Histoire d’un chemin …

Er zit veel in mij
Er zit veel te veel in mij
Ik moet het kwijt ik moet het kwijt
Ik moet het kwijt kwijt kwijt

Maar eerst dus even dit. Iedereen welkom, graag bevestiging via hermanloos (apenstaart) yahoo (punt) com

Uw vooruitgang is mijn stilstand

Op De Werktitel mag zakenman Conrad Wolfram zijn ideeën over een nieuwe dynamiek in het wiskunde-onderwijs tentoonspreiden. Wolfram is, als postmoderne zakenman, een verkoper van ideeën, iemand die eerst een idee ontwikkelt en daarna aan mensen uitlegt waarom zij dit nodig hebben, nee, waarom het onbegrijpelijk is dat ze ooit zonder hebben gekund. Het idee is dat rekenen geweerd moet worden, wegens over te laten aan rekenmachines en computers. Die dan weer kunnen draaien op software die Wolfram ongetwijfeld kan ontwikkelen. Rekenen is immers saai, oncreatief en middeleeuws, daar heeft het postmoderne kind zich niet mee bezig te houden. Goed idee, mooi gebracht en dus verkoopbaar. Ware het niet dat ik even de anekdotiek induikel op zoek naar tegenargumenten.

Krijgt de wielerfan ook een spuitje?

Bij het bekijken van het wielerjaaroverzicht viel me pas op hoeveel ik van het wielerjaar gemist heb. Dat is uiteraard logisch als je tijdens Tour en Vuelta ergens een beetje de onnozelaar uithangt, maar toch. Vlaanderen en Roubaix gekeken, Luik met een half oog gevolgd en de laatste kilometers van de Ventoux, waarvoor ik zelf eerst heuvelstadje Pourrières in de Provence moest beklimmen – absoluut niet de moeite waard overigens, met die kiekens van Schleck op kop. Het WK met een schuin oog tijdens de bbq bij de schoonouders en ook daar leek ik achteraf niet te veel gemist te hebben.

Haikutstudent, ruim dat eens op!

Ik heb altijd gezegd dat ik mijn job zou opzeggen als ik voel dat ik niet meer mee ben met studenten, als ik hun gedrag niet meer kan relativeren en van die dingen. Vandaag was het zo ver: ik heb mij echt kwaad gemaakt. Maar ik weet niet of de kwaadheid geldig was, of ze kwalificeert als jobopzeggende kwaadheid. Dat moet ik kort toelichten, vrees ik.

Vandaag was het proefexamen. Dat is geen hoogdag, niet voor een assistent en waarschijnlijk nog minder voor een student. Het gaat echter om wat vooraf ging: de aula klaarzetten. De les van de professor die het lokaal voor ons bezigde, was gedaan. Ik begon met de voorbereidingen van het proefexamen: tafeltjes omhoog schuiven, vragenbundels en antwoordformulieren klaarleggen. Het was bijna elf uur, hier had vandaag nog maar één les plaatsgevonden, in een aanvankelijk propere aula. Nu was die aula een stort. Lege koffiebekertjes en blikjes, achtergelaten op en tussen tafeltjes. Snoeppapiertjes op de grond. Een half gegeten, bruin wordende appel. Mandarijnschilletjes op de grond. Vuiligheid waarvan studenten het blijkbaar niet nodig vonden dit mee naar buiten te nemen en in de aanwezige vuilbak te deponeren.

Zeg mij asjeblieft dat dit niet normaal is. Dat het komt omdat het om omhooggevallen rechtenstudentjes ging – après nous le déluge. Zeg mij dat het ook nu nog voor de jonge intelligentsia schandalig is dat mensen hun eigen vuiligheid laten slingeren, zonder rekening te houden met alle mensen die na hen komen. Zonder respect te betonen voor kuispersoneel dat – het mag wel eens worden gezegd – aan mijn instelling in sommige gevallen net niet uitgebuit wordt.

Zeg mij dat dit buiten de jobopzeggingsergernissen valt. Want ik doe het nog te graag, en ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat die van ons zoiets niet zouden doen. Of ben ik nu echt een oude zak? Zouden ze in Europa nog een Herman kunnen gebruiken? Als vuilnisruimer? Want ook hier …

Leeg blikje Nestea
Doelloos achtergebleven
Vuile PC-klas

Op rice

Zaterdag bevond ik mij in de fortengordel rond Antwerpen in een prachtige spiegeltent om er afscheid te nemen van mijn nicht Liesbeth en haar vriend Hermann – ik ben er vrij zeker van dat wij een unieke familie zijn met twee Hermannen onder ossenleeftijd. Zij gaan een jaartje de wereld in, maar zamelen ook geld in voor projecten waarvoor ze in het Verre Oosten gaan werken. Ze houden een blog bij, vanaf volgende week waarschijnlijk met boeiende verhalen.

Zelf leef ik in het verleden, werk ik aan een presentatie over de camino die ik ooit eens heb gewandeld en twijfel over de aankoop van een watermolen in de Bourgogne. Niks nieuws onder de zon dus.

Cyberpesten met Sarko

Dat het Internet eigenlijk een grote database voor blote tetten is, heb ik ook wel eens ergens gelezen. Ik vind het zever: het Internet is eerder een wereldwijd pestmedium, een virtuele speelplaats waar iedereen op tijd en stond in zijn blootje wordt gezet. Die tetten, dat is dan gewoon een latente functie van het www. Cyberpesten is intussen al lang een classic in het lijstje paperonderwerpen voor studenten Communicatiewetenschappen.

En nu heeft Nicolas Sarkozy het dus vlaggen, met zijn Berlijnse Muuruitspraak. Er was al een leuke gimmick over Jos Ghysen, nu duiken her en der “Sarko was er bij”-photoshops op. Vind ik dus allemaal geweldig lollig en het blijft een van de redenen waarom Internet meer mijn medium is dan radio of televisie. Kort op de bal en verstoken van elke politieke correctheid. De geestigste kwam in mijn ogen van De Standaard. Btw: wie weet op welk lichaam het kopje zo mooi geplakt is?

[kopieerrecht: De Standaard uiteraard]

Passie en democratie

Zal ik eens een bekentenis doen? Ik heb het wel voor Michiel Hendryckx, fotograaf en begeesterd mens in zowat alles wat hij doet. De passie waarmee de man over ongeveer elk onderwerp vertelt vind ik aanstekelijk. Deze week mag de man de achterpagina van Veto vullen en hij doet daar wel een paar interessante uitspraken waarover ik graag mag reflecteren. Ik ben het niet volledig met de man eens, misschien draag ik daarvoor nog iets te veel idealisme in mijn hart, maar ik volg wel zijn redeneringen over de passie van het lesgeven en de onbedoelde gevolgen van de democratisering van het onderwijs.

Whereabouts

Je hoort weinig mensen het Vlaamse dopingbeleid goedpraten en ook ik zal geen poging doen. Dopingbestrijder Hans Cooman probeert het goed te praten door de inspanning te minimaliseren. (“Je moet mààr één uur op vierentwintig duidelijk opgeven en beschikbaar zijn, en je kan het zelfs sms’en.” “We geven sléchts de minimumstraf die door het WADA wordt aangegeven.”) De commanditaire loftsocialist (credits aan Koen Meulenaere) probeert het ook in De Morgen, maar slaagt daar nog minder in dan de dopingbestrijder. De nadruk leggen op het belang van regels is in deze flauw, verwijzen naar andere landen dom en verklaren dat het maar tien minuutjes per maand kost is een teken van ongeïnformeerdheid. Hoezo?