Een aanrader voor de sportliefhebber

Via de blog van Tom Vangeneugden kwam ik uit op deze bijzonder unieke sportdocumentaire over vier zwemmers voor en tijdens de Olympische Spelen in Peking. Elke rechtgeaarde sportliefhebber die tijdens deze dagen van lanterfanten een half uurtje over heeft, moet dit echt gezien hebben. Het is een eerlijke en vrij onthullende inkijk in het leven van een stel jonge topsporters die na jaren van monotone trainingsarbeid als beloning mogen deelnemen aan het allerhoogste in hun discipline. Zoals te verwachten zie je Tom als intelligente, rustige en vooral zeer gedreven kerel.

Na mijn gedwongen zwemstop heb ik een aantal jaren gekotst van alleen al het woord zwembad, maar ik moet zeggen dat ik het sinds de opmars van Tom allemaal terug wat beter aan het volgen ben. Het is echt verbijsterend om te zien hoe de Belgische zwemsport, en dan zeker de federatie, in een decennium geprofessionaliseerd is. Soms, bij het bekijken van dit soort documenten, vraag ik mij weleens af hoe het met mijn generatie – de verloren generatie waarop wordt gezinspeeld door Stefaan Obreno – had kunnen lopen indien er sprake was geweest van een professionele aanpak met aandacht voor mentale begeleiding. We’ll never know …

Een dagtripje als Superman

Je zal maar eens niet administratief aangelegd zijn in deze maatschappij. Een onnozele identiteitskaart aanvragen wordt een kruistocht in zeven maal zeventig bedrijven, daarover heb ik al enkele malen geschreven. Met het opruimen van het papier vond ik echter de brief terug om mijn definitieve e-ID op te halen. Die brief was al wel eens in mijn rugzak beland, maar om verklaarbare redenen – pijn aan mijn goesting – was ik niet aan het stadhuis geraakt en was de brief ergens verloren gelegd. Tussen de WC-literatuur, zo bleek.

Een bescheiden oudejaarsduik

Als rechtgeaard burger was ik op deze zondag uiteraard bereid geweest de koning van dit onbeheerde land te depanneren door mijn stem uit te brengen, maar welke moderne democratie doet eigenlijk nog aan verkiezingen? We lezen volgende week wel in een of andere krant hoe we volgens de peilingen gestemd zouden hebben, dat bespaart een hoop tijd en moeite. Gebrek aan activiteit, so I went for a swim on a winter’s day (on a winter’s day) …

Een nieuw gezicht

Iedereen maakt altijd maar van die mooie blogs – die van Peter ziet er uit als een professionele nieuwssite – en die van mij blijft er prutserig uitzien. Dat komt vooral omdat ik op technisch gebied een prutser ben en ik mij moet behelpen met de voorgegegeven thema’s van WordPress. Deze vind ik wel mooi, hoewel hij als nadeel heeft dat links en categorieën helemaal onderaan de pagina komen. Ik weet niet hoe ik dat moet veranderen en mensen die dat wel weten waren vandaag al in verlof.

Ik ben bezig aan een nieuwe pagina om mijn rugzaktochten op te verzamelen in beeld en woord. Er zijn op de blog minder categorieën en de foto in de header is veranderd. De vorige was een snipper uit een foto van Loch Ness, deze is er eentje van ergens onderaan de klim van de Grimselpas (2165 meter) en diens uitloper Passo di Novena (2478 meter), de bergpassen die ik op 8 juni overfietste om van Zwitserland naar Italië te trekken. Ik vind het een zeer rustgevend beeld. Aan de andere kant van de bergpas ligt de rivier en het plaatsje Ticino, waar wielrenners zoals Cadel Evans een optrekje hebben. Die mens vindt daar blijkbaar minder rust dan ik.

Ik zou nu de flauwe kunnen uithangen en jullie mening vragen, alsof ik daar dan ook rekening mee zou houden. Dat is niet zo, ik ben alleen maar wat aan het prutsen om het voor mezelf plezant te houden. Een mens moet iets doen op Kerstavond …

Smoking in the dark cinema …

En plots is het al weer 22 december en zijn er zes bijna identieke maar ook weer zo verschillende jaren verstreken sinds je grootste muzikale held de laatste levensadem uitblies. Muziek was het enige waarin mijn smaak vroeg op scherp stond, al de rest waren en zijn vergissingen. Het moet in het eerste middelbaar geweest zijn dat ik voor de eerste keer Joe Strummer ontdekte in een cd-winkel in Hasselt. De cd heette Combat Rock en ik kocht ze van de twintigfrankstukken die ik opgespaard had door in het zwembad geen chips te eten. We hadden geen cd-speler thuis maar de hoes was cool genoeg om toch te kopen. Ik liet de cd op cassette zetten door een vriendje en speelde een ganse zomer Overpowered by Funk op het cassettedeck dat ik voor mijn plechtige communie had gekregen.

NJ: Waalse nonnen en Vlaamse Eyskens

Koning Leopold II denkt eraan Yves Leterme te laten opvolgen door Gaston Eyskens. “In tijden van politieke crisis heeft het land sterke leidersfiguren met veel ervaring nodig,” zo weet politiek commentator Maurice De Wilde. Eyskens zou naast zich vice-premiers Paul Van Zeeland en Edmond Leburton krijgen. Oppositieleider Achille Van Acker heeft aangegeven bereid te zijn de regering te depanneren om de economische crisis in te dammen. Het lijkt er dus op dat dit land fluitend de volgende verkiezingen zal halen.

Oh captain, my captain …

Na mijn grote baas Marc Vervenne ben ik nu ook mijn premier Yves Leterme kwijt. Ik heb in de als democratisch bestempelde verkiezingen voor geen van beide een stem uitgebracht, dat mag geweten zijn. Mijn studentenvertegenwoordigers deden dat wel voor Vervenne, hoewel ik een Torfsman was – je moet overal de humor van willen inzien, ook van rectorsverkiezingen. Strikt genomen stemde ik dus wel Vervenne. Als ik had moeten kiezen tussen Yves Leterme en een beurtje op de pijnbank, zou dat een verscheurende keuze zijn (Hahaha. Heb je hem? Heb je hem echt?). Om maar te zeggen dat ik van geen van beide een devote fan ben geweest.

De theorie van de zatte rijbewijsfoto

Ik moest gisteren vertellen van die keer dat ik te zwaar op de lappen was geweest en niet nuchter op mijn werk was geraakt – ik had eigenlijk ook verlof maar dat is een lam excuus. In de plaats van op het werk te vertoeven, was ik dan maar eindelijk een nieuw rijbewijs gaan halen waarop nu een behoorlijk scheve foto prijkt. “Dan zijt ge al de negende van mijn kennissen die zat op zijn rijbewijs staat,” zo wist een drinkbroeder. Het was tijd voor analytische inductie: een theorie!

Eigenlijk is het eenvoudig. Als je een nieuw rijbewijs moet hebben, dien je tijd te verspillen in het gemeentehuis. Daarvoor heb je een dag verlof nodig, want niemand gaat op die extra uren op donderdagavond in de file staan. Als je een dag verlof hebt, ga je de avond ervoor zwaar op de lappen. Pasfoto’s heb je nooit op zak en moet je dus op je verlofdag ook nog zien te versieren. Bijgevolg ben je in het bezit van officiële documenten waarop je in zwaar aangeslagen toestand de lens instaart. Op de mijne zie ik er zeer bleek uit en ook een beetje opgezwollen. Kleurt mooi af bij het roze van het rijbewijs zelf. Nu wachten op de eerste verkeerscontrole – ik rijd jaarlijks ongeveer twaalf kilometer met de auto. Geduld oefenen!

Leve de grootste zat van Trier!

Ik ben duidelijk niet de enige die bezig is met digitale fenomen en privacy. Bloggoeroe en ex-vetofotograaf Pietel pleegde er ook een blogje over. De Standaard maakt zich weer moe aan tips om Facebook te gebruiken. Defriending of het verwijderen van al je digitale vriendjes die je eigenlijk niet kent of nooit ziet, zou de nieuwe trend worden in 2009. We gaan voor minder breedte en meer diepgang. Gelukkig doe ik nooit mee met mode en trends.

Vuur in mijn vingers!

Onze pa zegt altijd dat de grootste leugen die ze ons ooit hebben wijsgemaakt, is dat alle mensen gelijk zouden moeten zijn. Hij heeft het natuurlijk bij het rechte eind, maar tot een tijdje geleden dacht ik altijd dat de grootste leugen was dat je als volwassene altijd en overal een ernstig en serieus mens moet zijn. Dat blijkt echter geen leugen, maar ongefilterde waarheid. Een bericht uit De Standaard doet het vuur in mijn vingers branden.

Obama’s speechschrijver Jon Favreau greep op een feestje naar de borst van een kartonnen Hillary Clinton. Het grapje belandde op Facebook en kostte hem zo bijna zijn job.

Even hernemen. Een onnozel grapje op een dom feestje, een fotootje op een site die uiteindelijk niets meer is dan een verzameling belachelijkheden, een ideaal ontspanningsspeeltje, en een geniaal man staat plots ter discussie? Is iedereen nou met de kop tegen de muur gelopen? Bestaat humor eigenlijk nog?