Die laatste week in Galicië miezerde het onophoudelijk en roodbruine bladeren vielen van de bomen. De vreemdste zomer van mijn leven zat erop en het zou niet lang meer duren voor de klok naar winteruur werd verzet. Ik zou ’s morgens met een extra trui naar het werk moeten en ’s avonds zou het beginnen schemeren als ik weer terug naar huis moest. Ik zou door het raam kijken naar de donkere wereld en vaststellen dat ik een oude jongen geworden was.
Ik ben een oude jongen aan het worden. Onvermijdelijk sta ik aan de vooravond van de winter stil bij mijn leven en beslis dat ik veel minder ver sta dan wat ik vroeger van mensen van mijn leeftijd verwachtte. “Maar je hebt toch al veel gedaan in je leven,” zo zei mijn vriendin. Dat was waar, maar ook zo ondraaglijk onwaar. Ik word een oude jongen, terwijl ik misschien een jonge man zou moeten zijn.
Ik ben op een leeftijd gekomen waarop ik mijn lief van tijdens mijn studentenjaren een jeugdliefde kan noemen. Een jeugdliefde, met alle goede en slechte herinneringen die daaraan verbonden zijn. Degene van wie je als eerste dacht dat je er oud mee zou worden. Degene van wie je als eerste dacht dat het ondraaglijk zou zijn om er een leven mee verder te moeten. Degene die je in je hart blijft dragen op een bijzondere plaats, maar niet bijzonder genoeg om nog de moeite te nemen eens af te spreken.
Ik verliet mijn jeugdliefde Sophie toen mijn sociologiethesis bijna af was, zij was al een jaar afgestudeerd. We zouden samen de wereld intrekken, maar dat deed ze dus zonder mij en ik zonder haar, ieder op onze eigen manier. Sophie heeft intussen zowat het Oostelijke halfrond gezien, maar kan er maar geen genoeg van krijgen. Ze heeft het plan opgevat om van Caïro naar Hong Kong te fietsen en dat vind ik een schitterend plan. Sophie fietst. Ik zal af en toe achter haar aan fietsen, als ik naar het werk of nog liever naar mijn grote liefde bol. Sophie fietst, volgen jullie mee?
Ge kijkt zoveel naar ‘t verleden, ouwe ;-) Wat ben je toch een “mijmeraar”
Iedere dag moet je beschouwen als de eerste dag van de rest van je leven, toch?
Ik vond die toon gewoon leuk om Sophie haar website hier aan te halen. Zie het als een kleine stijloefening …
en ik die dacht da uw werk uw grote liefde was :)
Het lijkt me dat het tijd wordt om van je hele leven een reis te maken in plaats van een reis tot je leven te maken.
Beschouw het als een stijloefening… ;-)
Pas daarmee op, Herman. Een imago van triestigaard, daar geraakt ge niet meer vanaf. Dat kleeft aan u als stroop en dat is maar plezant tot de wespen komen.
het siert haar dat ze het niet sofietst genoemd heeft.
Je kan het veel te goed uitleggen, Bruno ! Het lijkt mij tijd dat jij zelf eens iets (anders dan een doctoraat) gaat schrijven.
Ik weet wel niet hoe het met jouw stijl gesteld is… :p
Dat zullen wij dan ook wel eens beoordelen :p
Het onderwerp mag je zelf kiezen :p
K.P.
je bent een ‘zondagskind’,
zoon.
-doe me niet aan ‘dat goden-kind’van B .de Gr. denken!
eind twintig zie ik je eerder als -man!
het verleden is ‘past’,
de toekomst kan je nemen,
het zou je sieren voor Lin,