Camino Roma – Santiago

27 juni – 20 september

Behandel mij heel zacht …

Wie zal deze porseleinen wereld helen na deze zwarte showbizzweek? De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik het niet zal zijn. We zijn minder dan 24u voor mijn vertrek, het werk is afgerond, het materiaal verspreid over mijn appartement, klaar om de rugzak in te gaan. Mijn belastingsbrief is gepost, ook dat ja. De laatste schelpen wogen het zwaarst, maar deze verkreeg ik uiteindelijk gratis in de viswinkel in de Mechelsestraat. Ik ben nog niet eens pelgrim en mensen behandelen me reeds als een schooier. De schelpen zouden me moeten beschermen onderweg en geven gemakkelijker toelating om in kloosters en aan kerken te overnachten, een homp brood en een schietgebed mee te pikken.

Alles in gereedheid voor de camino

Hehe, vluchten zijn geboekt. Zaterdag om 8u30 vlieg ik op Rome, een uur of vijf later hoop ik te vertrekken op het Sint-Pietersplein met de stellige overtuiging die avond al ergens buiten de stad te kunnen wildkamperen. Op zondag 20 september vlieg ik om 10u30 van Santiago naar Londen en om 17u plaatselijke tijd van Londen naar Eindhoven, waar hopelijk kleine broer mij staat op te wachten. Wat ik in de tussentijd doe, staat minder vast, hoewel ik wel een idee heb van de verschillende routepaden die ik ga volgen.

De eerste honderden kilometers probeer ik de Via Francigena te volgen, ergens tot in de buurten van Piacenza. Daarna zou er een Europese Route (nummer 7) moeten gevonden worden die mij tot aan de Pyreneeën leidt. De Pyreneeën ga ik waarschijnlijk doorkruisen met de GR 10, hoewel GR 11 ook een optie is. Dat is een beetje afhankelijk van de vraag of ik mijn Frans of mijn Spaans wat wil oefenen. In Saint-Pied De Port stap ik dan over op de drukbewandelde Camino Francès die mij in Compostela zou moeten brengen.

Op maandag 21 september sta ik om 14u voor een aula nieuwe gezichten die Sociale wetenschappen komen studeren. Ik denk dat dit nog de meest onrealistische opgave in dit verhaal is …

Babyschattigvinder

Ik, die toch altijd tegen het bestaan van baby’s geweest ben – kinderen zouden op zevenjarige leeftijd geboren moeten worden; ik begin plots zo’n babyschattigvinder te worden. Mijn imitatie van Jean-Luc Dehaene is een dikke winner bij mijn petekind, waarmee ik zaterdag voor het laatst in enkele maanden danste en rondzeulde. Ik kijk in wiegen als ze voorbij komen. Ik moest daarnet lachen met een niet onknappe dame die tegen haar kleine stond te zingen aan het rode licht. Ik keek naar de kleine! Wat gebeurt er met mij? Ik word een vrouw! Of nog erger, een nieuwe man! Gelukkig kan ik vanaf zaterdag drie maanden gaan stinken in mijn tent …

Kimberley na de hype

Zou er al iemand een doctoraat aan het schrijven zijn over het ontstaan van (internet)hypes? Over Kimberley, over wolvent-shirts (bekijk zeker de commentaren), over jappers en over dansers? Het is vreemd, gisteren rezen mijn bezoekersaantallen plots de pan uit. Het berichtje over Kimberley was een toppost bij wordpress, werd zo’n vijfhonderd keer aangeklikt via zoektermen of tags. Intussen werden we mediamiek overspoeld door Kimberleyverhalen, -interviews en -grappen. De hype mag wel wat gaan liggen, niet? Het weekend staat immers voor de deur.

Ik heb gelezen, en eigenlijk vond ik enkel de mening van Sander Y. interessant. Hij maakt een mooie doorsteek naar het gesmos bij De Morgen en die andere journalistendoders. Hij klopt spijkers met koppen. Dus als je toch absoluut iets interessants over het wichtje Kimberley wil lezen, ga dan eens bij hem langs. Het is voor iedereen vrijdag, dus maak er de laatste inspanning voor de time-out van.

Kimberley of de grap van het internet

In het verleden heb ik de macht van het internet ook wel eens geringschattend weggelachen, maar deze is toch wel een mooie. Dit geval moet op zijn minst opgenomen worden in het gezegende onderzoeksdomein dat zichzelf communicatiewetenschappen noemt. Het verhaal is gekend: Kimberley liet in haar slaap een ster of 53 te veel op haar gezicht zetten, dacht in de media een bondgenoot te vinden en ging andermaal op haar gezicht. Vierentwintig uur later is het arme kind de grap van het internet, met een razendsnel groeiende Facebookfanclub, honderden fotoshoptoestanden en reeds een website waar je jezelf kan Kimberlizen! Smakelijk mee gelachen, over een paar dagen is de storm gaan liggen. Iemand nog iets van dat neushoorntje gehoord? Of was het een nijlpaard?

Dat riekt hier naar stemmingmakerij!

Ik had eigenlijk zelf ook al iets willen zeggen over de dopingplas van Kevin Rans en de reactie van zijn managementbureau. Net zoals ik destijds de media aanklaagde in hun omgang met de “zaak-Schleck” die uiteindelijk geen zaak was, vind ik dat het managementbureau zwaar in de fout gaat. Iedere mens heeft recht op een eerlijk proces voor een bevoegde instantie, iedere mens is onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Deze regel zouden de sportbonden, de dopinginstanties die sneller naar de pers lekken dan JMDD’s lekgeschoten zeef, en zeker de sportmanagers in acht moeten nemen! In deze heb ik overigens een medestander waarvan ik nooit had kunnen vermoeden hem ooit te citeren …

Zaterdagstoempers in de Tour!

Vijftig namen, zo stelt de UCI vandaag. Dat is toch niet niks … De broertjes Schleck, Spartacus Cancellara, El Imbatido Valverde en Pistolero Contador zijn de klassiekers die dan gaan circuleren. Hoe kan een mens in godsnaam nog een degelijke pronostiek opstellen als je pas de dag zelf te weten komt wie mag starten? Ik denk dat Frank Vandenbroucke de Tour wint, als huurling voor de Zaterdagstoempers die op de valreep zullen uitgenodigd worden voor de Tour. Ik kan een bankgarantie voorleggen van een euro of vijfenzeventig, onze boterhammen met hesp voor onderweg verdienen we wel in de koers zelf. Frituur Kim wordt onze truisponsor, Junior Planckaert is sportdirecteur. Ik raad jullie wel aan om schrijver dezes niet in jullie pronoploeg te zetten: ik rijd niet mee maar richt mijn pijlen op het WK in Mendrisio.

Niet met mij, Facebook!

Dat hele Facebook is mij toch een naar goedje aan het worden. Buiten het feit dat uw startpagina steeds vol rommel staat als ge niet goed filtert, doet dat beest ook vanzelf rare dingen. Zo krijg ik nu plots suggesties om vriend te worden van mensen die op een of andere wijze in mijn mailbestanden kamperen. Ja, ik weet dat je je adresboek daarvoor kan openstellen, maar ik heb dat nooit gedaan. Toch krijg ik plots in mijn rechterbalk fotootjes staan van een Amerikaan met wie ik ooit eens een dag van Schotland naar België ben gereisd, een Australiër die een tijdje in onze zwemploeg vertoefde, een campingbaas in Frankrijk wiens mailadres om god weet welke reden ooit in mijn adresboek kwam … En die stinkers van Facebook sturen dus een paar freggels mijn adresboek in om dat even te pikken! Dat is een vies spelleke dat Facebook aan het spelen is. Maar niet met mij, eh Facebook! Ik doe het niet!

Een neger komt een hamburgertent binnen

Kent er iemand een mop die begint met “Een neger komt een hamburgertent binnen …” of moeten we dat zelf gaan bedenken? Leefden we maar in het Land of Opportunity, dan konden we rekenen op de Conservatieven om een grap te maken over een neger die een hamburgertent binnenloopt en een hamburger met faute sous bestelt. Niet dat het hier om een geslaagde grap gaat, maar dat was uiteindelijk die hele toestand met Leterme ook niet in ons Belgenlandje. Oh ja, hetzelfde geldt natuurlijk voor mijn spellinggrapje. Laat ons hopen dat Kris Peeters morgen geen McFlurry bestelt in de Quick, want dan sturen we SOS Jean Marie erop af!