De hemel ligt op de top van La Redoute. Het Godenkind kijkt de tegenstand in de ogen, versnelt genadeloos, schakelt buitenblad. Minachting trekt om zijn mondhoeken maar de pretoogjes schitteren. Smalend wacht hij in de hemel op de achtervolgers, de veldslag is gewonnen en de oorlog zal snel volgen. Hoogmoed komt voor de val, zeggen ze, en ze maken zich op om het Godenkind ten val te brengen.
Vroege zomer 2008. Ik rijd de Passo Gavia op, waar een week eerder de Giro passeerde. Er staan wat boodschappen op het wegdek, voor Ricco en Sella, engelen voor de val, maar de meeste aandacht gaat naar Pantani. “Pirata sei mitico,” zo lees ik. Ik weet niet eens of het juist gespeld is. Pirata en il Bimbo di Oro, de twee voor wie ik het hardst gesupporterd heb in mijn carrière als wielerzot. Ik mis Pantani, de grote ronden interesseren mij al jaren niet meer.
Nazomer 2009. Ik rijd met mijn lief geen Leuvense helling op zonder ergens halverwege recht op de trappers te staan en uit te roepen “Vandenbroucke gaat, Vandenbroucke maakt het gat!” Ik beklaag mij dat ik niet naar de koers in Leefdaal of de Beverbeek Classic ging om mijn held aan het werk te zien. De klassiekers interesseren mij minder en minder, ik mis de panache van het Godenkind. Maar hij zal terugkomen, en hoe!
Pantani wint volgend seizoen de Giro, Vdb wint Luik. Helden gaan niet dood, ze sterven alleen een beetje.
Dat we Vdb nog vaak mogen ‘zien’ demarreren op La Redoute…
man, man…
bent maar eens moeder van zo’n godenkind!?…
‘k zag net een reportage bij ‘koppen XL’
-over cocaïne snuiven bij 15 jarigen.
‘te’
zou pedagogisch’ verboden ‘moeten worden
[...] charisma. Laten we hem zo herinneren? Soms kan je de hommages beter overlaten aan mensen die daar talent voor hebben of aan hen die rechtstreeks met Hem te maken hebben [...]
“Van de doden niks dan goeds…” maar ik moet eerlijk zeggen dat ik mij Vdb niet zal herinneren als “de goeie coureur”, maar wel als “de coureur die manisch-depressief was”. Die naar mijn gevoel nog altijd de beste “foef” bedacht voor de bij hem thuis aangetroffen epo, die liefdesproblemen aan elkaar rijgde, die zelfmoordpogingen ondernam… en er uiteindelijk ook in slaagde.
Uiteraard vind ook ik het jammer dat iemands leven zo’n weg opgaat en dat het op deze manier en zo vroeg eindigt, maar… het was zo voorspelbaar, en ik althans kan moeilijk zeggen dat het einde van zijn leven niet in de lijn van de verwachtingen lag. Het was een einde dat bij het leven hoorde – sad but true.