Daar komt het wielerseizoen!

Dat begint toch behoorlijk te spannen, niet? Zal Hij nu starten in Achel? Want de kans is groot dat Hij dan ook wint, immers rijdt Hij volgens zijn ploegleider op het vlakke iedereen uit de wielen. Moet er mij eens ene een meter in de geburen van Achel aanwijzen die niet vlak is. Nee, Frank Vandenbroucke wint de Beverbeek Classic en dan staat niets – enfin, buiten wat mineure licentietoestandjes staat niets een duel tussen de goden in de weg in de Giro. Big Tex tegen Bimbo d’Oro. Beide ooit de beste renner ter wereld. Beide binnenkort terug de beste renner ter wereld, als een heilige tweevuldigheid. Houd die billetjes maar tegen elkaar, want ik stel dit jaar een pronostiek op met enkel dopingzondaars. Hier met die overwinning!

De geboorte van een plasanarchist

We leven in een absurde wereld. Arnong Grunberg schreef ooit dat het onbegrijpelijk is dat als je een tomaat koopt in Parijs en deze in Amsterdam terug wil verkopen, je daarvoor moet betalen aan een staat. Ik vind het dan weer ongelooflijk dat een overheid beslist dat niet meer mag gezwommen worden in een plas water. Dat is hetzelfde als je niet mogen warmen aan de zon, berglucht niet diep mogen inademen, niet mogen uitwaaien in de wind. Dat is, met andere woorden, misdadig!

Change we can believe in

Een week van te zwaar en te veel. Meer op café gezeten dan in bed gelegen, meer bier dan water gedronken. Lollig, dat wel, maar nu moet het slot er dan maar even op. Fors ingehakt, die week, conditie op het kapblok. Nauwelijks gelopen wegens roest in de motor en tractorbanden vanaf de knieën.

Tot rust komen en misschien eens beginnen aan die papers voor de studies. Een interessant boek lezen. Trainingen opdrijven, frisse lucht inpompen en zwemweekend meedoen. Vanaf begin maart wordt zaterdag stoemperkesdag, voorbereiding op een nieuwe fietsreis en die halve triatlon waar we in een vlaag van zinsverbijstering aan gingen meedoen.

(Hoe deed je dat vroeger toch, zo op stap gaan én sporten. Oh ja, toen was dat idiote werkgedoe er nog niet.)

Een kwestie van organisatie (en goesting misschien)

“Ja, voor u is dat gemakkelijk. Gij hebt geen verantwoordelijkheden. Moest ik daar tijd voor hebben …” Het gaat om een discussie die ik al een aantal keer gevoerd heb en waar ik stilaan het schijt van krijg: ouders van een (jong) gezin die beweren geen tijd te hebben om eens te gaan sporten. Oh, maar als ze tijd hadden … En dan zeg ik dat het zever is, een kwestie van organisatie en prioriteiten. En zij dat ik geen recht van spreken heb, want ik leef nog in mijn gemakkelijke studentachtige leventje.

Iedereen die op een week geen twee à drie uurtjes voor zichzelf kan hebben, moet dringend een goede babbel hebben over het huishouden en de vakbond aanspreken. Als je op je werk en in je huishouden niet een paar keer per week een uurtje misbaar bent, dan is de emancipatiestrijd van de voorbije eeuwen voor niets geweest. (Okee, alleenstaande vaders en moeders, ouders van een zwaar gehandicapt kind, er zijn uitzonderingen. En dat zou niet zo mogen zijn.)

Geef gewoon toe dat je er geen goesting in hebt, dat je het niet de moeite waard vindt om je schaarse vrije tijd in te steken, dat het voor jou gewoon niet belangrijk is. Dat je liever naar De slimste mens kijkt of uitgebreid met je moeder belt. Fair enough. Maar verwijt een ander zijn prioriteiten en levenskeuzen niet. Maak jezelf in godsnaam niet wijs dat je “als je tijd zou hebben” wel zou gaan sporten. Sportsociologisch onderzoek wijst overigens uit dat de grootste groep afhaakt na de middelbare school. Er is dus een gat tussen afhaken en een gezin starten. Alle begrip dat je met een druk gezin er geen prioriteit van wil maken, maar willen is kunnen. Een kwestie van organisatie, en goesting!

Tender is the night

Ik ga door het leven zonder slaapgevoel en zonder televisie. Ik weet niet of er verbanden zijn. Ik geef mezelf over aan de waanzin van wijlen JMH Berckmans en de literaire penseelstreken van Humo’s Dwarskijker. Via deze laatste stootte ik gisterennacht op de wonderlijke reportage ‘Talking Guitars‘, een aflevering van Het uur van de wolf.

Zelf ben ik een gitarist, maar geen goede. Mijn handen bezitten te weinig onrust om jazz te spelen en te veel om een degelijk rythm te strummen. Ze weten het instrument niet te behandelen zoals in deze reportage getoond wordt door Flip Scipio, Nederlands gitaarbouwer in New York. Het is vooral naar het einde toe dat deze reportage mij ontroerd heeft.

Ik houd enorm veel van de manier waarop Flip Scipio na 41′50 de gitaar aanneemt van Carly Simon, ik houd van de manier waarop zijn handen de gitaar aannemen. Alsof gewijde handen een sacrale gift uit een betekeniszwangere lucht ontvangen. Deze handen bezitten een tederheid die je wil aanwenden als je een prachtige vrouw mag aanraken, een utopische beweging die niet opgezet kan worden, niet met die mannenhersenen, die het begrip tederheid niet tot in de finesse beheersen.

Ik denk er al een tijdje over om een nieuwe folkgitaar aan te schaffen. Een stevige, waarmee je de straat op kan. Die kan overnachten op je zetel tussen alle rommel die je eigenlijk zou moeten opruimen, die mooier wordt met de littekens. Daar dan op prutsen, met die handen van mij, en voor de zoveelste keer Martha van Tom Waits verknoeien.

De foto’s die je niet trekt zijn de mooiste …

Van een bioritme is niet meer echt sprake na een week met het vallen en opstaan van de zon meegeheuld te hebben. Ik heb mij dan maar de moeite getroost om mijn nachten te spenderen aan het bijwerken van de Rugzak in beelden-pagina en nog wat foto’s op flickr gegooid. Wegens de beperkte spreiding van het beeldmateriaal blijft het allemaal een beetje rond dezelfde thema’s hangen.

De tochtdelen waarvan ik geen fotomateriaal heb, mogen rustig rijpen in mijn brein en daar met de tijd enkel mooier en heroïscher worden. Over tien jaar zal ik mijn petekind vertellen over metersdiepe sneeuw en reuzegrote herten. Misschien duikt er tegen die tijd al wel eens een occasionele beer op in mijn Highlandverhalen …

Schotland: het ijsverslag!

Fort William, vrijdagavond. Na een alternatieve Dalton pints – stijgend alcoholpercentage – glijd ik over een bevroren voetpad de vier kilometer terug van de Grog & Gruel naar de jeugdherberg om voor het eerst in een week binnen in een bed te slapen. Ik ga slechts twee keer op mijn bek. De maan schijnt haar derde kwartier en een paar wolkjes hangen schaapachtig rond Miel aan ‘t Zuid maar voor de rest is de hemel helder. Ik vergaap mij aan een prachtige sterrenhemel en mijmer over de vele Vaartdagen des Heer die eraan komen en de hoop op Ardeense nachten die warm genoeg zijn om onder de blote hemel te slapen. En om zo snel mogelijk terug te zijn in Schotland, liefst gisteren al. Rewind.