Het is een zwaar en een leuk weekend geweest. Een plezante ton met vele oude vrienden, een kort opruimdagje en slechts één vergissing aan de cocktailbar vandaag. De laatste mojito, zijnde de mijne, kreeg in plaats van 5 cl rum en 3 cl rietsuikersiroop 5 cl rum en 3 cl rum mee. Door het enthousiasme waarmee ik mijn takenpakket afwerk, durft al eens een kortsluitinkje op te treden. Desalniettemin heb ik acht kinderen-tot-pubers kunnen entertainen zonder mij geestelijk de mindere te voelen en mij te laten intimideren door nieuwe gsm’s, paarlen kettingen, magickaarten en zandheuvels.
Ik heb ook toffe commentaren op mijn blog gekregen. Dat verschillende moeders mijn blog graag lezen – tussen mij en moeders kan het al jaren niet meer stuk. Dat het ook zo geweldig fijn geschreven is, een leuke afwisseling tussen humor en ernst, tussen waargebeurde en verzonnen verhalen. Qué? Verzonnen!? D’er staat hier geen gebenedijd verzonnen woord op dat hele spel!
Okee, ik heb de neiging af en toe de realiteit wat aan te scherpen. Zo moet ik bekennen dat ik niet echt naakt op de fiets heb gezeten in Kehlheim. Dat was een literaire overdrijving, zoals er hier en daar wel eentje tussensluipt. Ik geloof ook niet echt dat het de Franse WC was die de Duitsers uiteindelijk verslagen heeft. Dat waren de Russen, eventueel bijgestaan door wat Amerikanders. Maar u begreep dat deze ingrepen noodzakelijk waren om het verhaal te brengen. U heeft dat nooit geloofd en er zeker niet van wakker gelegen. Moest het toch zo zijn, op eenvoudig verzoek onderhoud ik u aan een eendere cafétoog graag even over Wittgensteins theorie die stelt dat taal slechts een afbeelding is van de werkelijkheid en dus niet de werkelijkheid zelf.
Waar het in dit lapje tekst dus eigenlijk over gaat, is dat mijn verhalen waargebeurd zijn. De leeghanger bestaat echt, ons moeder is en blijft de baas en al die stomme en dwaze toestanden overkomen mij, in sneltempo, en dat is altijd zo geweest. Ik ben namelijk een onweerstaanbare magneet voor dwaasheid. Of misschien gewoon een dwaas. Ik trek ongeluk aan. Fietsen is lekrijden en regen. Papierwerk is miserie – als student nooit één formulier tijdig op de administratie kunnen afleveren. Vallen is breken. Snijden is bloeden. Niet gesloten is gepikt. En dan sta ik erbij, kijk wat schaapachtig en ga verder. Ongerustheid over problemen bestaat niet. Ik ben een teflon-man: niets blijft kleven.
En daarom zal ik even Jan Becausgewijs een teasertje werpen: morgen krijgt u een nieuwe episode uit mijn wondere wedervaren met de bozemensenwereld en zal ik opnieuw een Wereldprobleem aankaarten.
Lezersbriefjes