Ik moet wel eens in mijn beste Italiaans de weg vragen aan mensen en ik heb besloten dat enkel te doen bij mannen tussen 40 en 55 jaar. Ik heb een kaartenboek met kaarten die nogal moeilijk lezen als je ze voor het eerst ziet. De clichés over vrouwen en kaartlezen wil ik zelfs niet bovenhalen. Jonge vrouwen gaan van mij lopen omdat ik ongeschoren ben en een beetje stink. Oude vrouwen kijken niet naar de kaart maar vragen mij uit over “la mama” en of zij niet heel ongerust is als xe niet weet waar ik slaap. Geen vrouwen dus.
Jonge mannen willen te snel gaan en nemen niet de moeite om de kaart onder de knie te krijgen. Oude mannen zien een plaatsnaam en beginnen de halve geschiedenis van die plaats te vertellen. Allemaal mooi, maar hoe meer ik er op wijs dat ik niet zo goed Italiaans versta, hoe meer ze zich uitputten in details en hoe langer ik sta of zit te schilderen. Mannen tussen 40 en 55 zitten op hun gemak in een bar, nemen de tijd om de kaart te bestuderen, leggen hem voor aan kameraden om te beslissen welke weg de beste is en als ze na veel gesticuleren het ideale voorstel hebben, lopen ze een eindje mee naar buiten om je de weg zelf aan te wijzen. Ze wensen je een goede reis en daar ga je! Ze knoeien misschien met conserven, maar vriendelijk zijn ze wel, die Italianen.
ze praten van’ amore’
en al de rest is hun te min…