Iedereen die ik tegenkom is naar iets op zoek en loopt vol verwachtingen. Ze willen antwoorden op vragen, van zichzelf of van God, ze zoeken zichzelf. Ik wilde enkel de romantiek van de lonesome traveller ervaren. Ik verwacht geen mystiek maar rondom mij zie ik dingen die mij enorm raken. De dankbaarheid die sprak uit de ogen en de woorden van Giuliano gisteren aan tafel, oprechte dank dat hij en zijn vrouw Anna vreemden mogen aanvaarden aan hun tafel. De vaderlijke kracht die hij, ondanks zijn pijnlijke rug, in de omhelzing stak om mij een goede reis te wensen, als een vader die een zoon de wijde wereld instuurt. De nederigheid van mama Anna, die aanvaardt wat de Heer van haar vraagt en neemt, zoals ze het zelf zegt. Ik zou kunnen wenen bij de goedheid van deze mensen maar weet dat ik hen beter wat meer tot voorbeeld zou nemen. Ik zocht niet en toch worden dingen mij toegeworpen. (Amen)
En nu even iets compleet anders, vunzig en vettig … Tijdens mijn laatste kilometers naar een rustplaats, kreeg ik een lift van een Italiaan. Blijkt gay as fuck en vindt mij wel leuk. Nodigt mij uit op restaurant waar hij kok is, belooft mij een aparte slaapkamer in zijn huis en een lift naar mijn rustplaats morgenvroeg. Ik zeg dus nooit nee tegen gratis eten en zit nu wat met een vreemde situatie. Als jullie binnen een paar dagen niets van mij gehoord hebben, contacteer dan toch maar de roze baletten om te vragen waar ik uithang. Wat een gedoe toch …
Tip: zeg tegen je Mr. Sweetlove dat je om minocycline (tegen syfilis) moet gaan.
Euhm… is het dien Italiaanse heer die zalft en slaat???
Anders moet ge misschien toch maar s nee zeggen tegen gratis eten :)