Wie schrijft, overdrijft

Walter Pauli stelt vandaag in een opiniebijdrage in zijn zwalpende schip De Morgen dat elke persoonlijke fout van een politicus in Vlaanderen tot een halszaak wordt gemaakt door de boekskes.  Dat doet hij om Kabouter Drift, de opstappende Krunkel van de Vlaamsnationalistische liberalen, een beetje uit de wind te zetten. Hij geeft daarbij een aantal voorbeelden. Het zijn net die voorbeelden die zijn eigen stelling (elke privékwestie wordt een halszaak) ondergraven. Pauli overdrijft of heeft niet de tijd kunnen nemen zijn voorbeelden deftig uit te werken.

Neem nu het geval Koninckx, aan de kant gezet in verkeer en politiek met een borrel te veel achter de kiezen. Overkomt iedereen, toch? Maar laat de man nu net zijn bekendheid en mandaat te danken hebben aan veilig verkeer. Krijgen we dezelfde reacties als notoire hardrijder Dedecker zich zo laat vatten? Ik vermoed van niet. Dokter Beaucourt dan weer wel, wegens … Het gaat in mijn ogen dus niet om zomaar een privékwestie. Zomaar een privékwestie, dat is de scheve schaats van een politicus, de benoeming van maîtresses op mooie postjes, het stiekem roken van al dan niet legale substanties. Daarover wordt hier toch niet overdreven gemekkerd, of wel? Pauli mag als commentator een en ander wel eens in perspectief plaatsen.

En zo vallen de jaren als bladeren op de natte grond

Die laatste week in Galicië miezerde het onophoudelijk en roodbruine bladeren vielen van de bomen. De vreemdste zomer van mijn leven zat erop en het zou niet lang meer duren voor de klok naar winteruur werd verzet. Ik zou ’s morgens met een extra trui naar het werk moeten en ’s avonds zou het beginnen schemeren als ik weer terug naar huis moest. Ik zou door het raam kijken naar de donkere wereld en vaststellen dat ik een oude jongen geworden was.

Under construction

Ik weet het, belachelijk om een pagina under construction op je blog te zetten, maar ik blijf het maar uitstellen om mijn praktische tips eens online te zetten, en dus staat er nu een voorlopige pagina vol taalfouten. Bedoeling is dat ik dat elke dag zie staan als een schop onder mijn luie kont en dus uit schuldgevoel maar wat verder werk. De camino is waarschijnlijk de meest egocentrische tocht die ik ooit gemaakt heb maar zo hoop ik er toch andere mensen een plezier mee te doen. Er komt in december waarschijnlijk ook nog een presentatieavond, georganiseerd door een nonkel en een moeder, maar dat is ook een beetje … under construction ja. Als je geen schot in deze beloften ziet komen, mag je de virtuele kontschop gerust irl een keertje uitvoeren.

Marktkramer in domheid

Waarde Michael Freilich,

ik heb niets tegen Joden – belachelijker kan je een brief aan de hoofdredacteur van Joods Actueel waarschijnlijk niet beginnen – maar het is zo: ik heb niets tegen Joden. Wat mij betreft leeft iedereen op gelijke voet in dit ondermaanse waar domheid regeert. En dat domheid regeert, kan u niet ontkennen. U bent zelf een voortreffelijk verkoper van domheid. Dat stelde ik een tijdje geleden samen met komiek Philippe Geubels reeds vast, maar u valt graag in herhaling. De domheid floreert slechts als volgehouden inspanning. Ik zou kunnen stellen dat u als marktkramer geboren bent maar zo beland ik bij clichés over Joden die u waarschijnlijk voor het hoofd stoten.

Denken aan begraven dromen

Toen ik nog een luie, werkschuwe stinkzwam was – het lijkt wel gisteren, of deze morgen – dacht ik dat journalist een goed beroep was voor luie, werkschuwe stinkzwammen. Ik had toen nog nooit van managers gehoord. Ik droomde ervan celebrityreporter voor TV-Story te worden (dat doe ik nog steeds! Thomas Siffer, bel mij! Of nee, want ik heb geen telefoon. Bel mijn lief, dan vindt ge mij ook wel.) en godganse dagen en avonden als een showbizzbartbeest te vullen met het opslijmen van hasbeens en waar-zou-ik-die-eigenlijk-van-moeten-kennens. Mijn stukjes zouden zo tongue in cheek zijn dat de spataders op mijn nonchalant ongeschoren kaaklijn zo zichtbaar zouden zijn als negertanden in een blacklightwinkel. Die droom heb ik opgeborgen, net als de meeste Vlaamse journalisten blijkbaar.

God woont aan de overkant

De hemel ligt op de top van La Redoute. Het Godenkind kijkt de tegenstand in de ogen, versnelt genadeloos, schakelt buitenblad. Minachting trekt om zijn mondhoeken maar de pretoogjes schitteren. Smalend wacht hij in de hemel op de achtervolgers, de veldslag is gewonnen en de oorlog zal snel volgen. Hoogmoed komt voor de val, zeggen ze, en ze maken zich op om het Godenkind ten val te brengen.

Vroege zomer 2008. Ik rijd de Passo Gavia op, waar een week eerder de Giro passeerde. Er staan wat boodschappen op het wegdek, voor Ricco en Sella, engelen voor de val, maar de meeste aandacht gaat naar Pantani. “Pirata sei mitico,” zo lees ik. Ik weet niet eens of het juist gespeld is. Pirata en il Bimbo di Oro, de twee voor wie ik het hardst gesupporterd heb in mijn carrière als wielerzot. Ik mis Pantani, de grote ronden interesseren mij al jaren niet meer.

Nazomer 2009. Ik rijd met mijn lief geen Leuvense helling op zonder ergens halverwege recht op de trappers te staan en uit te roepen “Vandenbroucke gaat, Vandenbroucke maakt het gat!” Ik beklaag mij dat ik niet naar de koers in Leefdaal of de Beverbeek Classic ging om mijn held aan het werk te zien. De klassiekers interesseren mij minder en minder, ik mis de panache van het Godenkind. Maar hij zal terugkomen, en hoe!

Pantani wint volgend seizoen de Giro, Vdb wint Luik. Helden gaan niet dood, ze sterven alleen een beetje.

Oh Gertje, ik word daar zo moe van, van peilingen!

Mooier en wijzer

Mijn lieve petekind lijkt een beetje op de Boeddha, maar dan mooier en wijzer. Voor mijn vertrek kon ze volledig op mijn bovenbenen liggen, maar nu gebruikt ze die liever als trampoline of tapdanspodium. Ze heeft nog een paar plukken van haar originele haren en daarmee lijkt ze een beetje op een orthodoxe Jood, maar dan mooier en wijzer. Dit weekend hebben we haar gedoopt met water uit de Jordaan en veel mooie en gemeende woorden. Zelf stak ze de vingers van de diaken in haar mond. Ze wordt ongetwijfeld mooier en wijzer dan haar peter. Voor de rest gebeurt er weinig tot niets – ik stop bij de Rode Duivels en word Mexicaan. Zou iemand daarvan wakker liggen?

NJ: Freya klaagt 117 aan!

De Regering, het Vlaamse theatergezelschap onder Kris ‘Kliniclooney’ Peeters, is zeer teleurgesteld over haar mislukte voorstelling op het prestigieuze parlementaire festival in Brussel-Vlaams. Het kennerspubliek in BV trakteerde het gezelschap op hoongelach. KC Peeters verklaart: “Wij spelen zonder scenario of teksten maar improviseren binnen vooraf afgesproken losse lijnen. Tijdens een dialoog werd acteur Fluppe Zuypers uit de nood geholpen door rekenfluisteraar Freya VDB toen hij op Shakespeariaanse wijze het getal 117 ontleedde. Freya gebruikte hiervoor hoogstaande technologie.” KC weigert in te gaan op rekenkundige argumentatie. “U ziet het toestel in de hand van onze actrice. Ik kan over rekenkunde overigens niets zeggen tot het proces tussen Freya en de vierkantswortel van 25 is uitgeklaard. We denken er evenwel aan ook het getal 117 voor de rechtbank te dagen.”