Alle wegen leiden naar Rome (behalve de SS Cassia)

Roma-Viterbo

Italianan zijn geen voetvolk, dat is een eufemisme zoals Jacky Lafon wordt geen voorzitter van Mensa. De eerste dagen zijn moeilijk geweest. De wegmarkeringen lijken nergens op, alle kleine wegjes lopen dood. Je vertrekt dan op een wegje naar NO en na een paar kilometer loop je ZW. En nog een paar kilometer verder dood. Ik heb geprobeerd door velden te gaan en sliep de eerste nacht in een gigantisch onweer even voorbij La Storta. De tweede dag kwam ik na een kilometer of twintig in … La Storta. Daar ontmoette ik Juan, een veertigjarig Spaans kind op weg naar Compostela dat stempels verzamelt. We spreken Spaans want mijn Spaans is beter dan zijn Engels.

Juan is bereid voortdurend langs de SS Cassia te wandelen om zijn doel te bereiken. Dat is een expressweg genre Koning Boudewijnlaan. Ik houd nog iets meer vast aan het leven en ga steeds op zoek naar kleine weggetjes. We komen bijna gelijk aan in Campagnano en wachten aan de kerk op Padre Lorenzo, die voor ons onderdak en een verse pizza regelt voor een vrijwillige bijdrage. Juan belt die avond een uur met zijn vriendin, hij wil de volgende dag al naar Viterbo (45 km langs de Cassia). Ik vind een bief in mijn schriftje waar ik dolgelukkig mee ben.

We vertrekken gelijktijdig, maar ik sla al snel een wegje in, aangeduid met de routesignalen. Na een kilometer of vijf loopt dat echter dood, dus ga ik op goed geluk een andere weg af, die uiteindelijk terug richting Rome leidt en langs een meer komt. Ik zet mijn tent op een camping en ga wat zwemmen. ’s Avonds heb ik net mijn dunne biefstuk op als Bernard, een Oostendse vijftiger, met zijn tent langs mij komt staan. Hij heeft de Paul Benjaminse reis naar Rome met de fiets afgewerkt en gaat morgen terug naar huis. Ik kikker op van een gesprek over cols in Zwitserland en de Dolomieten, over prachtige campings.

Ik had getwijfeld om de trein te nemen naar Viterbo, maar laat me door een Engelsman in Trevignano toch overtuigen om te voet naar Sutri te gaan. Hij krijgt geen ongelijk, het is een prachtig verkeersluw weggetje door de bergen en olijfgaarden. In Sutri zet ik mij op een dorpsplein, ik eet wat en verzorg mijn voeten. Ik geraak aan de plaats met de lokale hangouderen. Eentje vertelt me over de geschiedenis van de streek, Sutri dateert van 500 AD. Hij raadt me aan via Ronciglione om te stappen naar Viterbo om de Cassia te vermijden. hij toont foto’s van zichzelf in de vroege jaren ‘60, met een paard in een optocht en met een Fiat. Ik besluit zijn advies te volgen en zo kom ik opnieuw op prachtige wegen. Ik slaap in een wijngaard aan het Lago di Vico, onder de blote hemel in mijn slapzak want het is prachtig weer.

Aan de kerk van Viterbo ben ik net een Oost-Duitse kerel van mijn leeftijd tegengekomen op weg van Canterbury naar Rome. Hij zwerft al een paar jaar van pelgrimstocht naar pelgrimstocht en vertelt over de hete thermen die even boven Viterbo liggen. Daar stap ik vandaag nog naartoe, morgen zien we wel weer. Ik stap vlot tussen de 30 en 45 km per dag, dus als we dat nu ook eens in de juiste richting gaan doen, komt het allemaal wel weer goed. De eerste dagen zijn zwaar geweest, maar de ontmoetingen onderweg en de brief met aanmoedigingen brengen mij er steeds bovenop.