Club Med naar Santiago

Logroños – Burgos

Ik heb mijn drinkebroers Helmut, vier maanden geleden vertrokken uit Wenen, en Carlo, een dikke maand geleden vertrokken in Perigueux, een lied geleerd in het Nederlands op de tonen van de Marlets en ook wel Amarillo. Ik val met de deur in huis waarschijnlijk, maar als je hier niet oplet wordt die Camino Frances dus een gigantische kroegentocht. Ik probeer op te letten …

We gaan te voet naar Santiago
Jaja te voet naar Santiago
En wanneer komen wij daar aan
Met al die kroegen langs de baan

Highway to whatever …

Jaca – Logroño

Hehe, geraak hier maar eens op internet, op de snelweg naar Santiago. Na Jaca ben ik er in geslaagd mijn conservatieve politicus af te schudden, ben ik voorbij Puente la Reina gesneld en nu bevind ik mij dus al een tijdje op de camino frances, waar het gezellig, druk en ook wel gemakkelijk is. Overal wegmarkering, water, herbergjes en winkeltjes. Moet er nog zand zijn?

Voor mij geen Pied de Porc

Oloron-Sainte-Marie – Jaca

Ook in Oloron stond ik met mijn voeten in de wolken bij het vertrek. Na een kilometer of tien stond een dame langs de kant te stretchen: Solange! Niet de onthaalmoeder van mijn petekind, wel de pelgrim die na enkele rustdagen bij een tante, wegens tendinitis, een dikke honderd kilometer had overgeslagen. We wandelden een stukje samen, maar na de middag heeft ze me laten gaan. Ieder zijn weg, en de mijne liep naar Accous.

Hij die kan gaan waar de duivel wil

Auch – Oloron-Sainte-Marie

Het is heet. Onbeschoft heet. Enkel hagedissen, slangen en de lonesome traveller bewegen zich voort. De Pyreneeën doemen op. Voor ons waanzin, achter ons waanzin. De kronkelwegen tussen Luc en Anoye zijn zwaar terrein. Uit de schaduwloze grond lijkt hete lucht op te stijgen.
Lo qui ey passat per Luc e Anoye
Pot passar per ont lo diable boye.
Erase / rewind.

Op en af

Ramonville – Auch

Pfff, niet veel goesting om te vertellen. Toulouse was wel de moeite en na een paar dagen regen is ook de zon en de hitte opnieuw van de partij. De weg is prachtig maar moeizaam. Ik maak kortere tochten, want de laatste week heeft veel energie gevreten. Mijn schoenzolen hebben een Geert Lambertkuur gedaan en zitten op minder dan de helft. In Léguevin was er een leuke gîte. Ik heb in mijn tent geslapen in Giscaro en aan het kasteel van St. Cricq. Ik zit bijna op 1000 kilometer van Compostella, als mijn berekeningen een beetje kloppen. Dadelijk nog even langs de kathedraal passeren en dan weer de velden in …

Dagen langs en onder water

Castres – Ramonville

Na een vreemde nacht aan de oevers van de Agout in Castres, zette ik mij onder een donker wolkendek op weg naar Revel. Na mijn ochtendtoilet ergens in de velden, kwam ik een pittige oma tegen. “Dag Solange,” zo zei ik en de dame viel bijna van haar spreekwoordelijke stoel. Ik had vorige pelgrims over haar horen spreken en aan haar manier van stappen voelde ik dat zij het was. En dat dit een persoon was die ik gewoon moest tegenkomen op deze tocht …

Draagt een ezel mouwen?

Montpellier – Castres

Na die moeilijke nacht in een publiek tuintje onder de Arceaux in Montpellier moest het opeens snel gaan voor meneer de onnozelaar. En dus stapte ik op zes dagen acht tochten ter waarde van een dikke 240 km met meer dan 5000 m klimwerk in de benen. Het was plots vijftien graden frisser, de benen wilden wel mee, aan rusten niet echt toegekomen en luisteren naar je lichaam is één maar dan ook nog uitvoeren wat het vraagt, dat is een ander paar mouwen. Draagt een ezel eigenlijk mouwen?