Everybody can surf my couch now!

Mijn neef vindt mijn zetel de beste aankoop die ik ooit heb gedaan. Ik twijfel nog een beetje tussen de zetel en de bratwurst die ik boven op de Stelvio at, maar ik denk dat hij een punt heeft. Mijn zetel slaapt gewoonweg zalig. Aangezien ik altruïstisch ben opgevoed, stel ik de zetel nu ter beschikking van de mensheid. Zetelslapers aller landen, verenigt u!

De inspiratie kwam van het goddelijke monstertje Arnon Grunberg, auteur van meesterwerkjes zoals De asielzoeker, Figuranten en Geschiedenis van mijn kaalheid – onder het alter ego Marek van der Jagt. Ooit ga ik net als Marek op zoek naar l’amour fou, misschien wel in het Zwitserse Meiringen. (Of toch niet. Zwitsers zijn lelijk.) Voor het weekblad Humo deed Grunberg aan couchsurfing, een blijkbaar niet meer zo nieuw fenomeen. Ik kan me wel voor de kop slaan dat ik er niet eerder bij uitgekomen ben.

Ik heb mij zonet een profiel aangemaakt. De foto is wat debiel, van tijdens de trouwmis van de ouders van mijn toekomstige petekind, met wie overigens alles uitstekend gaat volgens de gynaecoloog, maar ik moet in mijn kast nog wat rommelen om cd-roms met degelijk fotomateriaal te vinden. Hoewel, wie weet wat voor volk ik aantrek als ik fris gewassen en geschoren in kostuum gitaar zit te spelen?

In ieder geval kan iedereen die ooit bij mij op een zetel heeft gecrasht zich aanmelden om mij te loven. Mijn neef uiteraard als eerste. De Amsterdammers waren vroeger vooral hevig tevreden over mijn ontbijt, maar die lezen jammer genoeg deze blog niet. Mijn neef zou op het werk ontbijten. Ik vermoed dat ik zelf al het vaakst op mijn zetel heb geslapen, maar de herinneringen vervagen snel en ik hemel mezelf al ruimschoots voldoende op. Alle anderen zijn overigens welkom om de zetel hoogst persoonlijk te komen inslapen!