Hagel door de kapel!

Heb ik eigenlijk al verteld dat de hagel door de kapel is? Daar hebben ze dus wel wat weekjes over moeten delibereren, maar uiteindelijk blijk ik toch een tijdelijk zeer misbaar en permanent voldoende geliefd radertje in de facultaire machine voor te stellen. Qué ? Ja, hoe die zinnen er soms uitrollen weet ik zelf ook niet. Laat staan dat ik er zelf nog iets van begrijp.

Ik boek mij dus een vlucht naar Rome op de laatste zaterdag van juni en een vlucht vanuit Santiago de Compostela op de voorlaatste zondag van september. In de tussentijd stap ik met tent en rugzak van luchthaven naar luchthaven. Fijn vooruitzicht, toch? Je hebt mensen die onderwege een paar jaar blijven plakken. Wie weet? Komen jullie kamperen als ik toch maar besluit mijn camping te openen in Hasparren?

En toen brak mijn hoofd op de Tweede Tafel

Heb ik hier eigenlijk al iets verteld over mijn examen Geloof en ethiek? Wel, tussen twee papers in – waarom moet ik in godsnaam om twintig na elf papers verbeteren, zou ik niet beter straatmuzikant worden en door Zuid-Frankrijk rondtrekken? – zal ik als ontspanning even uit de doeken doen hoe de Tweede Tafel van de tien geboden bijna op mijn kopke uiteen spatte …

Wie zoekt die vindt!

Een van de leuke zaken aan wordpress is dat je op je dashboard kan kijken welke zoektermen mensen gebruiken om bij je blog uit te komen. Ik schreef hier maanden geleden al eens over de “blote buurvrouwen“. Niet zonder enige trots kan ik melden dat reeds 215 maal de zoekterm blote buurvrouwen naar mijn blog heeft geleid. Ik ben een beetje een suikerbossie op dat gebied!

Gisteren deed zich een nieuwe opportuniteit voor op dit gebied. Iemand typte de zoekterm “behandelingswijze idioten” in, en raad eens wie er bovenaan het scherm prijkt? Wat zou je sikkeneurig zijn om te weinig studietijd of te veel werklast als je ongegeneerd kan lachen?

Finding a friend in neverland

Beste Fons,

enkele dagen gelden accepteerde ik jouw vriendschapsverzoek op Facebook met een simpele klik. Dat lijkt banaal, even banaal als het feit dat het daarstraks in het bos achter het kasteel naar barbecue rook, maar dat is het niet. Ik word gelukkig van de geur van barbecue en de vriendschap met onbekenden. Ik meen niet dat wij elkaar kennen? Misschien spraken we elkaar ooit in een vluchtig moment, maar dat moet me dan ontglipt zijn. Weet je, Fons, er zijn mensen die iemand die ze niet kennen niet accepteren op hun Facebook. Mij lijkt dat vreemd, ik zou er eerder voor kiezen mensen die ik wel ken niet te accepteren. Het onbekende kan immers nog verrassen. Voor mij gelden er twee mogelijkheden: of je naam komt me bekend voor, of we hebben een gemeenschappelijke vriend. Jij voldeed aan de tweede vereiste. Ik heb nog nooit iemand moeten weigeren op basis van mijn beleid.

Pietel, mijn held van de dag!

Jongens, kijk toch eens wat Pietel allemaal zegt! Moederke, hebt ge dat gelezen? En dat is dus niet zomaar een wereldgrote prutser die niks wil in het leven, zoals ik, dat is een meneer die het voor een stuk al gemaakt heeft en het zeker nog verder gaat schoppen! Daar zal geen dt-fetisjist hem van weerhouden! Zie je wel dat ze bij Veto niet enkel onnozel links tuig opkweken …

Yes, we can of zoiets

Ik studeer godgeleerde dingen, over ethiek en het appél dat vanuit het gezicht van de ander komt en zo. Dingen die ik een paar jaar geleden melige quatsch vond – Levinas noemde ik consequent, ook per ongeluk op mijn examen ethiek overigens, een elfenfeetje. Met zo’n sarcastisch Homeriaans magical man from happyland toontje. Vandaag ben ik dus een andere man, een man in twijfel, na het zien van dit filmpje.

Ja, het raakt mij. Ik krijg er kippenvel van, net zoals ik dat nog altijd van Paul Potts zijn Nessun Dorma krijg. Toch weet ik niet goed hoe ik het moet beoordelen. Is het niet wat te Amerikaans heroïsch, of ligt dat aan de muziek? Is dit eigenlijk wel wenselijk voor de zoon? Is dit nu een voorbeeld van extravagante liefde van een vader voor zijn zoon waar ik zoveel over lees of een pathetische aandachtsschreeuw? Van die laatste twee ben ik toch geneigd het eerste te kiezen. Omdat ik met ouder worden blijkbaar wat milder word. Omdat het zo’n fenomenale sportieve prestatie is. Het filmpje staat hieronder, maar neem ook eens een kijkje op de site van Team Hoyt …

Het spook dat Namen heet

“Kijk, sommige mensen zijn gemaakt voor het geluk, sommige voor het ongeluk. Ik denk dat jij tot de tweede behoort,” zo wist Oli mij te vertellen na de val. Je kan geen twintig zijn op suikerheuvel. Je kan niet zonder brokken naar Namen, ook niet over de Ravel, ook niet met de Stoempers. Het was fris, te fris voor mijn optimistische korte mouwtjes. Te mistig om ten volle te genieten van de prachtige velden in Zetrud-Lumay, te modderig om over kasseiwegjes naar Hoegaarden te bollen.

Nog voor Hoegaarden overviel de wet van Van Petegem mij: kasseien bergop doen altijd hun werk. In die zin dat ik boven in een bocht op mijn doos ging, met een verstuikte pols en wat velverlies tot gevolg. Even later reed Dieter lek en gleed vervolgens voor we goed en wel in Jodoigne waren onderuit met een geschaafde dij, open handpalmen en een gescheurd koerstenueke als gevolg.

Een beetje karakter misstaat niet en vrouwen vallen op littekens, zo is het toch? We reden dus maar door naar Namen om daar iets niet-alcoholisch te drinken, wat te eten en de zwaarste wonden te verzorgen. In de Waalse farmacie werden we als kleine prinsjes behandeld. Heb ik van horen zeggen. In ieder geval waren we voldoende hersteld om de terugweg aan te vatten, die start met een fijn vals plat van een paar kilometer en een wind die een beetje schuin op schouders zeurt. Ik besluit lek te rijden.

We gaan voorbij de 100 kilometergrens en ik kan mij niet bedwingen. Als een ware Heinrich Haussler – irritant en dom – moet ik mijn goede benen laten zien en een paar keer fors doortrekken. Na de Ravel is het beste er wel af maar dat belet ons niet om nog een paar keer de benen te strekken en in Haasrode nog een kilometertje met de grens van 50 km/u te flirten. Uiteindelijk rijden we dik viereneenhalf uur op de volle 130 kilometer. En nu terug naar de studie, want op een goddelijke ingeving hoeven zelfs de ongelukkigen niet te rekenen.

Bill en ik, twee hele rijke vrienden

Ik was zo iemand die al in de lagere school niet meedeed met dat kettingbriefgedoe. Achteraf bekeken vraag ik mij trouwens af hoe die zever bij ons op de jongensschool terechtkwam, dat moest door jongens die meisjes kenden door de poorten van de Hel gesmokkeld zijn. Aan kettingmails doe ik dus ook niet mee, maar ik ga wel altijd even op zoek van waar ze komen. Vandaag kreeg ik deze in de bus.

Drinken met de Moneykid

- Herre, hedde gij morgen iets te doen?
- Euh, studeren.
- Goesting om van de voor niet naar CPeX te gaan?
- …

Herman gaat naar CPeX! Herman gaat naar CpeX! (En heeft geen karakter. En vindt studeren voor janetten.)

Twee antwoorden op ongestelde vragen

Omdat ze verdorie voortdurend op het allergrootste verzet zitten te prutsen! Dat is waarom zondagfietsers na een kilometer of dertig niet meer vooruit geraken! Heeft niks te maken met trappisten, ouderdom of overgewicht maar alles met onvermogen om de ijzeren wetten van de fiets te doorgronden: klein trappen, dames en heren. Het was niet enkel de goeie doping die Lance Armstrong zeven touroverwinningen heeft gebracht.

Omdat ze verdomme zelf ook niet consequent zijn! Dat is waarom wielertoeristen niet geneigd zijn aan de kant te gaan voor toeterende automobilisten! Vanaf het moment dat ze hun wagen op het fietspad hebben geparkeerd, of minstens hun deur zonder omkijken openzwaaien op dat fietspad, waggelen ze met drie kwabbelkonten naasteen over de breedte van het fietspad. Niet zagen dat de wielertoeristen het fietspad laten voor wat het is als je het gebruikt als openbare vuilbak of stortplaats, parking voor wagen en remorque, wandelstrook, hondentoilet, … Enkel wie om de tien kilometer lek wil staan, gebruikt buiten Limburg een fietspad.

Het zijn gewoon overwegingen, hoor …