Een vrijdagje op de Vismarkt

Met Team William zou ik wel eens samen een hotdogtent willen overvallen. We zouden nog tijdens de inval beginnen met frankfurters boefen. We zouden moeten opletten dat we niet te hard in de lach schieten om zo alsnog als weerloze lammetjes gevat te worden. We zouden de toetsen- en bliepjesman missen op het moment dat we naar onze vluchtwagen willen rennen en dan zou hij plots van achter de toog te voorschijn springen en iets heel grappigs doen met curryketchup en mosterd. De zanger zou aan de toetsenist-bliepsenist zeggen dat hij blij is dat hij in zijn team zit.
Hoewel het ongetwijfeld lieve jongens zijn, neigen de mannen van Team William naar gevaar, maar dan lollig gevaar. De toetsenist ijlt over het podium met vanalles in zijn pollen en speelt Jimi Hendrixgewijs op de toetsen met zijn tanden. Om maar te zeggen dat de mannen van Team William menen wat ze doen en ze menen het goed. Bij deze hebben ze zich een voorzichtige fan aangeworven.

Ook de gastjes van Freaky Age menen wat ze doen, maar zij menen het serieus. Ik heb me wel eens afgevraagd wat ik zelf allemaal uitvrat toen ik een jaar of zestien was, en wereldschokkende zaken kwamen niet naar boven. Nu, wereldschokkend is wat de gasten van Freaky Age doen ook niet, maar het is wel zeer lekker en retestrak gespeeld. Okee, de looks en houdinkjes zijn bestudeerd, vooral het leren frakje van de bassist, maar dat mag. Helden als The Strokes en zelfs The Ramones denken en dachten ook wel eens na over uiterlijke sier.
Freaky Age heeft twee singles waarvan ik altijd gevonden heb dat ze doorslagjes van elkaar zijn maar toen ze beide hitjes na elkaar speelden viel het mij minder op – misschien stond mijn gehoor wat scheel van de honger. Een doorslagje van een moddervette single blijft overigens een moddervette single. De gastjes speelden het grandioze Pinball Wizard voor alle ouwe zakken in het publiek en ik hoorde daar bij. Je merkt dat je oud wordt als de wulpse meisjesgillen buiten het bereik van je gehoor blijven. Productdesign-developingmanagers zouden onmiddellijk over een gat in de markt spreken. Zou Vlaams Belang al overwogen hebben om, in plaats van de mosquito, een horde Freaky Age-meisjes in te zetten op verloederde pleintjes vol hangjongeren?

Kafka op het strand

Nee, ik wil het niet hebben over het schitterende boek van Haruki Murakami, van wie je eigenlijk alles gelezen moet hebben, zelfs het kruisje op Zijn Hand om het WC-papier niet te vergeten in de supermarkt, gesteld dat Hij daarvoor Zijn Hand zou markeren. Wel wil ik een vervolg breien aan mijn identiteitscrisis in het Leuvense administratieve landschap. Voor de nieuwsgierigen die niet verder zullen lezen, zal ik alvast de belangrijkste verhaallijn verklappen: ik ben mijn identiteit weer kwijt!

Zwevenhogen-Bos

De allermooiste doe-doe-doebie-doe-doebie-doe-da uit de hele muzikale geschiedenis van het universum en ver daarbuiten komt van Stef Bos, het eenmansachtergrondkoortje van sergeant Ingeborg tijdens haar onterechte verliesbeurt op het Eurovisiesongfestival, in die lang vervlogen tijden dat ze haar deekshagevers nog over de noordergrens placht te zoeken.

We schrijven het historische jaar 1989. De leiders van half de wereld zegden het gereviseerde marxisme definitief vaarwel – de bevolking had dat, gesteld dat ze ooit communistisch geweest is, reeds langer gedaan. Mijn studentjes van het afgelopen academiejaar werden bij bosjes geboren, wat op het thuisfront misschien wel op even veel gejubel werd onthaald. En zo zijn jullie, nietsvermoedende lezers, al een minuutje van jullie kostbare tijd aan het verspillen aan mijn trainingsboek, het meest nutteloze en saaie genre in de literatuur.

Wereldkampioen aan de kant staan

“Man, als gij zou trainen als ik, dan zwomt ge wereldrecords!” Weer een of andere sportfreak in het zwembad gisteren. Shows how little he knows, maar dat geheel terzijde. “Maar ik zal nooit zo hard trainen als gij,” was mijn eerlijke antwoord. En weg was ik, 2200 meter op de teller. Ik had kunnen mekkeren over het verschil tussen iemand die begiftigd is met een feilloos watergevoel, een meer dan gezonde portie lenigheid en soepele zwemtechniek en iemand die dit alles heeft maar daarbij ook nog een winnaarsmentaliteit, voldoende zelfvertrouwen, karaktersterkte en mentale weerbaarheid tegen de doodse saaiheid die zwemtraining nu eenmaal inhoudt. Tussen mezelf en een echte zwemmer dus.

Maar daar had ik dus geen goesting in, net zomin als in het zwembad. Ik had me al uit de zetel gesleept, vatte onderweg wat moed maar tegen dat ik aan het sportkot was hing die al weer ergens in mijn schoenen, te zweten bij mijn stinkvoeten. Een uur verder, keurig verdeeld in dertig minuten lullen aan de kant en dertig minuten zwemmen aan een veel te lage intensiteit, stond ik alweer onder de douche, hoewel ik mij toch had voorgenomen de volle vier kilometer te peddelen. En dan vraag ik me bij thuiskomst af waarom ik eigenlijk weer niet meer heb gezwommen, zoals negen van de tien keren dat ik in het zwembad heb gelegen.

Vandaag gaan lopen, zelfde verhaal. De looptrainingen komen niet meer echt op gang en ik weet goed genoeg wat de reden is. Trainingsschema’s. Zeer belachelijk, maar als die 10×100 wissel op een papier staan, zwem ik ze wel. Geef mij een papier waarop staat dat ik 90 minuten moet lopen aan matige intensiteit met tweemaal 15 minuten aan 85% en ik werk me in het zweet. Zonder papier is de kans groot dat ik terugkeer voor ik eigenlijk fatsoenlijk in Egenhoven-Bos ben. Luie zwam, ambtenarenmentaliteit, onnozel ventje, absoluut. Maar ik ga mij dus de rest van de avond amuseren met een nieuw loopschema op te stellen, opbouwend naar de marathon van Eindhoven. Een zwemschema daar begin ik niet aan, dat zien we einde september wel weer.

Voor de Maasmarathon, mijn eerste, heb ik schema’s van de Coach gebruikt. Ik nam een 24-wekenschema – 12 weken opbouw naar halve marathon gevolgd door 12 weken opbouw naar de marathon. Ik knipte de eerste 7 weken weg omdat ik 7 weken te laat was begonnen en liet elke week de zondagtraining vallen omdat zondag een rustdag hoort te zijn. Drie trainingen per week gedurende 17 weken, dat had ik nodig om van een onregelmatige jogger naar een marathon op te bouwen. Ik heb dus nog wat tijd, maar dan wel eerst die zetel uit geraken. Heeft iemand misschien een goed truukje?

Blote buurvrouwen verleiden op vakantie

Ja, de stoppen zijn volledig doorgeslagen, maar dat zal niemand verbazen. Tenzij zij die dachten dat dit al jaren geleden het geval was. Alles heeft te maken met de statistiekenpagina van deze blog, mij door wordpress gratis en van de voor niet bezorgd. Je kan er dus kijken via welke zoektermen mensen zoal op deze blog komen. Dat is zeer relevante informatie voor een socioloog, want uiteraard bekijk ik dat enkel uit sociologische interesse.

Mijn gazetje werd meermaals bezocht via de geinige zoekterm “blote buurvrouw”, waarschijnlijk door de buurjongen van Lien Van De Kelder die niet op de pop poll is geraakt en van zijn lief niet naar Zone Stad mag kijken. Ik deed de google-test maar kwam mezelf op de eerste twee pagina’s met zoekresultaten niet tegen. Moet een geduldige jongen zijn, onze vriend. “Vetgemeste mannen” geeft als zoekresultaat evenmin een binnenweg naar mijn vehikel. Zou Sergio op die manier controleren wat er zoal over hem verschijnt? “Naakt buiten” is evenmin een succes.

Maar niet getreurd, want de zoekterm “meiden verleiden op vakantie” (zonder de aanhalingstekens in google steken) zet mij op dit moment op het podium. Een bronzen plek voor herecomesherman in de wereldwijde sport meiden verleiden op vakantie, dat mag potverdorie toch hoger ingeschat worden dan een paar wereldtitels in een dorpssportje als veldrijden of een uit de hand gelopen hobby als zwemmen. Bij welke ministeries en bestuursniveaus zou ik eens binnenwaaien voor wat subsidies? Hopelijk kan ik vanaf nu ook scoren bij de andere zoektermen, zodat mijn echte fans snel op deze licht erotische site belanden. Binnenkort volgt de betalende versie!

This house is coming like a ghost house …

Beladen thuiskomst vandaag, letterlijk en figuurlijk. In de koffer stak wat oud keukengerief, wat handdoeken en op de remorque een oude zetel waar in de kelder al jaren mijn veel te goedkope basgitaar op sliep. De kat blijkbaar ook af en toe, want ik zit hier volop mijn allergie te cultiveren. Ik reed zonder bril, wat ik niet zou mogen doen, en ook traag want ik ben een trage, ook als chauffeur. Het weekend was zwaar geweest, zaterdag vroeg met de fiets naar Wilrijk, klein dagje werken, tooghangen tot een uur of drie en zondag de verjaardag van onze kleine. Vierentwintig alweer.

Leuven had niet ver genoeg kunnen zijn maar kwam toch onvermijdelijk naderbij. Ik was nerveus, maar niet op een nerveuze manier, benieuwd misschien, ik was nieuwsgierig naar de manier waarop ik zou reageren, maar niet op een nieuwsgierige manier want ik wilde uitstel. Ik denk dat ik er een nieuw woord voor zou moeten verzinnen. Ik had het gevoel dat ons moeder de hele tijd naar mij keek, bezorgd misschien, maar ik kan mij ook vergissen. Ze zou helemaal niet gekeken kunnen hebben.

Spraaktechnolimieten

Poezelige kantoorklerkhandjes zijn niet gemaakt om te werken. Eén miezerig ladingske zand afscheppen en al brandblaren op beide pollekes. Stijve rug van de stoep op te breken met zo’n triltoestandmachine en uiteraard met de vinger onder een nieuwe brievenbus van een paar honderd kilo gezeten: meneer heeft ook eens een dagske moeten werken. Afbraakwerk is en blijft wel enorm stoer, je kan zo overdreven in je bloot bovenlijf gaan staan zweten en vinden dat je recht hebt op een pintje tijdens het werk en zo.

Maar daarvoor ben ik eigenlijk niet aan het schrijven, ik heb namelijk een vraag. Die ik uiteraard van een stevige inleiding heb voorzien om luie lezers te ontmoedigen. Het zit zo dat een buurman van onze grote spreekt via een machientje dat hij tegen zijn keel houdt. Dat geeft een soort ijzeren geluid dat niet zou misstaan bij de betere Kraftwerkproducties. De grap was echter dat hij zelfs via dat ding plat Antwerps verspreidde.

Mijn vraag aan de Lernouten en Hauspies van deze wereld heeft te maken met de combinatie van dat machientje en de afkomst van beide voornoemde spraaktechnoleugenaars: als je met zo’n stembakje spreekt, verwissel je dan ook de g en de h? Wie is dan min zèèkapiting? Hie of gie? En zou je daaruit kunnen afleiden dat Antwerps gemakklijker is dan Westvlaams, dat laatstgenoemde voorlopig nog ontsnapt aan de woeste vooruitgang? Daar heb ik dus weer enkele uren denkarbeid aan verspild en ik moét dat uitvissen. Moesten er dus mensen zijn die dit weten of te weten kunnen komen, verlos mij uit mijn lijden!