijn frigo te verdienen. Nu dacht ik die nest in orde gemaakt te hebben via de website, maar blijkbaar heb ik enkel mezelf dat wijsgemaakt. Bellen dus, mijn grote hobby. Aan de telefoon moest ik mij door een aantal meerkeuzevragen worstelen. Gelukkig bestaat er geen gokcorrectie als je verkeerd antwoordt.

De wachtmuziek van mijn energieleverancier is zweverige new-agebullshit – maakt Ingeborg terug muziek? – en de telefoniste was een vriendelijke West-Vlaamse die eigenlijk geen West-Vlaams meer sprak. Soms wil je op basis van een telefoongesprek trouwen met meisjes. Maar dan enkel voor de wet en deftige kostuums zouden niet nodig zijn op het avondfeest, dat niet veel meer dan een ton zou zijn - Cristal, we drinken chauvinistisch. Voor onze pa en zijn maten een paar bakken Sezoens. Het bier zou geserveerd worden met boterhammen met kipkap en mosterd. Ik zou mijn best doen om voor half twaalf niet zat te zijn en tijdens de openingsdans zou ik iedereen, ook mijn telefoonbruid, verrassen met mijn tussentijdse achteruitstapke dat zo geweldig in het ritme past. Als zij het goed vindt, zouden we ‘Man of the world’ van Fleetwood Mac kiezen, dat duurt niet zo lang. Ik ben een onverbeterlijke romanticus.

Ik geef toe dat ik eigenlijk liever had gewacht met oplossingen voor mijn energieprobleem, eens zien hoe dat verloopt als ze de electriciteit afsluiten. Of je dan thuis komt en de diepvries werkt niet meer. Ik stelde mij voor een haastige barbecue te organiseren om alle vlees weg te werken, zoals we vroeger alle eten opvraten bij de kotopruim. Phille zou bij elk nieuw stuk vlees ‘Opbakkeuh’ roepen. Ik zou vergeefs wachten tot er veenbessen verschenen in de onderste lade. De uitnodigingen zouden via Facebook verstuurd kunnen worden en het zou een groot feest zijn en met de kater nog achter de kiezen zou ik gaan uitvissen hoe ik terug ellentriek kan krijgen en ervaren hoeveel zinloze administratie daar weer bij komt kijken.

Maar ik heb dus niet gewacht. Ik heb namelijk een nieuwe huisgenoot die stilletjesaan mijn woonst binnensluipt. Ik weet niet of hij zonder electriciteit kan. Misschien laadt hij zich ’s nachts wel priesgewijs op voor een nieuwe, opwindende dag in dezelfde gebouwen als mezelf. Dus toch maar mijn Electrabelmeisje gebeld en alles netjes opgelost. Het leven is simpel, ook als illegaal. Zou je een identiteit moeten hebben om te trouwen met een telefoonmeisje of volstaat een telefoonnummer ter identificatie?