Haikutstudent, ruim dat eens op!

Ik heb altijd gezegd dat ik mijn job zou opzeggen als ik voel dat ik niet meer mee ben met studenten, als ik hun gedrag niet meer kan relativeren en van die dingen. Vandaag was het zo ver: ik heb mij echt kwaad gemaakt. Maar ik weet niet of de kwaadheid geldig was, of ze kwalificeert als jobopzeggende kwaadheid. Dat moet ik kort toelichten, vrees ik.

Vandaag was het proefexamen. Dat is geen hoogdag, niet voor een assistent en waarschijnlijk nog minder voor een student. Het gaat echter om wat vooraf ging: de aula klaarzetten. De les van de professor die het lokaal voor ons bezigde, was gedaan. Ik begon met de voorbereidingen van het proefexamen: tafeltjes omhoog schuiven, vragenbundels en antwoordformulieren klaarleggen. Het was bijna elf uur, hier had vandaag nog maar één les plaatsgevonden, in een aanvankelijk propere aula. Nu was die aula een stort. Lege koffiebekertjes en blikjes, achtergelaten op en tussen tafeltjes. Snoeppapiertjes op de grond. Een half gegeten, bruin wordende appel. Mandarijnschilletjes op de grond. Vuiligheid waarvan studenten het blijkbaar niet nodig vonden dit mee naar buiten te nemen en in de aanwezige vuilbak te deponeren.

Zeg mij asjeblieft dat dit niet normaal is. Dat het komt omdat het om omhooggevallen rechtenstudentjes ging – après nous le déluge. Zeg mij dat het ook nu nog voor de jonge intelligentsia schandalig is dat mensen hun eigen vuiligheid laten slingeren, zonder rekening te houden met alle mensen die na hen komen. Zonder respect te betonen voor kuispersoneel dat – het mag wel eens worden gezegd – aan mijn instelling in sommige gevallen net niet uitgebuit wordt.

Zeg mij dat dit buiten de jobopzeggingsergernissen valt. Want ik doe het nog te graag, en ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat die van ons zoiets niet zouden doen. Of ben ik nu echt een oude zak? Zouden ze in Europa nog een Herman kunnen gebruiken? Als vuilnisruimer? Want ook hier …

Leeg blikje Nestea
Doelloos achtergebleven
Vuile PC-klas

Op rice

Zaterdag bevond ik mij in de fortengordel rond Antwerpen in een prachtige spiegeltent om er afscheid te nemen van mijn nicht Liesbeth en haar vriend Hermann – ik ben er vrij zeker van dat wij een unieke familie zijn met twee Hermannen onder ossenleeftijd. Zij gaan een jaartje de wereld in, maar zamelen ook geld in voor projecten waarvoor ze in het Verre Oosten gaan werken. Ze houden een blog bij, vanaf volgende week waarschijnlijk met boeiende verhalen.

Zelf leef ik in het verleden, werk ik aan een presentatie over de camino die ik ooit eens heb gewandeld en twijfel over de aankoop van een watermolen in de Bourgogne. Niks nieuws onder de zon dus.

Cyberpesten met Sarko

Dat het Internet eigenlijk een grote database voor blote tetten is, heb ik ook wel eens ergens gelezen. Ik vind het zever: het Internet is eerder een wereldwijd pestmedium, een virtuele speelplaats waar iedereen op tijd en stond in zijn blootje wordt gezet. Die tetten, dat is dan gewoon een latente functie van het www. Cyberpesten is intussen al lang een classic in het lijstje paperonderwerpen voor studenten Communicatiewetenschappen.

En nu heeft Nicolas Sarkozy het dus vlaggen, met zijn Berlijnse Muuruitspraak. Er was al een leuke gimmick over Jos Ghysen, nu duiken her en der “Sarko was er bij”-photoshops op. Vind ik dus allemaal geweldig lollig en het blijft een van de redenen waarom Internet meer mijn medium is dan radio of televisie. Kort op de bal en verstoken van elke politieke correctheid. De geestigste kwam in mijn ogen van De Standaard. Btw: wie weet op welk lichaam het kopje zo mooi geplakt is?

[kopieerrecht: De Standaard uiteraard]

Passie en democratie

Zal ik eens een bekentenis doen? Ik heb het wel voor Michiel Hendryckx, fotograaf en begeesterd mens in zowat alles wat hij doet. De passie waarmee de man over ongeveer elk onderwerp vertelt vind ik aanstekelijk. Deze week mag de man de achterpagina van Veto vullen en hij doet daar wel een paar interessante uitspraken waarover ik graag mag reflecteren. Ik ben het niet volledig met de man eens, misschien draag ik daarvoor nog iets te veel idealisme in mijn hart, maar ik volg wel zijn redeneringen over de passie van het lesgeven en de onbedoelde gevolgen van de democratisering van het onderwijs.

Whereabouts

Je hoort weinig mensen het Vlaamse dopingbeleid goedpraten en ook ik zal geen poging doen. Dopingbestrijder Hans Cooman probeert het goed te praten door de inspanning te minimaliseren. (“Je moet mààr één uur op vierentwintig duidelijk opgeven en beschikbaar zijn, en je kan het zelfs sms’en.” “We geven sléchts de minimumstraf die door het WADA wordt aangegeven.”) De commanditaire loftsocialist (credits aan Koen Meulenaere) probeert het ook in De Morgen, maar slaagt daar nog minder in dan de dopingbestrijder. De nadruk leggen op het belang van regels is in deze flauw, verwijzen naar andere landen dom en verklaren dat het maar tien minuutjes per maand kost is een teken van ongeïnformeerdheid. Hoezo?

Wie schrijft, overdrijft

Walter Pauli stelt vandaag in een opiniebijdrage in zijn zwalpende schip De Morgen dat elke persoonlijke fout van een politicus in Vlaanderen tot een halszaak wordt gemaakt door de boekskes.  Dat doet hij om Kabouter Drift, de opstappende Krunkel van de Vlaamsnationalistische liberalen, een beetje uit de wind te zetten. Hij geeft daarbij een aantal voorbeelden. Het zijn net die voorbeelden die zijn eigen stelling (elke privékwestie wordt een halszaak) ondergraven. Pauli overdrijft of heeft niet de tijd kunnen nemen zijn voorbeelden deftig uit te werken.

Neem nu het geval Koninckx, aan de kant gezet in verkeer en politiek met een borrel te veel achter de kiezen. Overkomt iedereen, toch? Maar laat de man nu net zijn bekendheid en mandaat te danken hebben aan veilig verkeer. Krijgen we dezelfde reacties als notoire hardrijder Dedecker zich zo laat vatten? Ik vermoed van niet. Dokter Beaucourt dan weer wel, wegens … Het gaat in mijn ogen dus niet om zomaar een privékwestie. Zomaar een privékwestie, dat is de scheve schaats van een politicus, de benoeming van maîtresses op mooie postjes, het stiekem roken van al dan niet legale substanties. Daarover wordt hier toch niet overdreven gemekkerd, of wel? Pauli mag als commentator een en ander wel eens in perspectief plaatsen.

En zo vallen de jaren als bladeren op de natte grond

Die laatste week in Galicië miezerde het onophoudelijk en roodbruine bladeren vielen van de bomen. De vreemdste zomer van mijn leven zat erop en het zou niet lang meer duren voor de klok naar winteruur werd verzet. Ik zou ’s morgens met een extra trui naar het werk moeten en ’s avonds zou het beginnen schemeren als ik weer terug naar huis moest. Ik zou door het raam kijken naar de donkere wereld en vaststellen dat ik een oude jongen geworden was.

Under construction

Ik weet het, belachelijk om een pagina under construction op je blog te zetten, maar ik blijf het maar uitstellen om mijn praktische tips eens online te zetten, en dus staat er nu een voorlopige pagina vol taalfouten. Bedoeling is dat ik dat elke dag zie staan als een schop onder mijn luie kont en dus uit schuldgevoel maar wat verder werk. De camino is waarschijnlijk de meest egocentrische tocht die ik ooit gemaakt heb maar zo hoop ik er toch andere mensen een plezier mee te doen. Er komt in december waarschijnlijk ook nog een presentatieavond, georganiseerd door een nonkel en een moeder, maar dat is ook een beetje … under construction ja. Als je geen schot in deze beloften ziet komen, mag je de virtuele kontschop gerust irl een keertje uitvoeren.

Marktkramer in domheid

Waarde Michael Freilich,

ik heb niets tegen Joden – belachelijker kan je een brief aan de hoofdredacteur van Joods Actueel waarschijnlijk niet beginnen – maar het is zo: ik heb niets tegen Joden. Wat mij betreft leeft iedereen op gelijke voet in dit ondermaanse waar domheid regeert. En dat domheid regeert, kan u niet ontkennen. U bent zelf een voortreffelijk verkoper van domheid. Dat stelde ik een tijdje geleden samen met komiek Philippe Geubels reeds vast, maar u valt graag in herhaling. De domheid floreert slechts als volgehouden inspanning. Ik zou kunnen stellen dat u als marktkramer geboren bent maar zo beland ik bij clichés over Joden die u waarschijnlijk voor het hoofd stoten.

Denken aan begraven dromen

Toen ik nog een luie, werkschuwe stinkzwam was – het lijkt wel gisteren, of deze morgen – dacht ik dat journalist een goed beroep was voor luie, werkschuwe stinkzwammen. Ik had toen nog nooit van managers gehoord. Ik droomde ervan celebrityreporter voor TV-Story te worden (dat doe ik nog steeds! Thomas Siffer, bel mij! Of nee, want ik heb geen telefoon. Bel mijn lief, dan vindt ge mij ook wel.) en godganse dagen en avonden als een showbizzbartbeest te vullen met het opslijmen van hasbeens en waar-zou-ik-die-eigenlijk-van-moeten-kennens. Mijn stukjes zouden zo tongue in cheek zijn dat de spataders op mijn nonchalant ongeschoren kaaklijn zo zichtbaar zouden zijn als negertanden in een blacklightwinkel. Die droom heb ik opgeborgen, net als de meeste Vlaamse journalisten blijkbaar.