This poor lonesome cowboy has a long long way to go

Eguilles – Montpellier

Hehe, gaat bij jullie ook alles zo ontzettend snel? Gisteren lag ik nog in een gigantisch onweer in La Storta mij af te vragen waar ik in godsnaam weer aan begonnen was. Een paar uur geleden zat ik nog op de schoot bij een Indiaan Jordaanwater te drinken, daarnet sloeg ik in Mouriès een werkaanbod af en nu zit ik in Montpellier te lachen met Abdullah van de internetshop omdat ik gevraagd had of ik een identiteitskaart moest afgeven – in Italië is er een antiterrorismewet die dat verplicht en Abdullah vindt dat zo hilarisch dat hij het in het café hiernaast is gaan vertellen. Maar laat ik wat onthaasten …

Het is feest als Herman schrijdt

Fréjus – Eguilles

Vanaf de kust heb ik mij vooral in dorpjes en in de bossen opgehouden. Het is hier verschrikkelijk heet en de mistral is vandaag ook gaan liggen. De Provence is wel wondermooi, de wegen zo goed als verlaten en de mensen … Ik voel mij echt gedragen door een kracht. Het lijkt alsof ik altijd onderweg zou kunnen zijn.

Duizend terrassen in Rome …

Porto Maurizio – Fréjus

Ik zal het toch altijd meer hebben voor Frankrijk dan voor Italië. De mensen zijn er mooier en vriendelijker, de stranden gratis en verzorgd, voetpaden bestaan er. Okee, ik zal een paar dingen van Italië missen: de ijsjes, vooral die, mijn ochtendcappucino in een bar met de Gazetto dello Sport, waar ik alles kan lezen over de Tour en het zwemmen, de oudjes die ’s avonds op een pleintje luid tegen elkaar palaveren … Maar Frankrijk blijft toch beter, ondanks alles. Ik was dus redelijk blij om na drie weken de grens over te steken in Menton.

Geef die jongen zijn zaligheid

Boccadasse – Porto Maurizio

Die Via Aurelia, dat is toch iets. Ik dacht dat ik niet al te veel te vertellen ging hebben, maar iemand die uren kan zeveren over de grootste onbenul, krijgt dat spel hier uiteraard gemakkelijk vol. Het is hier een kapotgetoerist stuk, maar nu val ik in herhaling zeker? In ieder geval ben ik de laatste dagen nul interessante mensen tegengekomen. Dat is niet weinig, dat is nul.

Anarchisten en clochards in het casino

Altopascio – Boccadasse

Intussen hebben we een klein sprongetje gemaakt op de kaart van de Laars. Ik heb geslapen in het klooster van kunstenaarsstadje Pietrasanta en op de vloer van het dorpsschooltje in Sarzana. In natuurpark Cinque Terre sliep ik op het strand van Monterosso en een dag later op een bankje aan een kerk in Chiavari. Gisteren wilde ik op het strand van het prachtige vissersgehuchtje Boccadasse in Genova slapen, maar de priester stond erop mij een kamer te bezorgen in een klein hotelletje in het gehucht.

Toon mij een pelgrim en ik toon jou een leugenaar!

Siena – Altopascio

Mijn Jezus, wat is er veel gebeurd! Behalve dan dat etentje met de maagden van Siena, want pelgrims eten apart. Dat kwam de ubercoole Suor Ginette (67 jaar) nog even melden toen ze op haar step door het klooster raasde om mij een flesje schuimwijn aan te bieden. Dus keek ik maar wat Italiaanse filmpjes op youtube met de vrijwilligers van het klooster over hoe vrouwen ondergeschikt moeten zijn aan mannen. De volgende dag verdwaalde ik volledig in Siena en moest een kaart kopen om er op de juiste plaats uit te geraken. Ik besloot dan maar een lange dag te stappen naar het veertig kilometer verderop gelegen adelaarsnest San Gimignano.

Wandelen is gemakkelijker dan vliegen

Radicofani – Siena

De laatste dagen loop ik van de veertig kilometer gewoonlijk al een vijfendertigtal in de juiste richting. Dat scheelt een pak als je uiteindelijk ergens wil geraken. Maar jullie willen natuurlijk horen hoe het met de gaylord is gegaan. Ik heb gratis gegeten in een schitterend restaurant, heb geslapen in een eigen slaapkamer in een prachtig, maar een beetje vervallen landhuis op een Toscaanse heuvel en ben deze morgen zonder problemen op de gewenste plaats kunnen vertrekken.

De heer zalft en slaat …

Iedereen die ik tegenkom is naar iets op zoek en loopt vol verwachtingen. Ze willen antwoorden op vragen, van zichzelf of van God, ze zoeken zichzelf. Ik wilde enkel de romantiek van de lonesome traveller ervaren. Ik verwacht geen mystiek maar rondom mij zie ik dingen die mij enorm raken. De dankbaarheid die sprak uit de ogen en de woorden van Giuliano gisteren aan tafel, oprechte dank dat hij en zijn vrouw Anna vreemden mogen aanvaarden aan hun tafel. De vaderlijke kracht die hij, ondanks zijn pijnlijke rug, in de omhelzing stak om mij een goede reis te wensen, als een vader die een zoon de wijde wereld instuurt. De nederigheid van mama Anna, die aanvaardt wat de Heer van haar vraagt en neemt, zoals ze het zelf zegt. Ik zou kunnen wenen bij de goedheid van deze mensen maar weet dat ik hen beter wat meer tot voorbeeld zou nemen. Ik zocht niet en toch worden dingen mij toegeworpen. (Amen)

De adelaar van Toscane

Viterbo – Radicofani

Er zijn drie termen in de buurt van Viterbo. Aan de termi dei Papi (of zoiets) was het gezellig maar daar moest ik niet zijn. In de bulligame ging ik even bubbelen, die dingen zijn 50 graden of zo, maar ook daar kon ik de weg niet vinden. En dus ging ik maar terug naar Viterbo, met een kilometer of vijftien extra in de poten, en kocht mij het Italiaanse boekje over de Via Francigena. Milow was op de Italiaane televisie met Ayo Technology. Ik werd daar wat te enthousiast van en dus vrees ik dat ik Milow homo gemaakt heb in de Grote Laars met mijn geblabla – misschien is het wel goed voor zijn carrière. Uiteindelijk wees men mij opnieuw de weg naar de bulligame, dus legde ik daar tegenover mijn versgekochte kaarten uit het boekje voor aan de wachten van dienst. Die wezen mij uiteindelijk de juiste termen, een kilometer of vijf verderop. Daar nam ik maar terug een bad, terwijl het een paar kilometer verder boven Viterbo lekker onweerde.

De theorie over de weg vragen aan Italianen

Ik moet wel eens in mijn beste Italiaans de weg vragen aan mensen en ik heb besloten dat enkel te doen bij mannen tussen 40 en 55 jaar. Ik heb een kaartenboek met kaarten die nogal moeilijk lezen als je ze voor het eerst ziet. De clichés over vrouwen en kaartlezen wil ik zelfs niet bovenhalen. Jonge vrouwen gaan van mij lopen omdat ik ongeschoren ben en een beetje stink. Oude vrouwen kijken niet naar de kaart maar vragen mij uit over “la mama” en of zij niet heel ongerust is als xe niet weet waar ik slaap. Geen vrouwen dus.

Jonge mannen willen te snel gaan en nemen niet de moeite om de kaart onder de knie te krijgen. Oude mannen zien een plaatsnaam en beginnen de halve geschiedenis van die plaats te vertellen. Allemaal mooi, maar hoe meer ik er op wijs dat ik niet zo goed Italiaans versta, hoe meer ze zich uitputten in details en hoe langer ik sta of zit te schilderen. Mannen tussen 40 en 55 zitten op hun gemak in een bar, nemen de tijd om de kaart te bestuderen, leggen hem voor aan kameraden om te beslissen welke weg de beste is en als ze na veel gesticuleren het ideale voorstel hebben, lopen ze een eindje mee naar buiten om je de weg zelf aan te wijzen. Ze wensen je een goede reis en daar ga je! Ze knoeien misschien met conserven, maar vriendelijk zijn ze wel, die Italianen.