Crembo II: Legally dumb

Wat is dat toch met onze potentaatjes die niet kunnen hebben dat hun blunders een beetje in de openbaarheid worden gebracht? De Humo moet uit de rekken en de barvrouw op straat. En bloggers zijn gevaarlijk – zou dat nog wat overschot van het dronkemansgelal van Crembo zijn? Want bloggers kunnen eender wat in de openbaarheid gooien, zelfs leugens. Merkt Crembo dapper op. En politici moeten toch enkel in de eigen praatbarak verantwoording afleggen, waar plooien strakker zijn gladgestreken dan een vers gebotoxte Madonnakaak.

Als je kop een klein beetje bekend is en je hangt het varken uit, dan komt dat de volgende dag op blogs, Facebook of Youtube. Dat moet je er maar bij nemen. Als ik de beest uithang op een fuif met studenten is dat materiaal ook vrijwel onmiddellijk beschikbaar. Ja, ook mijn job zou daarmee wel eens ter discussie kunnen staan. In plaats van dan te bleiten, haal je je schouders op. Et alors?, om het met Mitterrand te zeggen. Niemand hoeft heiliger te zijn dan de paus. Maar gelukkig wel dom genoeg om daar dan een relletje tegenaan te smijten zodat tenminste iedereen het gelezen en gezien heeft. De wisselbeker Stomkop-van-de-week mag de verhuiswagen op richting Aalter!

Zonder mail

Vandaag is een mailloze dag volgens De Standaard. Ik denk dat ik er al een tiental beantwoord heb. Voor het werk. Lekker tegendraads. Studenten wachten niet, zeker niet als ze een moeilijke taak moeten afwerken. (Ik krijg overigens ook mailtjes van De Standaard zelf. Spamhoeren!)

Achterlijk like me (don’t you wish)

Zouden computers na verloop van tijd op hun baasje gaan lijken? Zoals vroeger Netje bij Margriet Hermans en dat hondje van Reddy De Mey? Mijn computer hapert al enkele weken behoorlijk ernstig, soms start hij zelfs helemaal niet meer op. Ik mag op het werk mijn oude, afgeschreven pc meenemen maar dat is er nog niet van gekomen. Dus blijf ik met mijn Windows 95-onding zitten. Soms denk ik dat ik ook in 1995 ben blijven hangen en dan speel ik Santa Monica van Everclear op mijn gitaar en draag ik terug coole broeken en speelt Radiohead ergens in de ochtenduren in de Marquee op Pukkelpop voor twee man en een paardenkop.

Het geweldige fenomeen dat zich vandaag voordoet, kan ik niet verklaren. Mijn internet op deze computer heeft een paar weken niet gewerkt, tot vandaag, en als ik nieuwssites opendoe staan ze allemaal op 4 november, de dag dat het internetlicht niet meer scheen. En dus lees ik hoe ik de Amerikaanse presidentsverkiezingen kan volgen en dat Gilles De Bilde 10 000 euro moet aan Krist Porte voor een voenk op zijn kabien. Ik wil ook terug naar 4 november, toen ik nog iets minder schuldig was dan nu. Heeft er iemand een verklaring voor dit fenomeen? En is er iemand met interesse in de printscreens van Het Laatste Nieuws van 4 november?

Communautomatisering

In de grote Delhaize is de snelkassa vervangen door een bende zelfscanautomaten. Ik was daar al een tijdje niet geweest, ik ga in het kleine en gezellige Delhaizeke op Taborberg, en was behoorlijk van mijn melk. Ik heb een godsgruwelijke hekel aan automaten. Ik wil mensen, ik wil naar hen luisteren en clichés uitwisselen en hen observeren. Ik wil gezichten herkennen als ik ergens binnenkom en ik wil een zweem van herkenning zien als ik binnenkom – een zweem, niet de storm die gebruikelijk is als ik ergens, in niet al te nuchtere toestand, in het Leuvense een studentencafé vol pol en soccers binnendwalm.

Ik moest nog een nieuwe bibliotheekkaart krijgen, dat was het sluitstuk nu ik eindelijk een rijbewijs en paspoort heb gehaald. Ik wilde betalen maar dat moest via een automaat. Die was nieuw voor mij. Ik koop treintickets uit een automaat, haal geld uit een automaat, drink na het zwemmen een blikje Aquarius uit de automaat. Je kan via een automaat pasfoto’s laten maken. Ik vraag me af of automaten door automaten worden geassembleerd. Zouden die communautaire onderhandelingen niet beter door automaten gevoerd worden? Of kunnen onze vertegenwoordigers dat zelf al voldoende onmenselijk afhandelen?

Legale burger

Ik heb me eindelijk maar eens bijeengeraapt, ben in het station pasfoto’s gaan trekken in zo’n onnozel hokje en gaan aanschuiven in de rij aan het gemeentehuis. Ongeduldige mensen zaten voor mij in de rij. Een vrouw weigerde aan de balie te gaan zitten toen ze aan de beurt was maar bleef behoorlijk agressief rechtstaan terwijl ze werd geholpen. Ik houd van mensen die conventies aan hun laars lappen.

De mevrouw van de dienst Bevolking maakte slechts een kleine opmerking over het feit dat mijn voorlopige identiteitskaart al vier maanden vervallen is. Er wordt blijkbaar niet moeilijk gedaan over illegaliteit. Je kan vanalles zonder paspoort doen, zoals huurcontracten tekenen, waarborgrekeningen leeghalen, boetes krijgen op de trein en grenzen oversteken met de fiets. Paspoorten zijn overschat.

De mevrouw van de dienst die de rijbewijzen uitreikt kreeg een crisis bij de man voor mij. Ze vertrok en weigerde nog te werken. Ik mocht bij een andere mevrouw gaan en kreeg zonder gezaag een nieuw rijbewijs. Je kan gemakkelijk maanden rondrijden met de auto zonder geldig rijbewijs op zak. Rijbewijzen zijn overschat. Dat moet de uitkomst van mijn experiment zijn.

In ieder geval zal ons moeder blij zijn als ze terug is van Cuba: de koppige zoon is terug uit de illegaliteit. Het gezag van moeders kan je niet overschatten.

Een heel klein beetje volksmenner

De eerste achttien jaren van mijn leven heb ik vooral gezwegen. Zwemmen is zwijgen want de stilte van het water is heilig. De laatste jaren haal ik de schade ruimschoots in. Er is een knop ingedrukt in mij die af en toe beter zou kortsluiten. Ik ben zo iemand die begint te praten op treinen, als je moegetergd naar huis gaat en het stukje trein je enige adempauze is voor de kinderen rond je knieën draven en je partner in je haren vliegt. Iemand die vooral ook wil dat je terugpraat want ik ben zeer geïnteresseerd in mensen en hun drijfveren. Dat maakt mij een kwalitatief socioloog en dus per definitie een vervelend ventje.

Rommel

Ik heb wat foto’s gesorteerd. De werkwijze is als volgt: je trekt een kleine 7000 foto’s, de belachelijkste 20 gooi je op de Troniebundel en de tien waarvan je denkt dat er misschien één mooie tussen zit flikker je in een hoekje. Omdat je van voyeurisme houdt. Als je echt mooie foto’s wil zien, dan ga je maar bij Thomas langs. Hopelijk maakt hij er binnenkort ook eens wat artistieke van mijn eidool.

Dreaming of a silent Christmas

Er staat vandaag een fucking kerstboom in het Delhaizeke op den Tabor! Het is verdomme nog twee weken tot de Advent begint – whatever happened to good old Advent? We zijn dus de volle zes weken voor Kerstmis. Op zes weken schreef muzikant Milow naar eigen zeggen zijn licentiaatsthesis. Ik ken mensen van zevenentwintig die nauwelijks een relatie gehad hebben die zes weken heeft standgehouden. Ik krijg acute evenwichtsstoornissen bij het aanzien van al die kerstgezelligheid. Mijn problemen zullen chronisch worden als het sfeertje zo lang moet duren. J’accuse!

Ardennenoffensief

Op die schaarse momenten dat ik echt begin te geloven dat je iets moet bereiken in je volwassen leven en verantwoordelijkheden moet nemen en van die dingen, grijp ik naar mijn tent en rugzak en maak ik dat ik een paar dagen in de brousse verloren kan lopen. Huisgenoot Johan wilde ook wel eens gaan wildkamperen en zo zaten we zondagochtend op de trein naar Angleur, net onder Luik. Dat is een knooppuntje op de GR 57, een schitterende Grande Route die door de Ardennen loopt.

Winnen tegen de Olympiër

Er lopen goei jong zwemmers rond in Overpelt. Nu ja, wat heet jong. De mannen hebben bijna de leeftijd bereikt waarop ik het competitiezwemmen vaarwel zegde. Maar ze doen het dus goed. Tom Vangeneugden had het zichzelf moeilijk gemaakt door aflossing te zwemmen tegen een team van zes oud-zwemmers en een team van zes clubzwemmers, vooral omdat hij ook een hoop opdrachten had bedacht waarin hij zichzelf benadeelde. De jonkies legden de oudjes erop en wonnen de wedstrijd, Tom moest ook ons ploegje laten gaan.

In de individuele wedstrijden voor oude knollen bleef de logica gerespecteerd: Roel Janssen pakte de winst voor mezelf, Ruben Driesen en de rest van het veld. Op de 50 vrij moest Roel wel even op de feiten vooruit lopen (lees: hij was stevig te vroeg weg) om mij nipt voor te blijven, waarschijnlijk met de poepers van het startblok getrild. Ik geraakte net niet onder de 26 seconden, maar alles zit dus goed om over een maand in Karlsruhe op de sprintnacht mee te doen voor de 100 meter wisselbeker van de KULeuven zwemploeg. Uiteindelijk was het wel plezant om te zien dat de Overpeltse Zwemvereniging nog steeds springlevend is.

Benieuwd of ik hetzelfde kan zeggen na mijn driedaagse in de Ardennen. Het wordt alleszins berenweer!