Links loopt de kantjes ervan af!

“Dat wisten wij al lang!”, zo zullen mijn verrechtsende vriendjes exclameren. Maar het is dus wel zo, mijn linkervoet loopt de kantjes ervan af. Alles heeft te maken met het verleden, de historische praxis die  van mijn linkervoet een hyperflexibele arbeidskracht in het zwembad maakte. Door gebrek aan frontvorming en klassenbewustzijn zijn mijn handen en voeten er nooit in geslaagd uit hun onderdrukte positie in de onderbouw te geraken. En zo loop ik dus met een krakende linkerpols, een rechterpols die bijeen wordt gehouden door een schroef en een kwakkelende linkervoet.

Loopt de kantjes ervan, die linkervoet. Ik loop links afschuwelijk op de buitenkant van mijn voet, wat hem zeer gevoelig maakt voor omslaan. Ook mijn achillespezen zijn een euh achilleshiel, want door de flexibele zwemhouding bieden ze weinig weerstand tegen deze omslag. Wat dus om de maand of zo gebeurt, meestal met een kleine looppauze tot gevolg. Gisteren stond ik zo opnieuw vloekend geparkeerd in Heverlee-bos, genoodzaakt mijn training even voorbij de helft te staken. Er is nog veel werk aan, voor de Maasmarathon …

NJ feliciteert!

Nieuwsjunkie heeft steeds vertrouwen in Grote Mensen, ook al wordt hij vaak in snelheid gepakt. Nieuwsjunkie houdt er daarom aan dokter Luc Beaucourt te feliciteren wegens zijn geslaagde toelatingsproef voor Lijst Gemekker. Dokter Beaucourt toonde wars te zijn van alle betutteling, zich met volle gewicht in de strijd te willen werpen tegen de mensen met het vingertje. En nu volle vitesse naar die verkiezingen!

En als de bom valt …

Dan lig ik in mijn nette pak
Diploma’s en mijn cheques op zak
Mijn polis en mijn woordenschat
Onder de flatgebouwen van de stad
Naast jou

Laat maar vallen
Want het komt er toch wel van
Het geeft niet of je rent

[All work and no play makes Herman a dull boy. Gelukkig zijn er ook studenten die interessante, creatieve en ronduit goede papers schrijven. Want dat is waar ik nu en gisteren en straks en de komende maanden mijn avonden mee vul. Tot de bom valt ...]

NJ verliest voorpagina’s

Ook Nieuwsjunkie werkt aan een terugkeer in het jaar van de comeback. Nieuws genoeg te rapen in de wereld: Yves Leterme premier – Lance Armstrong wint de Tour – André Oosterlinck rector! – Danny Verbiest, de hand in Samson – Ignace Crombé wereldkampioen bij de pluimgewichten – Geert Lambert, politiek zwaargewicht – VS vallen Vietnam binnen. Jammer genoeg zijn alle voorpagina’s vandaag voor K2.

Chinese loopjongen

In boekjes over lopen staat geschreven dat het weer nooit een reden mag zijn om niet te trainen. Nee, ik weet ook niet goed waarom ik zo’n boekjes lees en er dan ook nog tips uit blijk te onthouden. In ieder geval kreeg ik op het verste punt van mijn toer (Korbeekdamstraat, boven) een hagelbui van jewelste over mijn kanis. Voldoende om met doorweekte schoenen en kleren wat te versnellen en uiteindelijk mijn 120-minuten training te reduceren tot 80 minuten. Veel zuurstof in de lucht, dat wel. Volgende keer neem ik een rugzakje mee en ga ik al die verse zuurstof tegen woekerprijzen in China verkopen aan rijke zakenlui. Misschien verdien ik wel een goed plaatsje op de lijstvorming voor de lokale maffia. Als loopjongen.

Knopen doorkauwen

Soms hak ik knopen door, in een impuls. Vaker zit ik echter op knopen te kauwen, voel de vezels schuren langs mijn tandvlees en langzaam knappen. Ik moet de vieze smaak van het touw door en door kennen voor ik een beslissing neem. Nu ook weer, met mijn nieuwe plan – of moet ik het hebben over mijn nieuwe vluchtroute? Het zal nog wat gepalaver vergen maar ik wil het woord leegte proeven, het langzaam rondtollen in mijn mond, draaien en keren met mijn tong. Daar ga ik tijd voor nodig hebben, maar ik voel dat het nu of nooit is. Waar een wil is, is een weg en die weg zal ik nemen. Een paar duizend kilometers lang. Maar genoeg zever uit de crypte: volgende week worden zaken aangepakt, mogelijkheden besproken. En misschien drastische beslissingen genomen.

Herman klaagt het aan!

Zijn we verdorie al donderdag en heb ik niet eens mijn vrije tribune uit het studentenblad Veto hier geplaatst. Die kwam er omdat ik een beetje in mijn krammen was geschoten na een zeer onvruchtbare mailconversatie met de vice-rector studentenbeleid. Goed, eigenlijk gaat het over zaken waar je je als ouder wordende mens niet meer mee moet bezig houden, maar je bent zoals je bent … De zwemmerskwis van woensdag was overigens een succes, met 96 deelnemers zijn we zelfs uit de kosten geraakt. Maar hier kan je dus nog even lezen waar ik mij vorige donderdavond zoal mee bezig gehouden heb.

De dag dat Habermas de trein miste

Waarde Jochem Goovaerts,

het kan niet erg lang geleden geweest zijn dat je een prijsstijging bij de NMBS aankondigde met de mededeling dat je bedrijf nog steeds de vergelijking met het buitenland moeiteloos doorstaat. Ik, die in het buitenland al wel eens op een trein heb gezeten, vond dat lachwekkend maar begreep gelijkertijd dat de leugen ons menselijk maakt. De eenvoudig doorprikbare leugen doet de waarheid meer eer aan dan de waarheid zelf, omdat ze de boodschap beter brengt. Ook ik gebruik de doorprikbare leugen in mijn werk, want je mag ondanks alles nooit je publiek te zeer onderschatten.

Met de Porsche naar de winkel

Deze morgen ging ik voor de eerste keer met mijn karretje naar de winkel. Magnifieke laadruimte, voldoende voor een pak melk, brood en a whole lotta groenten. Leeggoed eindelijk eens naar ginds gebracht. Mooi bakje, ik moet het enkel nog wat tunen, verlagen en een degelijke geluidsinstallatie plaatsen. Wat een koopje! Net geen 28 euro als je even de moeite doet om de grens over te taffelen. Meteen is het laatste argument van koning auto weerlegd – toch veel gemakkelijker om naar de winkel te gaan? Ik hoef mijn sleutels en bril niet te zoeken om met de bolderkar te wandelen, parkeerplaats is geen probleem. Dat ik er vermoedelijk uitzie als een slecht geschoren Magda Aelvoet neem ik er graag bij.

Nieuw leven

Lieve Amelie,

deze middag belde ik met je papa en je oma. Je mama had je net voor de eerste keer te eten gegeven. Je was nog maar enkele uren op deze boze wereld, maar je werd omringd door mensen die het beste met je voor hebben. Er kwamen al snel foto’s van je op facebook. Iedereen straalde. Je hebt de mond van je papa.

Ik mag jouw peter zijn. Ik heb soms wat afwijkende ideeën over de wereld en misschien ga je me later maar een rare kwiet vinden. Toch zal ik altijd jouw kant kiezen. We zullen stiekem dingen doen die je mama en papa verbieden. Ik zal voor je liegen, om bestwil. In de bolderkar zullen we door Leuven hossen, kikkers vangen in Arenberg en suikerbrood aan de eendjes voeren op zondag.

Als ik kindersit, zullen we later opblijven dan gewoonlijk. Misschien kijken we wel meisjesfilms, hoewel ik niet garandeer dat ik niet stiekem in een boek van Peter Verhelst zit te lezen op het moment dat je helemaal wordt meegenomen in het verhaal. Als je papa televisie kijkt, is hij afgesloten van de buitenwereld. Misschien ben jij dat ook wel.

Ik kijk er naar uit om je morgen op de arm te nemen. Je zal de eerste baby zijn die in mijn armen ligt. Je ziet me niet maar je zal me wel ruiken. Hopelijk begin je niet te wenen om mijn geur, ik denk dat ik een beetje naar komijn ruik. Er wachten ons mooie dagen …

Je peter.