UCI chickens out!

Wat een debiele instantie is de UCI toch! Vandaag verklaart voorzitter McQuaid niet in debat te willen treden met dopingzondaar en intussen ex-wielrenner Bernard Kohl. “Hij is gestraft voor doping en daar til ik zwaar aan. Kohl is een valsspeler. Met iemand als hij ga ik ons antidopingbeleid niet bespreken,” aldus meneer de voorzitter. De Oostenrijker Kohl verklaarde sinds zijn 19e doping te nemen en bij de 200 controles die hij in zijn carrière onderging minstens 100 keer onterecht niet tegen de lamp gelopen te zijn. Hij wordt ook verdacht samen met chicken Rasmussen een bloedcentrifuge te hebben uitgebaat waar andere renners hun bloed konden testen. Kohl is spijtoptant, verleent alle medewerking aan het gerecht en is intussen gestopt met wielrennen omdat de sport volgens hem nog steeds tot aan de nek in de doping vertoeft. 

Dat vindt de UCI dus niet interessant genoeg om eens over te babbelen. Intussen rijden pathologische leugenaars en bekende dopingzondaars als Museeuw, Riis en zovele anderen rond als ploegleider, manager en wat weet ik al. Stelt u zich ook de vraag of de UCI echt geïnteresseerd is in het aanpakken van de dopingproblematiek? De UCI is hier het echte chicken, te laf om de stal echt uit te mesten, te hypocriet om de hand in eigen boezem te steken. Waar is de tijd dat de stropers nog werden gezien als de beste boswachters …

Ik ben niets (en ik zou alles moeten zijn)

Ik ben terug begonnen met een rustig bosloopje. Twee mannen komen langszij.
- Gij zijt zeker een fietser!
- Euh, ik fiets wel wat, ja.
- Ik zie dat aan uw kuiten. Fietsers hebben zo precies een extra stuk kuit, een tweede bolleke …
- En gij zijt lopers, dat zie ik [wijst op de eigen schouders] …
- Geen bovenlichaam, ja.
- En ik ben eigenlijk een zwemmer.
- Ah, een triatleet dan!
- Nee, daarvoor moet je triatlons doen. Ik ben eigenlijk niets …
- En ook een beetje alles, dan.
- Of dat zou ik toch moeten zijn …

Ik ben niets, en ik zou alles moeten zijn. Het klassenbewustzijn van de sportproleet. En zo zie je maar dat zelfs de loopsport je bij Marx brengt …

In de schaduw van het verleden

Het is zaterdagochtend, kwart voor zes, het is al klaar. De zon maakt zich op om boven de heuvels van Wéris op te komen. Je zit op één van de vijf menhirs van Oppagne en leest in De pelgrimstocht naar Santiago van Paulo Coelho. Je tent staat aan het uiteinde van de takken van een monumentale eik, een van de vier die de dolmen van Oppagne bewaakt. Ongeveer 4500 jaar geleden moeten hier mensen begraven zijn. De sfeer heeft iets magisch, je wordt opgeslorpt door het boek en wacht op de eerste zonnestralen. In de verte stijgen een paar luchtballonnen op.

Dit is het. Drie maanden lang, elke ochtend. Een tent ergens in een veld, op een historische route. Zonsopgang, klaar maken en rond de klok van zessen beginnen stappen. Het is moelijk uit te leggen hoe zeer ik er naar uitkijk, maar een kleine Ardeense tweedaagse heeft geest en zintuigen aangescherpt. Ik train mijn lichaam op lange tochten, kruip opnieuw de fitness in om mijn schouders voor te bereiden op drie maanden rugzak. Ik train mijn geest op  de rituelen die de oude pelgrims aanraden en sla richtlijnen op in mijn verstand. Dit is het. Een voorbereiding op een tocht voor gewone mensen.

Als Indiaan naar India

Met de fiets richting India! Ik kan niet zeggen dat ik er niet aan gedacht heb, in de drie maanden die mij gegeven zijn. Zo boven de Zwarte Zee door, even naar de Krim zwaaien, de Kaspische Zee achterlangs en dan langs een stuk of wat -stannen oversteken. Maar hoe realistisch is dat, voor iemand die er een half jaar over doet om in België aan een geldig paspoort te geraken?

Ik zie mezelf nooit in staat om die hele administratie in orde te krijgen. Visa aanvragen, pfff. Natiestaten zijn zo negentiende eeuw! Als ik ooit naar India ga, zal het als Indiaan zijn. Een pluim op mijn hoed en erkennen dat de aarde van niemand is, van niemand anders kan zijn dan van de Grote Manitou en dat grenzen dus geen werkelijkheidswaarde hebben. Zullen we dat samen afspreken, dat grenzen geen werkelijkheidswaarde hebben?

Crisis genadeloos uit de wielen geknald

Zondag stond ik aan de Vaart te kijken naar de doortocht van de Leuvense triatlon. In mijn hoekje reden de atleten de stad in en een paar minuten later weer uit. Ik ging vooral kijken naar kameraden die deelnamen. Eentje lag op kop, een andere was al uitgeteld wegens materiaalpech. Nochtans rijdt daar geen materiaal om pech mee te hebben. Op een tiental minuutjes tijd zie je honderdduizenden euro’s aan fietsmateriaal voorbijkomen, je waant je bijna op een tijdrit in de protour. De crisis genadeloos uit de wielen geknald.

Stemtesten – stemmentest – teststemmen

Ik ben op zoek naar goede debatthema’s voor het practicum politieke wetenschappen voor onze tweede bachelors van volgend jaar. Een goede manier om inspiratie op te doen is het invullen van stemtesten – ik vul dus stemtesten in voor mijn werk. Dat ik daarover blog tijdens de werktijd is foei, maar ik wil enkel het resultaat van de stemtest van de openbare omroep hier even weergeven: boenk derop ! Toch wel gemakkelijk dat resultaten bij verschillende stemtesten zo uiteenlopen, dan heb ik tenminste nog wat keuzevrijheid. Bovendien ga ik waarschijnlijk nog een volmachtje krijgen, kan ik nog even testen voor ik mijn eigen Waardevolle Stem uitbreng. Zouden ze bij de openbare omroep overigens al weten dat Spirit de geest gegeven heeft?

NJ: Decomcommerpressie

Aan alle sportliefhebbers wil Nieuwsjunkie even zeggen: houd u vast aan de takken van de bomen want dit gaat hard aankomen. Tom Boonen is betrapt op drugs! Jaja, het godenkind van de wielrennerij! Waarom lees je daar nooit iets over in de krant? Dat gaat altijd maar van Darfur hier en Afghanistan daar, maar ondertussen gebeuren dicht bij huis de meest schandelijke praktijken. Op onze kosten! Is dat weer die linkse openbare omroep, met die onnozele Wuyts die alleen maar Museeuw en Boonen kent? Een schande!

Nieuwsjunkie vindt dat Boonen een lange straf verdient, en al het geld dat hij ooit verdiend heeft moet teruggeven aan die arme, brave supporters die met tranen in het kippenvel voor hem langs de kant van de weg hebben gestaan. Ze zouden hem in de bak moeten steken, iedereen gelijk voor de wet! Hopelijk kan Tom zichzelf hervinden. Nieuwsjunkie denkt dat Tom moet leren zich ontspannen met een goed boek, of door een wandeling te maken in het bos. Lekker genieten van een rustige zondag, dat is wat Nieuwsjunkie Tom Boonen aanraadt om er terug bovenop te komen.

Loon naar werken

De Standaard publiceert een onverantwoord interessant rapport over het loon van onze politici. Onverantwoord, omdat er wordt gerekend in brutojaarlonen, die voor een simpele duif als mezelf niet meteen juiste proporties weergeven. Ik zou behoorlijk moeten rekenen om mijn eigen brutojaarloon te kennen. Onverantwoord omdat er blijkbaar niet gekeken is naar andere hoofd- of bijberoepen en het beeld dus grondig vertekend is.

Het hart is groter dan het huis

Ik denk dat er weinig sportevenementen eerlijker zijn dan een marathon. Niemand loopt ‘em zuiver op talent, je moet trainen. Niemand loopt ‘em zonder zichzelf tegen te komen, je moet een grens voorbij. Een goed afstandsloper zal ik nooit worden, daarvoor sleep ik een kilo of zeven te veel zwemmersego mee op schouders en borstkas, maar ik ben wel tevreden over mijn tweede marathon. Onderweg was het genieten, afzien en genieten – kippenvel op de streep. Zo hoort het, de dag dat ik na de streep mezelf vervloek, zoals sommige finishers, omwille van een gemiste besttijd of iets dergelijks, stop ik er mee. Ik mag overigens tevreden zijn: met een tijd van 3u25 deed ik acht minuten beter dan vorig jaar en sloopte ik de vooropgestelde grens van 5 minuten per kilometer.

Vandaag verhongeren alle kindjes in de schaduw van Tom Boonen

Wat doe je de dag voordat je een grote sportinspanning moet leveren? Stijn Devolder ligt een paar uur op zijn bed, Tom Boonen snuift de sfeer op in het lokale nachtleven en wijlen Sterchélé racete van feestje naar feestje. Zoiets? Er bestaat ongetwijfeld wetenschappelijke literatuur over, maar als je niet gestructureerd traint hoef je ook niet structureel te rusten. Dus besloot ik wat los te gaan fietsen met de Stoempers. Of toch de stukken dat we niet bergop reden, want steek die goei benen maar eens weg. De rest van de dag besteedde ik aan Het Nieuws, want vandaag verhongeren alle kindjes in de schaduw van Tom Boonen.